يرمياه 51 FHB Father's Heart Bible™

51 ¹اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ آءٌ بابل جي خلاف ۽ ليب ڪمائي ۾ رهندڙ ماڻهن جي خلاف تباهه ڪندڙ جو روح اڀاريان ٿو. ^a a v1 ليب ڪمائي ڪلدين (بابل) جو لڪل ڪوڊ نالو آهي، جيڪو سندس اکرن کي اُلٽائڻ سان ٺهيو آهي — فيصلي هيٺ آيل سلطنت کي ڍڪيل نموني نالو ڏيڻ جو طريقو. ²آءٌ بابل ڏانهن اُڏائيندڙ موڪليندس، جيڪي هن کي اُڏائيندا ۽ سندس ملڪ کي خالي ڪري ڇڏيندا، ڇاڪاڻ تہ آفت جي ڏينهن هو هر پاسي کان هن تي چڙهي ايندا. ³تير انداز پنهنجي ڪمان نہ ڇڪي، نہ ئي پنهنجو زره پائي. هن جي جوانن تي رحم نہ ڪريو؛ هن جي سڄي لشڪر کي تباهيءَ لاءِ وقف ڪري ڇڏيو. ⁴اهي بابلين جي ملڪ ۾ ڪُٺل ٿي ڪرندا، ۽ هن جي گهٽين ۾ ڇيهيل ٿي پوندا.

⁵ڇاڪاڻ تہ اسرائيل ۽ يهودا آسمان جي لشڪرن جي پيءُ طرفان ڇڏيل ناهن، جيتوڻيڪ اسرائيل جي پاڪ هستيءَ جي خلاف سندن ملڪ گناهه سان ڀريل آهي. ⁶بابل جي وچ مان ڀڄي نڪرو؛ هر ڪو پنهنجي جان بچائي! هن جي گناهه ۾ ناس نہ ٿيو، ڇاڪاڻ تہ هي اسان جي پيءُ جي انصاف جو وقت آهي؛ هو هن کي هن جي ڪيل جو بدلو ڏئي رهيو آهي. ⁷بابل اسان جي پيءُ جي هٿ ۾ سون جو پيالو هو، جنهن سڄي زمين کي مست ڪري ڇڏيو. قومن هن جو شراب پيتو؛ تنهنڪري قومون چريون ٿي ويون. ⁸اوچتو بابل ڪري پيو ۽ ٽڪرا ٽڪرا ٿي ويو. هن لاءِ ماتم ڪريو! سندس درد لاءِ مرهم کڻي اچو؛ ٿي سگھي تہ هو شفا ماڻي. ⁹اسان بابل کي شفا ڏيڻ جي ڪوشش ڪئي، پر هو شفا ماڻي نہ سگھيو. هن کي ڇڏيو، ۽ اچو تہ هر ڪو پنهنجي ملڪ ڏانهن هليو وڃون، ڇاڪاڻ تہ هن جو فيصلو آسمانن تائين پهچي ٿو ۽ بادلن تائين مٿي چڙهي ٿو. ¹⁰اسان جي پيءُ اسان جي سچائي ظاهر ڪئي آهي؛ اچو، صيون ۾ اسان جي پيءُ جو ڪم ٻڌايون. ¹¹تيرن کي تکو ڪريو! ترڪشن کي ڀريو! اسان جي پيءُ مادين جي بادشاهن جي روح کي اڀاريو آهي، ڇاڪاڻ تہ بابل جي خلاف سندس مقصد هن کي تباهه ڪرڻ آهي، ڇو تہ هي اسان جي پيءُ جو انصاف آهي — سندس هيڪل جو انصاف. ¹²بابل جي ديوارن جي خلاف جھنڊو کڙو ڪريو؛ پهري کي مضبوط ڪريو، چوڪيدار بيهاريو، گھات لڳايو — ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ بابل جي رهاڪن جي خلاف جيڪو فرمايو هو، سو ارادو بہ ڪيو آهي ۽ پورو بہ ڪيو آهي. ¹³اي گھڻن پاڻين وٽ رهندڙ، خزانن سان مالامال، تنهنجو انجام اچي پهتو آهي، تنهنجي حياتيءَ جو تند ڪٽجي ويو آهي.

