Yeremia 51 FHB Father's Heart Bible™

51 ¹Mangkene pangandikane Rama kita: Aku nangekake sawijining roh kang ngrusak nglawan Babil lan nglawan wong-wong kang manggon ing Leb-kamai. ^a a v1 Leb-kamai iku jeneng sandi kang didhelikake kanggo Kasdim (Babil), kang kawangun saka aksarane kang diwalik — sawijining cara kang samar kanggo nyebut karajan kang lagi diadili. ²Aku bakal ngutus para panapi menyang Babil, lan bakal padha napeni Babil sarta ngosongake tanahe, awit bakal padha nglawan Babil saka sakehing arah ing dina bilai. ³Aja nganti wong manah menthang gandhewane utawa nganggo kere waja. Aja ngeman marang para nom-nomane; tumpesen kabeh wadyabalane. ⁴Wong-wong mau bakal padha gugur tiwas ing tanahe wong Babil, katuwek ing lurung-lurunge.

⁵Awit Israel lan Yehuda ora ditegakake dening Rama kang nguwasani wadyabala ing swarga — senajan tanahe kebak kaluputan marang Kang Mahasuci ing Israel. ⁶Padha mlayua saka satengahe Babil; saben wong nylametna nyawane dhewe-dhewe! Aja nganti tumpes marga saka kaluputane Babil, awit iki mangsane Rama kita ndhawahake paukuman; Panjenengane males marang Babil miturut panggawene. ⁷Babil iku tuwung emas ing astane Rama kita, kang gawe mendeme salumahing bumi. Para bangsa padha ngombe anggure; mulane para bangsa padha dadi edan. ⁸Dumadakan Babil wis ambruk lan remuk. Padha nangisana dheweke! Gawanen lenga tamba kanggo larane; bokmanawa dheweke bisa waras. ⁹Aku wis padha ngupaya marasake Babil, nanging dheweke ora bisa waras. Tinggalna dheweke, lan ayo padha lunga, saben wong menyang tanahe dhewe-dhewe, awit paukumane tekan ing langit lan sumundhul ing awang-awang. ¹⁰Rama kita wis mbeneri kita; ayo, kita padha nyritakake ing Sion pakaryane Rama kita. ¹¹Padha asahen panah-panahe! Kebakna endhong-endhonge! Rama kita wis nangekake rohe para raja Media, awit karsane tumrap Babil yaiku numpes dheweke, awit iki paukumane Rama kita — paukuman kanggo Padalemane Suci. ¹²Padha ngadegna gendera nglawan tembok-tembok Babil; santosakna pajagan, tataa para pengawal, pasangen pendheman — awit Rama kita wis ngrancang sarta nindakake apa kang wis dipangandikakake nglawan wong Babil. ¹³He kowe kang manggon ing pinggir banyu kang akeh, sugih bandha-raja-brana, pungkasanmu wis teka, benang uripmu wis dipedhot.

¹⁴Rama kang nguwasani wadyabala ing swarga wis sumpah demi sariraNe dhewe: “Satemene Aku bakal ngebaki kowe nganggo wong-wong kang akehe kaya walang, lan bakal padha nguwuh-uwuh surak perang nglawan kowe.”

¹⁵Panjenengane nitahake bumi srana panguwasane; ngadegake jagad srana kawicaksanane, lan mbabar langit srana pangertene. ¹⁶Nalika Panjenengane ngumandhangake gludhug, banyu ing langit padha gumuruh; Panjenengane njunjung pedhut saka pungkasaning bumi. Panjenengane nitahake kilat kanggo udan lan ngedalake angin saka gedhong-gedhong simpenane. ¹⁷Saben wong iku tanpa budi lan tanpa kawruh; saben pandhe emas kawirangan dening brahalane, awit reca-reca cithakane iku goroh — ora ana napase babar pisan. ¹⁸Iku kabeh tanpa guna, mung dadi geguyon; ing wektu paukumane bakal padha sirna. ¹⁹Pandumane Yakub ora kaya mangkono, awit Panjenengane iku kang nitahake samubarang kabeh, lan Israel iku taler pusakane; Rama kang nguwasani wadyabala ing swarga iku asmane.

²⁰“Kowe iku gadaKu, gegamanKu kanggo perang: srana kowe Aku nggempur bangsa-bangsa, srana kowe Aku numpes karajan-karajan, ²¹srana kowe Aku nggempur jaran lan kang nunggang, srana kowe Aku nggempur kreta perang lan kusire, ²²srana kowe Aku nggempur wong lanang lan wong wadon, srana kowe Aku nggempur wong tuwa lan wong enom, srana kowe Aku nggempur jejaka lan prawan, ²³srana kowe Aku nggempur pangon lan pepanthane, srana kowe Aku nggempur wong tani lan sapi pamlukune, srana kowe Aku nggempur para gubernur lan para punggawa.

