Napeni Babul
Babul baheula mangrupa cangkir emas anu ngamabokkeun bumi; ayeuna manéhna ditampi, pameuntasan walunganana direbut, prajurit-prajuritna saré. Rama urang nyauran putra-putra-Na sorangan kaluar ti manéhna saméméh bebendu ragrag. Seraya maca gulungan kalayan nyaring, tuluy neuleumkeunana di Walungan Efrat.
51 1Kieu timbalan Rama urang: Kami rek ngahudangkeun roh panganyur ngamuk ngalawan ka Babul, jeung ngalawan ka urang nu maratuh di Leb-kamai. a a v1 Leb-kamai teh sandi anu disamunikeun pikeun nyebut Kasdim (Babul), dijieun ku cara ngabalikkeun hurup-hurupna — hiji cara nu disumputkeun pikeun nyebut karajaan nu keuna ku hukuman. 2Kami rek ngirimkeun jalma-jalma panapi ka Babul, sarta maranehna bakal napikeun manehna sarta ngosongkeun tanahna, sabab maranehna bakal datang ngalawan ka manehna ti sakuriling dina poe balai. 3Entong nepi ka nu mentang gondewa ngagelengkeun gondewana atawa make waju kere. Ulah nyesakeun para jajakana; sinaraskeun sakabeh baladna pikeun ancur. 4Maranehna bakal tinggaruluntung paraeh di tanah urang Babul, pada nojosan di jalan-jalanna.
5Sabab Israil jeung Yuda henteu ditinggalkeun ku Rama, Panglima balad sawarga—sanajan tanahna pinuh ku kadorakaan ngalawan ka Nu Maha Suci Israil. 6Kabur ti tengah-tengah Babul; sing masing-masing nyalametkeun nyawana! Ulah nepi ka tumpur ku kadorakaanana, sabab ieu teh waktuna Rama urang ngahukum; Mantenna keur males ka manehna satimpal jeung kalakuanana. 7Babul teh tadina lir piala emas dina panangan Rama urang, nu ngamabokkeun saalam dunya. Bangsa-bangsa nginum anggurna; nya ku sabab eta bangsa-bangsa teh jadi gelo. 8Ujug-ujug Babul geus runtuh sarta ancur. Geura tareunggeun manehna! Bawakeun ubar keur kanyerina; sugan bae manehna bisa cageur. 9Kami geus nyoba ngubaran Babul, tapi manehna teu bisa cageur. Tinggalkeun manehna, hayu urang arindit, masing-masing ka tanahna sorangan, sabab hukumanana geus nepi ka langit sarta ngacacang ka awang-awang. 10Rama urang geus ngabuktikeun yen urang bener; hayu urang nguarkeun di Sion pagawean Rama urang. 11Seukeutan jamparing-jamparing! Pinuhan kandaga panana! Rama urang geus ngahudangkeun roh raja-raja urang Media, sabab maksad-Na ngalawan ka Babul teh pikeun ngancurkeun manehna, sabab ieu teh hukuman ti Rama urang—males pikeun Bait-Na. 12Geura nangtungkeun bandera ngalawan ka kuta-kuta Babul; perkuat panjagaan, pasang para pangjaga, pasang pangrorod—sabab Rama urang geus ngarencanakeun sarta geus ngalaksanakeun naon anu diandikakeuna-Na ngalawan ka urang Babul. 13Eh maneh nu maratuh deukeut cai anu loba, beunghar ku rupa-rupa harta, ahir maneh geus datang, bola nyawa maneh geus pegat.
14Rama, Panglima balad sawarga geus sumpah demi salira-Na: “Saestuna maneh ku Kami rek dieusian ku jalma-jalma anu lobana lir simeut, sarta maranehna bakal nyurakan surak perang ka maneh.”
15Mantenna ngadamel bumi ku kakawasaana-Na; Mantenna ngadegkeun jagat ku hikmat-Na, sarta ngamparkeun langit ku pangarti-Na. 16Nalika Mantenna ngageludug, cai di langit ngaguruh; Mantenna ngajadikeun halimun naek ti tungtung-tungtung bumi. Mantenna ngadamel kilat keur hujan sarta ngaluarkeun angin ti gudang-gudang-Na. 17Unggal jalma teh bodo tur teu boga pangaweruh; unggal tukang emas eraeun ku brahalana, sabab arca-arca cetakanana teh bohong—euweuh nyawaan di jerona. 18Eta kabeh teh teu aya hartina, ngan jadi pamoyokan; dina waktu dihukumna maranehna bakal tumpur. 19Bagian Yakub mah henteu kawas eta, sabab Mantenna teh nu ngadamel sagala rupa, sarta Israil teh kaom pusaka-Na; Rama Panglima balad sawarga, kitu jenengan-Na.