¹⁴آسمان جي لشڪرن جي پيءُ پنهنجي ذات جو قسم کنيو آهي تہ ”ضرور آءٌ توکي ٽڏن جيان بيشمار ماڻهن سان ڀريندس، ۽ هو تو تي جنگ جو نعرو هڻندا.“

¹⁵هن پنهنجي قدرت سان زمين ٺاهي؛ پنهنجي حڪمت سان دنيا قائم ڪئي، ۽ پنهنجي سمجھ سان آسمانن کي پکيڙيو. ¹⁶جڏهن هو گجي ٿو، تڏهن آسمانن ۾ پاڻي گجن ٿا؛ هو زمين جي ڪنارن کان ٻاڦ کي مٿي چاڙهي ٿو. مينهن لاءِ بجلي ٺاهي ٿو ۽ پنهنجي خزانن مان واءُ ڪڍي ٿو. ¹⁷هر ماڻهو بي عقل ۽ علم کان خالي آهي؛ هر سونارو پنهنجي بت ڪري شرمندو ٿئي ٿو، ڇاڪاڻ تہ سندس ڍاريل مورتيون ڪوڙ آهن — انهن ۾ ساھ ناهي. ¹⁸اهي بيڪار آهن، ٺٺولي جو سبب؛ پنهنجي حساب جي وقت تي اهي ناس ٿي ويندا. ¹⁹يعقوب جو حصو هنن جهڙو ناهي، ڇاڪاڻ تہ اهو سڀ شين جو خالق آهي، ۽ اسرائيل سندس ميراث جو قبيلو آهي؛ آسمان جي لشڪرن جو پيءُ سندس نالو آهي.

²⁰”تون منهنجو گرز، جنگ لاءِ منهنجو هٿيار آهين: تو سان آءٌ قومن کي ڀڃي ٿو ڇڏيان، تو سان بادشاهتن کي برباد ٿو ڪريان، ²¹تو سان آءٌ گهوڙي ۽ سوار کي ڀڃي ٿو ڇڏيان، تو سان رٿ ۽ رٿبان کي ڀڃي ٿو ڇڏيان، ²²تو سان آءٌ مرد ۽ عورت کي ڀڃي ٿو ڇڏيان، تو سان پوڙهي ۽ جوان کي ڀڃي ٿو ڇڏيان، تو سان جوان مرد ۽ جوان ڇوڪري کي ڀڃي ٿو ڇڏيان، ²³تو سان آءٌ ريڍار ۽ ڌڻ کي ڀڃي ٿو ڇڏيان، تو سان هاري ۽ سندس ٻڌ کي ڀڃي ٿو ڇڏيان، تو سان حاڪمن ۽ عملدارن کي ڀڃي ٿو ڇڏيان.

²⁴”پر آءٌ بدلو وٺندس بابل کان ۽ بابليا جي سڀني رهاڪن کان، اوهان جي اکين اڳيان، انهيءَ سڀني بڇڙائيءَ جو جيڪا هنن صيون ۾ ڪئي،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ²⁵”ڏس، اي تباهه ڪندڙ جبل، آءٌ تنهنجي خلاف آهيان،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، ”تون جيڪو سڄي زمين کي تباهه ٿو ڪرين. آءٌ پنهنجو هٿ تنهنجي خلاف وڌائيندس، توکي ٽڪرين تان ڦيرائي ڇڏيندس، ۽ توکي ٻريل جبل بڻائي ڇڏيندس. ²⁶توکان ڪنڊ جي پٿر لاءِ ڪو پٿر نہ کنيو ويندو، نہ ڪو پٿر بنيادن لاءِ، ڇاڪاڻ تہ تون هميشه لاءِ ويران ٿي ويندين،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.

²⁷ملڪ ۾ جھنڊو بلند ڪريو! قومن ۾ توتاري وڄايو! سندس خلاف قومن کي گڏ ڪريو؛ سندس خلاف اراراط، منني ۽ اشڪناز جون بادشاهتون سڏايو. سندس خلاف هڪ سپهه سالار مقرر ڪريو؛ ڏنگن وارين ٽڏن جهڙا گهوڙا چاڙهي آڻيو. ²⁸قومن کي سندس خلاف گڏ ڪريو— ميڊن جي بادشاهن کي، سندن حاڪمن ۽ سڀني عملدارن کي، ۽ سندن حڪومت هيٺ هر ملڪ کي. ²⁹ملڪ ڏڪي ٿو ۽ تڙپي ٿو، ڇاڪاڻ تہ بابل جي خلاف اسان جي پيءُ جا منصوبا قائم آهن—بابل جي ملڪ کي ويران بڻائڻ لاءِ، جتي ڪو رهڻ وارو نہ هجي. ³⁰بابل جي سورمن وڙهڻ ڇڏي ڏنو آهي؛ اهي پنهنجن قلعن ۾ لڪي ويٺا آهن. سندن طاقت ختم ٿي وئي آهي؛ اهي عورتن جهڙا ٿي ويا آهن. سندس گهر ٻاريا ويا آهن؛ سندس دروازن جا ڪڙا ڀڳل آهن. ³¹ڊوڙندڙ ڊوڙندڙ سان ملڻ لاءِ ڊوڙي ٿو، قاصد قاصد سان ملڻ لاءِ، بابل جي بادشاهه کي ٻڌائڻ لاءِ تہ سندس شهر ڇيڙي کان ڇيڙي تائين ورتو ويو آهي، ³²درياءَ جا پتڻ قبضي ۾ ورتا ويا آهن، دلدلون ٻاري ڇڏيون ويون آهن، ۽ سپاهي ڊڄي ويا آهن.