²⁴“Nanging Aku bakal males marang Babil lan sakabehing wong kang manggon ing tanah Babil, ana ing ngarepmu, awit saka sakehing piala kang wis padha ditindakake ing Sion, mangkono pangandikane Rama kita.” ²⁵“Lah, Aku nglawan kowe, he gunung kang gawe karusakan, mangkono pangandikane Rama kita, kowe kang ngrusak salumahing bumi. Aku bakal mulung astaKu nglawan kowe, nggulingake kowe saka ing gunung-gunung parang, lan ndadekake kowe gunung kang wis kobong entek. ²⁶Ora bakal ana watu kang dijupuk saka kowe kanggo watu pojok, lan ora ana watu kanggo dhasar, awit kowe bakal dadi jugrugan ing salawas-lawase, mangkono pangandikane Rama kita.”

²⁷Padha ngadegna gendera ing nagara! Padha ngunekna kalasangka ana ing antarane para bangsa! Padha nyawisna para bangsa kanggo nglawan dheweke; undangen supaya nglawan dheweke, yaiku karajan Ararat, Minni, lan Askenas. Padha ngangkata senapati kanggo nglawan dheweke; tekakna jaran-jaran akehe kaya walang gumrombol. ²⁸Padha nyawisna para bangsa kanggo nglawan dheweke, yaiku para raja ing Media, para gubernure lan sakehing punggawane, sarta saben nagara kang ana ing sangisoring pangwasane. ²⁹Bumi gumeter lan nggregel, awit karsane Rama kita tumrap Babil iku tetep santosa — yaiku ndadekake tanah Babil dadi ara-ara samun, nganti ora ana wong kang manggon ing kono. ³⁰Para prajurite Babil wis padha ora perang maneh; padha ndhelik ing sajroning beteng-betenge. Kekuwatane wis sirna; padha dadi kaya wong wadon. Omah-omahe padha diobong; palang-palanging gapurane padha rusak. ³¹Palayu kang siji mlayu methukake palayu liyane, lan utusan methukake utusan liyane, arep ngaturi weruh marang raja ing Babil yen kuthane wis karebut saka pucuk tekan pucuk, ³²pasabrangan kali wis karebut, rawa-rawane diobong, lan para prajurit padha giris.

³³Awit mangkene pangandikane Rama kang nguwasani wadyabala ing swarga: Putri Babil iku kaya papan pangiridan gandum nalika wektu pangidakan; ora suwe maneh mangsa panene bakal teka.

³⁴“Nebukadnezar, raja ing Babil, wis mangan aku nganti entek, dheweke wis ngremuk aku; aku ditinggal kaya wadhah kang kothong. Aku diuntal kaya dening naga, wetenge dikebaki nganggo barang-barangku kang aji, banjur aku dilepehake maneh. ³⁵“Panganiaya kang tumiba marang aku lan marang daging-getihku, iku muga tumiba marang Babil, mangkono pangucape wong kang manggon ing Sion. Getihku muga tumiba marang wong-wong kang manggon ing tanah Babil, mangkono pangucape Yerusalem.”

³⁶Mulane mangkene pangandikane Rama kita: Lah, Aku bakal mbelani prakaramu lan males ukum kanggo kowe. Aku bakal ngasatake segarane lan nglentehake tuke. ³⁷Babil bakal dadi tumpukan jugrugan, pandhelikane asu ajag, bab kang nggegirisi lan dadi pepoyokan, tanpa ana wong kang manggon ing kono. ³⁸Kabeh padha nggero kaya singa nom, nggereng kaya anak singa. ³⁹Nalika lagi padha kapanasan dening anggur, Aku bakal nyadhiyakake bujana ing ngarepe lan gawe mendeme, supaya padha suka-suka—banjur padha turu kang langgeng lan ora bakal tangi maneh, mangkono pangandikane Rama kita.

⁴⁰“Aku bakal nggawa wong-wong mau mudhun kaya cempe menyang pejagalan, kaya wedhus gibas lanang lan wedhus bandhot. ⁴¹Kaya ngapa Sesakh anggone katawan, pepujaning salumahing bumi anggone karebut! Kaya ngapa Babil anggone dadi bab kang nggegirisi ana ing antarane para bangsa! ^b b v41 Sesakh iku jeneng sandi kanggo Babil, kang nerangake apa sebabe loro-lorone jeneng mau tinemu ing bab iki. ⁴²Segara wis munggah ngelebi Babil; kutha iku kalimputan ing ombake kang gumuruh. ⁴³Kutha-kuthane wis dadi bab kang nggegirisi, tanah kang garing lan sepi, tanah kang ora dienggoni wong lan ora diliwati wong.