20“Maneh teh gada Kami, pakarang Kami pikeun perang: ku maneh Kami ngaremukkeun bangsa-bangsa, ku maneh Kami numpurkeun karajaan-karajaan, 21ku maneh Kami ngaremukkeun kuda jeung tukang tunggangna, ku maneh Kami ngaremukkeun kareta perang jeung tukang kusirna, 22ku maneh Kami ngaremukkeun lalaki jeung awewe, ku maneh Kami ngaremukkeun nu kolot jeung nu ngora, ku maneh Kami ngaremukkeun jajaka jeung mojang, 23ku maneh Kami ngaremukkeun pangangon jeung domba-dombana, ku maneh Kami ngaremukkeun patani jeung sapi panarik wulukuna, ku maneh Kami ngaremukkeun para gupernur jeung para pajabat.
24“Tapi Kami rek males ka Babul jeung ka sakabeh nu maratuh di tanah Babul, di hareupeun maraneh, pikeun sagala kajahatan nu geus dipigawe maranehna di Sion,” kitu dawuhan Rama urang. 25“Tenjo, Kami ngamusuh ka maneh, eh gunung nu ngaruksak,” kitu dawuhan Rama urang, “maneh anu ngaruksak sakuliah bumi. Kami rek ngacungkeun panangan ka maneh, ngagulingkeun maneh ti luhureun gawir, sarta ngajadikeun maneh gunung nu geus kahuruan. 26Moal aya batu ti maneh anu dicokot pikeun batu juru, moal aya batu pikeun pademen, sabab maneh bakal jadi suwung salalanggengna,” kitu dawuhan Rama urang.
27Adegkeun bandera di ieu nagri! Tiup tarompet di antara bangsa-bangsa! Kerahkeun bangsa-bangsa pikeun ngalawan manehna; geroan pikeun ngalawan manehna karajaan-karajaan Ararat, Minni, jeung Askenas. Angkat hiji panglima perang pikeun ngalawan manehna; datangkeun kuda-kuda saloba simeut nu ngagoroyok. 28Kerahkeun bangsa-bangsa pikeun ngalawan manehna—nya eta raja-raja urang Media, para gupernurna jeung sakabeh para pajabatna, sarta unggal nagri nu aya dina kakawasaanana. 29Tanah teh oyag jeung ngulinggeu, sabab kersa Rama urang pikeun ngalawan Babul teh tetep ajeg—nya eta rek ngajadikeun tanah Babul suwung, taya saurang ge nu matuh di dinya. 30Para pajurit Babul geus eureun tarung; maranehna ngaringkuk di jero benteng-bentengna. Kakuatanana geus leungit; maranehna geus jadi kawas awewe. Imah-imahna geus diduruk; palang-palang gapurana geus rarempak. 31Kurir lumpat papanggih jeung kurir séjén, utusan papanggih jeung utusan séjén, pikeun ngawartosan ka raja Babul yen kotana geus karebut ti tungtung ka tungtung, 32tempat meuntas walungan geus karebut, rawa-rawa geus diseungeut, sarta para prajuritna pada katarajang sieun.
33Sabab kieu dawuhan Rama Panglima balad sawarga: Putri Babul teh ibarat tempat pangirikan dina waktuna diidek; teu lila deui panenna bakal datang.
34“Nebukadnesar raja Babul geus ngahakan kuring, geus ngaremukkeun kuring; geus ninggalkeun kuring lir wadah kosong. Manehna geus neureuy kuring kawas naga, ngeusian beuteungna ku barang-barang kuring nu aalus, tuluy nyiduhkeun kuring deui. 35“Sing panganiayaan nu geus dilampahkeun ka kuring jeung ka getih daging kuring tumiba ka Babul,” ceuk urang nu maratuh di Sion. “Sing getih kuring tumiba ka sakabeh nu maratuh di tanah Babul,” ceuk Yerusalem.
36Ku sabab kitu kieu dawuhan Rama urang: Tenjo, Kami rek ngabela perkara maneh sarta ngabaleskeun kanyeri maneh. Kami rek ngagaringkeun lautna sarta ngagaringkeun sumber caina. 37Babul bakal jadi tumpukan ruruntuhan, panyumputan anjing ajag, jadi tongtoneun pikasieuneun jeung piceuceubeun, taya nu ngancik di dinya. 38Maranehna babarengan ngagaur lir singa ngora, ngagerem lir anak singa. 39Sabot keur mariang ku anggur, Kami rek nyadiakeun pesta pikeun maranehna sarta rek nyieun maranehna mabok, nepi ka suka-suka—tuluy sarare sapapanjangna, moal harudang-hudang deui, dawuhan Rama urang.
40“Kami rek nungtun maranehna ka pajagalan lir anak domba, lir domba jalu jeung embe. 41Kumaha Sesakh bisa kajorag, kamulyaan saalam dunya karebut! Kacida pikasieuneunana Babul geus jadi tongtoneun di antara bangsa-bangsa! b b v41 Sesakh teh jenengan sandi pikeun Babul, nu nerangkeun naha dua ngaran eta duanana muncul dina pasal ieu. 42Laut geus naek ngagulidag ka Babul; manehna kateureuy ku ombak-ombakna nu ngaguruh. 43Kota-kotana geus jadi pikasieuneun, tanah nu garing tur gurun keusik, tanah nu taya nu ngancik jeung taya nu ngaliwat.