³³ڇاڪاڻ تہ آسمان جي لشڪرن جو پيءُ ائين ٿو فرمائي تہ بابل جي ڌيءَ لتاڙڻ جي وقت جو کلو آهي؛ جلد ئي سندس لابارو ايندو.

³⁴”بابل جي بادشاهه نبوڪدنضر مون کي ڳڙڪائي ڇڏيو آهي، هن مون کي چيڀاٽي ڇڏيو آهي؛ مون کي خالي ٿانءُ ڪري ڇڏيو اٿس. ازدها وانگر مون کي نگليائين، منهنجين قيمتي شين سان پنهنجو پيٽ ڀريائين، پوءِ مون کي ٿُڪي ڪڍيائين. ³⁵مون سان ۽ منهنجي جسم سان ڪيل ظلم بابل تي اچي،“ صيون جي رهاڪڻ چوي ٿي. ”منهنجو رت بابليا جي رهاڪن تي اچي،“ يروشلم چوي ٿي.

³⁶تنهنڪري اسان جو پيءُ ائين ٿو فرمائي تہ ڏس، آءٌ تنهنجو مقدمو وڙهندس ۽ تنهنجو بدلو وٺندس. آءٌ سندس سمنڊ کي سڪائي ڇڏيندس ۽ سندس چشمو سڪائي ڇڏيندس. ³⁷بابل ملبي جو ڍير، گيدڙن جو ٺڪاڻو، دهشت ۽ حقارت جو نشان بڻجي پوندو، جتي ڪو رهڻ وارو نہ هوندو. ³⁸اهي سڀ گڏجي جوان شينهن وانگر گجندا، شينهن جي ٻچن وانگر ڦوڪار ڪندا. ³⁹جڏهن اهي شراب سان گرم ٿي ويندا، تڏهن آءٌ هنن اڳيان دعوت رکندس ۽ کين نشي ۾ مست ڪندس، ته جيئن اهي مستيون ڪن— پوءِ دائمي ننڊ سمهن ۽ ڪڏهن نہ جاڳن، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.

⁴⁰”آءٌ هنن کي ذبح ٿيڻ لاءِ رڍن جي ٻچن وانگر، مينڍن ۽ ٻڪرن وانگر هيٺ آڻيندس. ⁴¹ششڪ ڪيئن قبضي ۾ آيو، سڄيءَ زمين جي ساراهه ڪيئن ڦري ورتي وئي! بابل قومن ۾ ڪيڏو خوفناڪ ٿي پيو آهي! ^b b v41 ششڪ بابل جو رمزي نالو آهي، تنهنڪري هن باب ۾ ٻئي نالا اچن ٿا. ⁴²سمنڊ بابل مٿان چڙهي آيو آهي، هوءَ ان جي گجندڙ لهرن ۾ ڍڪجي وئي آهي. ⁴³هن جا شهر دهشت، سڪل ۽ ريگستاني زمين بڻجي ويا آهن، اهڙي زمين جتي ڪو نہ رهي ٿو ۽ جتان ڪو نہ لنگھي ٿو.

⁴⁴”آءٌ بابل ۾ بيل کي سزا ڏيندس ۽ جيڪو هن نگليو آهي سو هن کان ٿڪرائيندس. قومون وري هن ڏانهن نہ ڇڪجي اينديون، ۽ بابل جي ديوار ڪري پوندي. ^c c v44 بيل بابل جو وڏو ديوتا هو. اسان جو پيءُ هن بت کي ان هر شيءِ کان محروم ڪري ٿو جنهن کي هو پنهنجي قبضي ۾ سمجهندو هو. ⁴⁵ان مان نڪري اچو، اي منهنجا ٻارو! هر ڪو اسان جي پيءُ جي سخت غضب کان پنهنجي جان بچائي! ⁴⁶دل نہ ڇڏيو ۽ نہ ڊڄو ملڪ ۾ ٻڌل افواهه کان— هڪ افواهه هڪ سال ايندي آهي، ۽ ٻي ايندڙ سال، ۽ ملڪ ۾ تشدد ٿيندو ۽ حاڪم تي حاڪم چڙهائي ڪندو. ⁴⁷تنهنڪري ڏسو، اهي ڏينهن اچي رهيا آهن جڏهن آءٌ بابل جي بتن کي سزا ڏيندس. هن جو سڄو ملڪ شرمندو ٿيندو، ۽ هن جا سڀ ماريل هن جي اندر مئل پيا هوندا. ⁴⁸پوءِ آسمان ۽ زمين ۽ جيڪي ڪجهه انهن ۾ آهي سو بابل تي خوشيءَ جا نعرا هڻندا، ڇالاءِ جو اتر کان تباهه ڪندڙ هن تي چڙهي ايندا،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.