⁴⁴“Aku bakal ngukum Bel ana ing Babil lan ndadekake dheweke ngutahake apa kang wis diuntal. Para bangsa ora bakal padha gumrudug marani dheweke maneh, lan tembok Babil bakal rubuh. ^c c v44 Bel iku dewa kang utama ing Babil. Rama kita njabel saka brahala iki samubarang kang diaku-aku dadi kagungane. ⁴⁵Padha metua saka ing kono, he anak-anakKu! Saben wong ngluwarana nyawane dhewe-dhewe saka bebenduning Rama kita kang mulad-mulad! ⁴⁶Aja nglokro lan aja wedi marang kabar kang keprungu ing tanah kono— kabar teka ing taun siji, lan liyane ing taun candhake, kanthi tindak kekerasan ing tanah kono lan panguwasa nglawan panguwasa. ⁴⁷Mulane, lah, dina-dinane bakal tumeka nalika Aku bakal ngukum para brahalane Babil. Saindhenging tanahe bakal kawirangan, lan sakehe wong kang padha dipateni bakal gumlethak mati ana ing satengahe. ⁴⁸Tumuli langit lan bumi sarta samubarang kang ana ing jerone bakal padha surak-surak marga saka Babil, awit para kang ngrusak bakal padha teka nempuh dheweke saka lor,” mangkono pangandikane Rama kita.

⁴⁹Babil kudu rubuh marga saka wong-wong Israel kang padha dipateni, kaya dene wong-wong saindhenging bumi kang padha tiwas marga saka Babil. ⁵⁰He kowe kang wis padha oncat saka pedhang, padha lungaa, aja padha mandheg-mangu! Padha elinga marang Rama kita saka panggonan kang adoh, lan Yerusalem muga tuwuha ing atimu. ⁵¹“Aku kabeh padha kawirangan, awit aku kabeh wis padha krungu panyenyamah; kawirangan nglimputi rai-raiku, amarga para wong manca wis padha lumebu ing papan-papan suci ing padalemane Rama kita.

⁵²“Mulane, lah, dina-dinane bakal tumeka,” mangkono pangandikane Rama kita, “nalika Aku bakal ngukum para brahalane, lan ing saindhenging tanahe wong kang padha tatu bakal padha sambat. ⁵³Sanadyan Babil munggah menyang langit lan mbentengi betenge kang dhuwur, para kang ngrusak bakal padha teka saka Aku nempuh dheweke,” mangkono pangandikane Rama kita.

⁵⁴Rungokna—ana swara panjerit saka Babil, swara karusakan kang gedhe saka tanahe wong Babil! ⁵⁵Awit Rama kita lagi ngrusak Babil nganti dadi suwung lan nyirep swarane kang santosa. Ombak-ombake padha gumuruh kaya banyu kang akeh; gumrumunging swarane kumandhang. ⁵⁶Awit sawijining juru-ngrusak wis teka nglawan dheweke, nglawan Babil; para prajurite padha ditawan, gandhewane padha dirusak, awit Rama kita males piwales—mesthi bakal males kanthi jangkep.

⁵⁷“Aku bakal ngendemi para panggedhene lan para wong wicaksanane, para bupatine, para senapatine, lan para prajurite; wong-wong mau bakal padha turu kanthi turu kang langgeng lan ora bakal tangi maneh,” mangkono pangandikane Sang Prabu, kang asmane Rama kang nguwasani wadya-balaning swarga.

⁵⁸Mangkene pangandikane Rama kang nguwasani wadya-balaning swarga: Tembok Babil kang amba bakal dirata lan gapurane kang dhuwur bakal diobong nganggo geni. Para bangsa padha nyambut gawe tanpa guna, para umat padha kekeselen mung kanggo geni.

⁵⁹Nabi Yeremia aweh piweling iki marang Seraya anake Neria, anak Mahseya, nalika dheweke ndherek Prabu Zedhekia ratu Yehuda menyang Babil ing taun kaping papat paprentahane. Seraya iku juru-ngatur palereban. ⁶⁰Nabi Yeremia wis nulis ing sawijining gulungan kabeh bilai kang bakal nekani Babil—kabeh tembung iki kang katulis bab Babil. ⁶¹Nabi Yeremia kandha marang Seraya: “Samangsa kowe tekan Babil, poma wacanen sora kabeh tembung iki, ⁶²lan matura: ‘Dhuh Rama, Paduka sampun ngandika bab panggenan punika—inggih badhe numpes panggenan punika supados boten wonten ingkang gesang ing ngriku, boten manungsa boten kewan, nanging dados ara-ara samun ing salami-laminipun.’ ⁶³Bareng kowe wis rampung maca gulungan iki, talenana watu ing kono banjur cemplungna ing tengahe Kali Efrat, ⁶⁴lan kandhaa: ‘Mangkono Babil bakal ambruk ora bakal tangi maneh, amarga bilai kang Daktekakake marang dheweke; lan para umate bakal padha kekeselen.’” Tembung-tembunge Nabi Yeremia tamat tekan kene.