44“Kami rek ngahukum Bel di Babul sarta rek nyieun manehna ngaluarkeun deui naon nu geus diteureuyna. Bangsa-bangsa moal daratang deui ngagimbung ka manehna, sarta tembok Babul bakal runtuh. c c v44 Bel teh dewa utama Babul. Rama urang nyabut sagala rupa nu diaku-aku dicangking ku brahala ieu. 45Geura kalaluar ti dinya, anaking! Masing-masing kudu nyalametkeun nyawana tina bebendu Rama urang nu ngagidir! 46Ulah leutik hate atawa sieun ku beja nu kadenge di ieu nagri—hiji beja datang dina hiji taun, jeung beja sejen taun hareupna, aya pangperangan di nagri sarta pangereh ngalawan pangereh. 47Ku sabab eta, tenjo, bakal datang mangsana Kami rek ngahukum brahala-brahala Babul. Sakuliah tanahna bakal diwiwirang, sarta sakabeh nu paraeh bakal ngalumbuk di jerona. 48Tuluy langit jeung bumi katut sagala eusina bakal surak-surak bungah ku lantaran Babul, sabab nu ngaruksak bakal datang nempuh ka dinya ti kaler,” dawuhan Rama urang.
49Babul kudu ruruntuhan lantaran nu paraeh ti Israil, sakumaha nu paraeh ti saalam dunya geus ngarumpuyuk lantaran Babul. 50Maraneh nu geus luput tina pedang, geura arindit, ulah ngalanjung-lanjung! Sing aringet ka Rama urang ti nu jauh, sarta sing muncul Yerusalem dina hate maraneh. 51“Kami ngarasa era, sabab geus ngadenge cacampah; kahinaan nutupan beungeut kami, lantaran urang asing geus asup ka tempat-tempat suci di Bait Rama urang.
52Ku sabab eta, tenjo, bakal datang mangsana,” dawuhan Rama urang, “Kami rek ngahukum brahala-brahalana, sarta di sakuliah tanahna nu raraheut bakal ngarahuh. 53Sanajan Babul naek ka langit sarta ngagempelan benteng-benteng luhurna, nu ngaruksak bakal datang ti Kami nempuh ka dinya,” dawuhan Rama urang.
54Darengekeun—aya gorowok ti Babul, sora karuksakan nu gede ti tanah urang Babul! 55Sabab Rama urang keur ngaruksak Babul sarta ngajempekeun sorana nu tarik. Ombak-ombakna ngaguruh lir cai nu ngagolak loba; sora ngaguruhna ngagelebug. 56Sabab geus datang nu ngaruksak ka Babul; para prajuritna katawan, gondewana pararugur, sabab Rama urang males — tangtu Mantenna bakal males sapinuhna.
57“Kami rek nyina mabok para pajabatna jeung para nu palinter, para gupernurna, para panglimana, jeung para prajuritna; maranehna bakal sare saterusna sarta moal nyaring-nyaring deui,” kitu dawuhan Raja, anu jenenganana Rama balad sawarga.
58Kieu dawuhan Rama balad sawarga: Kuta Babul anu lega bakal diambrukkeun sarta gapura-gapurana anu luhur bakal diduruk ku seuneu. Bangsa-bangsa cape digawe taya gunana, nagri-nagri ngaboseankeun maneh ngan pikeun seuneu.
59Nabi Yermia maparin ieu amanat ka Seraya bin Neria bin Mahseya, nalika anjeunna angkat jeung Raja Sidkia ti Yuda ka Babul dina taun kaopat pamarentahanana. Seraya teh kapala urusan logistik. 60Yermia geus nuliskeun dina hiji gulungan sagala balahi anu bakal tumiba ka Babul — sakabeh ieu kecap anu ditulis ngeunaan Babul. 61Ceuk Yermia ka Seraya, “Lamun anjeun geus nepi ka Babul, kudu dibacakeun sakabeh ieu kecap, 62sarta ucapkeun, ‘Nun Ama, Ama parantos ngadawuhkeun ngeunaan ieu tempat — yen baris dibasmi nepi ka moal aya nu hirup di dinya, boh jalma boh sato, ngan jadi tegal gersang salalanggengna.’ 63Lamun anjeun geus anggeus macakeun ieu gulungan, talikeun ku batu, tuluy alungkeun ka tengah Walungan Efrat, 64sarta ucapkeun, ‘Nya kitu Babul bakal teuleum sarta moal hudang deui, lantaran balahi anu ku Kami ditibankeun ka manehna; sarta rahayatna bakal paraeh kacapean.’” Kecap-kecap Nabi Yermia tamat nepi ka dieu.