⁴⁹بابل کي اسرائيل جي ماريلن جي ڪري ضرور ڪرڻو آهي، جيئن سڄيءَ زمين جا ماريل بابل جي ڪري ڪريا. ⁵⁰اي تلوار کان بچيلؤ، هلو، دير نہ ڪريو! پري کان اسان جي پيءُ کي ياد ڪريو، ۽ يروشلم اوهان جي دلين ۾ اڀري. ⁵¹”اسين شرمندا آهيون، ڇالاءِ جو اسان طعنا ٻڌا آهن، اسان جي منهن تي بي عزتي ڇانيل آهي، ڇاڪاڻ جو پرديسي اسان جي پيءُ جي گھر جي پاڪ هنڌن ۾ گھڙي آيا آهن.

⁵²تنهنڪري ڏسو، اهي ڏينهن اچي رهيا آهن،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، ”جڏهن آءٌ هن جي بتن کي سزا ڏيندس، ۽ هن جي سڄي ملڪ ۾ زخمي ڪراهيندا. ⁵³جيتوڻيڪ بابل آسمان تائين چڙهي وڃي ۽ پنهنجو بلند قلعو مضبوط ڪري، تڏهن بہ منهنجي طرفان تباهه ڪندڙ هن تي ايندا،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.

⁵⁴ٻڌو— بابل مان دانهن، بابل وارن جي ملڪ مان وڏي تباهيءَ جو آواز! ⁵⁵ڇالاءِ جو اسان جو پيءُ بابل کي ويران ڪري رهيو آهي ۽ هن جي وڏي آواز کي خاموش ڪري رهيو آهي. هنن جون لهرون گھڻن پاڻين وانگر گجن ٿيون، هنن جي آواز جو گوڙ گونجي ٿو. ⁵⁶ڇاڪاڻ تہ ناس ڪندڙ چڙهي آيو آهي، ان تي يعني بابل تي؛ سندس سورما پڪڙيا ويا آهن، سندن ڪمانون ڀڄي ويون آهن، ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ بدلو ڏئي ٿو، هو ضرور پورو بدلو ڏيندو.

⁵⁷”آءٌ سندس عملدارن ۽ داناءُ ماڻهن کي نشي ۾ مست ڪندس، سندس حاڪمن، سردارن ۽ سورمن کي؛ اهي دائمي ننڊ سمهندا ۽ ڪڏهن نہ جاڳندا،“ بادشاهه فرمائي ٿو، جنهن جو نالو آسمانن جي لشڪرن جو پيءُ آهي.

⁵⁸آسمانن جي لشڪرن جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ بابل جي ويڪري ڀت زمين سان برابر ڪئي ويندي ۽ سندس اوچا دروازا باهه سان ساڙيا ويندا. قومون ڏاڍي محنت ڪن ٿيون پر ڪنهن ڪم جي نہ، ۽ امتون رڳو باهه لاءِ پاڻ کي ٿڪائين ٿيون.

⁵⁹يرمياه نبيءَ سرائياه بن نرياه بن محسياه کي اهو پيغام ڏنو، جڏهن هو يهوداه جي بادشاهه صدقياه سان گڏ سندس چوٿين سال ۾ بابل ويو. سرائياه منزلن جو نگران هو. ⁶⁰يرمياه هڪ ئي طومار تي بابل تي اچڻ وارو سمورو عذاب لکيو هو، يعني بابل بابت لکيل اهي سڀ ڪلام. ⁶¹يرمياه سرائياه کي چيو تہ ”جڏهن تون بابل پهچين، تڏهن خبردار ٿي اهي سڀ ڪلام وڏي آواز سان پڙهجانءِ، ⁶²پوءِ چئجانءِ تہ ’اي اسان جا بابا، تو هن جڳهه بابت فرمايو آهي تہ ان کي اجاڙيو ويندو، ايستائين جو ان ۾ ڪوبہ جيئرو نہ رهندو، نہ ماڻهو نہ جانور، پر اها هميشه لاءِ ويران زمين ٿي پوندي.‘ ⁶³جڏهن تون هي طومار پڙهي پورو ڪرين، تڏهن ان سان هڪ پٿر ٻڌي فرات جي وچ ۾ اڇلائي ڇڏجانءِ، ⁶⁴۽ چئجانءِ تہ ’ائين بابل ٻڏي ويندو ۽ وري نہ اڀرندو، انهيءَ آفت جي ڪري جيڪا آءٌ هن تي آڻي رهيو آهيان؛ ۽ سندس ماڻهو ٿڪجي پوندا.‘“ يرمياه جا ڪلام هتي پورا ٿيا.