ارمیا 51

51 ¹پدر ما چنین می‌گوید: اینک روحِ نابودگری را بر ضدِّ بابِل و بر ضدِّ ساکنانِ لِبْ‌قامای برمی‌انگیزم. ^a a v1 لِبْ‌قامای نامی رمزی و پنهان برای کلدانیان (بابِل) است که از وارونه‌کردنِ حروفِ آن ساخته شده — شیوه‌ای سرپوشیده برای نامیدنِ امپراتوریِ زیرِ داوری. ²بادافشانان را به بابِل می‌فرستم، و او را باد‌افشان کرده سرزمینش را تهی خواهند ساخت، زیرا در روزِ مصیبت از هر سو بر ضدِّ او خواهند آمد. ³کماندار کمانِ خود را نکشد و زره بر تن نکند. بر جوانانش رحم مکنید؛ تمامیِ لشکرش را به نابودی بسپارید. ⁴در سرزمینِ بابِلیان کشته بر زمین خواهند افتاد، و در کوچه‌هایش مجروح و از پا درآمده.

⁵زیرا اسرائیل و یهودا از سوی پدرِ لشکرهای آسمان وانهاده نشده‌اند — هرچند سرزمینشان در برابرِ قدّوسِ اسرائیل از گناه پر است. ⁶از میانِ بابِل بگریزید؛ هر کس جانِ خود را برهاند! در گناهِ او هلاک مشوید، زیرا این زمانِ عدالتِ پدر ما است؛ او سزای کارهایش را به وی می‌دهد. ⁷بابِل در دستِ پدر ما جامی زرّین بود که تمامیِ زمین را مست می‌کرد. قوم‌ها از شرابِ او نوشیدند؛ از این رو قوم‌ها دیوانه شدند. ⁸بابِل ناگهان افتاد و درهم شکست. بر او شیون کنید! برای دردش مرهم بیاورید؛ شاید شفا یابد. ⁹خواستیم بابِل را شفا دهیم، امّا شفا نیافت. او را رها کنید، و بگذارید هر یک به سرزمینِ خویش برویم، زیرا داوریِ او به آسمان‌ها رسیده، تا افلاک بالا می‌رود. ¹⁰پدر ما ما را تبرئه کرده است؛ بیایید در صَهیون کارِ پدر ما را اعلام کنیم. ¹¹تیرها را تیز کنید! ترکش‌ها را پر سازید! پدر ما روحِ پادشاهانِ مادها را برانگیخته است، زیرا قصدِ او بر ضدِّ بابِل نابود کردنِ اوست، زیرا این عدالتِ پدر ما است — عدالتی برای معبدِ او. ¹²بر ضدِّ حصارهای بابِل عَلَم برافرازید؛ نگهبانی را استوار کنید، دیده‌بانان بگمارید، کمین‌ها بیارایید — زیرا پدر ما آنچه را درباره‌ی ساکنانِ بابِل گفته بود، هم تدبیر کرده و هم به انجام رسانده است. ¹³ای که بر آب‌های بسیار ساکنی، ای که از گنج‌ها سرشاری، پایانِ تو فرا رسیده، رشته‌ی زندگانی‌ات بریده شده است.

¹⁴پدرِ لشکرهای آسمان به ذاتِ خود سوگند خورده است: «به‌یقین تو را از آدمیان، بی‌شمار چون ملخ، آکنده خواهم ساخت، و آنان بر تو نعره‌ی جنگ برخواهند آورد.»

¹⁵زمین را به نیروی خود ساخت؛ جهان را به حکمتِ خویش استوار کرد، و به فهمِ خود آسمان‌ها را گسترانید. ¹⁶چون او رعد می‌غرّاند، آب‌های آسمان به خروش می‌آیند؛ او بخارها را از کرانه‌های زمین برمی‌آورد. برای باران برق پدید می‌آورد و باد را از خزانه‌های خود بیرون می‌آورد. ¹⁷هر آدمی نادان است و بی‌معرفت؛ هر زرگری از بُتِ خود شرمسار می‌شود، زیرا پیکره‌های ریخته‌گری‌اش دروغ‌اند — و در آن‌ها هیچ نفَسی نیست. ¹⁸آن‌ها باطل‌اند و مایه‌ی ریشخند؛ در هنگامِ بازخواستشان نابود خواهند شد. ¹⁹نصیبِ یعقوب همچون این‌ها نیست، زیرا او سازنده‌ی همه‌چیز است، و اسرائیل قبیله‌ی میراثِ اوست؛ نامِ او پدرِ لشکرهای آسمان است.

²⁰«تو گُرزِ جنگیِ منی، سلاحِ من برای نبرد: با تو قوم‌ها را درهم می‌کوبم، با تو مملکت‌ها را نابود می‌سازم، ²¹با تو اسب و سوارش را درهم می‌کوبم، با تو ارابه و ارابه‌رانش را درهم می‌کوبم، ²²با تو مرد و زن را درهم می‌کوبم، با تو پیر و جوان را درهم می‌کوبم، با تو مردِ جوان و دخترِ جوان را درهم می‌کوبم، ²³با تو شبان و گله‌اش را درهم می‌کوبم، با تو کشاورز و جفتِ گاوش را درهم می‌کوبم، با تو والیان و بزرگان را درهم می‌کوبم.

²⁴«امّا سزای بابِل و همه‌ی ساکنانِ سرزمینِ بابِل را در برابرِ چشمانتان، برای همه‌ی بدی‌هایی که در صَهیون روا داشتند، خواهم داد،» پدر ما می‌فرماید. ²⁵«اینک من بر ضدِّ توام، ای کوهِ ویرانگر،» پدر ما می‌فرماید، «ای که تمامیِ زمین را نابود می‌کنی. دستِ خود را بر ضدِّ تو دراز خواهم کرد، و تو را از صخره‌ها به زیر خواهم غلتانید، و تو را کوهی سوخته خواهم ساخت. ²⁶از تو هیچ سنگی برای گوشه‌ی بنا گرفته نخواهد شد، و نه سنگی برای پِی، زیرا تو تا ابد ویرانه خواهی ماند،» پدر ما می‌فرماید.

²⁷در زمین عَلَم برافرازید! در میانِ قوم‌ها کَرِنا بنوازید! قوم‌ها را بر ضدِّ او بسیج کنید؛ بر ضدِّ او مملکت‌های اَراراط، مِنّی و اَشکِناز را فرا خوانید. بر ضدِّ او سرکرده‌ای بگمارید؛ اسبان را چون توده‌ی ملخان برآورید. ²⁸قوم‌ها را بر ضدِّ او بسیج کنید — پادشاهانِ مادها، والیانشان و همه‌ی بزرگانشان، و هر سرزمینی که زیرِ فرمانِ آنان است. ²⁹زمین می‌لرزد و به خود می‌پیچد، زیرا تدبیرهای پدر ما بر ضدِّ بابِل پابرجاست — تا سرزمینِ بابِل را ویرانه سازد، بی‌آنکه کسی در آن ساکن باشد. ³⁰دلاورانِ بابِل از جنگ دست کشیده‌اند؛ در دژهای خود خزیده‌اند. نیرویشان تحلیل رفته؛ همچون زنان شده‌اند. خانه‌هایش به آتش کشیده شده؛ پشت‌بندهای دروازه‌هایش شکسته است. ³¹پیکی به پیشوازِ پیکی می‌دود، و قاصدی به پیشوازِ قاصدی، تا به پادشاهِ بابِل خبر دهد که شهرش سرتاسر تسخیر شده است، ³²گذرگاه‌های رود گرفته شده، نیزارها به آتش کشیده شده، و سربازان هراسان گشته‌اند.

³³زیرا پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌گوید: دخترِ بابِل چون خرمنگاهی است به‌هنگامِ کوبیدن؛ به‌زودی وقتِ درو‌اش فرا می‌رسد.

³⁴«نِبوکَدنِصَّر، پادشاهِ بابِل، مرا بلعید، مرا خُرد کرد؛ مرا چون ظرفی تهی وانهاد. همچون اژدها مرا فرو بلعید، شکمِ خود را از نفایسِ من پر ساخت، سپس مرا بیرون افکند. ³⁵«ظلمی که بر من و بر تنِ من رفت، بر بابِل باد،» ساکنِ صَهیون می‌گوید. «خونِ من بر ساکنانِ سرزمینِ بابِل باد،» اورشلیم می‌گوید.

³⁶پس پدر ما چنین می‌گوید: اینک من از دعوای تو دفاع خواهم کرد و انتقامِ تو را خواهم گرفت. دریای او را خشک، و چشمه‌اش را خشکیده خواهم ساخت. ³⁷بابِل به تلّی از ویرانه بدل خواهد شد، مأوای شغالان، مایه‌ی وحشت و ریشخند، بی‌آنکه کسی در آن ساکن باشد. ³⁸با هم چون شیران غُرّش می‌کنند، و همچون بچه‌شیران می‌خروشند. ³⁹چون گرمِ شراب شوند، بزمی برایشان خواهم آراست و مستشان خواهم ساخت، تا سرخوش گردند — آنگاه به خوابی ابدی فرو روند و هرگز بیدار نشوند، می‌فرماید پدر ما.

⁴⁰«آنان را چون بره‌ها به کشتارگاه فرود خواهم آورد، همچون قوچان و بزها. ⁴¹چگونه شِیشَک گرفتار شد، و فخرِ تمامیِ زمین تسخیر گردید! بابِل در میانِ قوم‌ها مایه‌ی وحشت گشته است! ^b b v41 شِیشَک نامی رمزی برای بابِل است، و همین توضیح می‌دهد که چرا هر دو نام در این باب می‌آید. ⁴²دریا بر بابِل برآمده است؛ او زیرِ امواجِ خروشانش پوشیده شده. ⁴³شهرهایش مایه‌ی وحشت شده‌اند، سرزمینی خشک و بیابانی، سرزمینی که کسی در آن ساکن نیست و هیچ‌کس از آن نمی‌گذرد.

⁴⁴«بِل را در بابِل مجازات خواهم کرد و آنچه را بلعیده از دهانش بیرون خواهم کشید. قوم‌ها دیگر به‌سوی او روانه نخواهند شد، و حصارِ بابِل فرو خواهد ریخت. ^c c v44 بِل خدای بزرگِ بابِل بود. پدر ما این بُت را از هر آنچه ادّعای نگاه‌داشتنش را داشت، تهی می‌سازد. ⁴⁵ای فرزندانم، از میانِ او بیرون آیید! هر کس جانِ خود را از خشمِ سوزانِ پدر ما برهاند! ⁴⁶دل مبازید و مترسید از شایعه‌ای که در زمین شنیده می‌شود — شایعه‌ای در یک سال می‌آید، و دیگری در سالِ بعد، با خشونت در زمین و حاکمی بر ضدِّ حاکمی. ⁴⁷پس اینک روزهایی می‌آید که بُت‌های بابِل را مجازات خواهم کرد. تمامیِ سرزمینش شرمسار خواهد شد، و همه‌ی کشتگانش در میانش خواهند افتاد. ⁴⁸آنگاه آسمان و زمین و هر آنچه در آن‌هاست، بر بابِل بانگِ شادی برخواهند آورد، زیرا نابودگران از شمال بر ضدِّ او خواهند آمد،» پدر ما می‌فرماید.

⁴⁹بابِل باید به‌سببِ کشتگانِ اسرائیل بیفتد، چنانکه کشتگانِ تمامیِ زمین به‌سببِ بابِل افتادند. ⁵⁰ای که از شمشیر جسته‌اید، بروید و درنگ مکنید! پدر ما را از دوردست به یاد آورید، و اورشلیم در دل‌هایتان زنده شود. ⁵¹«شرمسار شده‌ایم، زیرا سرزنش شنیده‌ایم؛ رسوایی چهره‌های ما را پوشانده، زیرا بیگانگان به جایگاه‌های مقدّسِ خانه‌ی پدر ما درآمده‌اند.

⁵²«پس اینک روزهایی می‌آید،» پدر ما می‌فرماید، «که بُت‌هایش را مجازات خواهم کرد، و در سرتاسرِ سرزمینش مجروحان ناله خواهند کرد. ⁵³هرچند بابِل تا آسمان‌ها فراز رود و دژِ بلندِ خود را استوار سازد، نابودگران از جانبِ من بر ضدِّ او خواهند آمد،» پدر ما می‌فرماید.

⁵⁴گوش دهید — فریادی از بابِل، صدای ویرانیِ عظیم از سرزمینِ بابِلیان! ⁵⁵زیرا پدر ما بابِل را ویران می‌کند و آوازِ پرتوانش را خاموش می‌سازد. امواجشان چون آب‌های بسیار می‌خروشند؛ هیاهوی صدایشان طنین می‌افکند. ⁵⁶زیرا نابودگری بر ضدِّ او آمده است، بر ضدِّ بابِل؛ دلاورانش گرفتار شده‌اند، کمان‌هایشان درهم شکسته، زیرا پدر ما سزا می‌دهد — به‌یقین تمام‌وکمال سزا خواهد داد.

⁵⁷«بزرگان و حکیمانش را مست خواهم ساخت، والیان، فرماندهان و دلاورانش را؛ به خوابی ابدی فرو خواهند رفت و هرگز بیدار نخواهند شد،» پادشاه می‌فرماید، آن که نامش پدرِ لشکرهای آسمان است.

⁵⁸پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌گوید: حصارِ پهناورِ بابِل با خاک یکسان خواهد شد و دروازه‌های بلندش به آتش سوخته خواهد گشت. قوم‌ها بیهوده رنج می‌برند، و امّت‌ها تنها برای آتش خود را فرسوده می‌سازند.

⁵⁹اِرمیای نبی این پیام را به سِرایا پسرِ نیریا، پسرِ مَحسیا سپرد، هنگامی که سِرایا در سالِ چهارمِ سلطنتِ صِدِقیا، پادشاهِ یهودا، همراهِ او به بابِل رفت. سِرایا رئیسِ منزلگاه بود. ⁶⁰اِرمیا تمامیِ مصیبتی را که بر بابِل می‌آمد، بر یک طومار نوشته بود — همه‌ی این سخنانی که درباره‌ی بابِل نگاشته شده است. ⁶¹اِرمیا به سِرایا گفت: «چون به بابِل رسیدی، بنگر که همه‌ی این سخنان را با صدای بلند بخوانی، ⁶²و بگو: ‹ای پدر ما، تو درباره‌ی این مکان سخن گفته‌ای — که آن را چنان ریشه‌کن کنی که هیچ چیز در آن زیست نکند، نه انسان و نه حیوان، بلکه تا ابد ویرانه بماند.› ⁶³چون خواندنِ این طومار را به پایان بردی، سنگی بر آن ببند و آن را به میانِ فُراط بینداز، ⁶⁴و بگو: ‹بدین‌سان بابِل غرق خواهد شد و دیگر برنخواهد خاست، به‌سببِ مصیبتی که من بر او می‌آورم؛ و قومش از پای درخواهند آمد.›» سخنانِ اِرمیا در اینجا به پایان می‌رسد.