ارمیا 50

50 ¹کلامی که پدر ما دربارهٔ بابِل، سرزمین بابلیان، به‌واسطهٔ اِرمیای نبی گفت:

²در میان قوم‌ها اعلام کنید و ندا دهید؛ بیرقی برافرازید و ندا دهید؛ چیزی را پنهان مسازید. بگویید: بابِل گرفتار شد؛ بِل شرمسار گشت، مَردوک درهم شکست. تمثال‌هایش شرمسار شدند، بت‌هایش درهم شکستند. ^a a v2 بِل و مَردوک خدایان اصلی بابِل بودند. ³زیرا از شمال قومی بر ضدّ او برمی‌آید؛ سرزمینش را ویران خواهد ساخت، و کسی در آن ساکن نخواهد شد. هم انسان و هم حیوان گریخته‌اند؛ رفته‌اند.

⁴پدر ما می‌فرماید: در آن روزها و در آن زمان، فرزندان اسرائیل خواهند آمد، ایشان و فرزندان یهودا با هم؛ گریان راه خواهند سپرد و پدر خویش را خواهند جُست. ⁵راه صَهیون را خواهند پرسید، با روی‌هایی به‌سوی آن گردانیده: «بیایید، خود را در عهدی جاودانی که هرگز فراموش نخواهد شد، به پدر ما بپیوندیم.» ⁶قوم من گوسفندان گم‌شده بوده‌اند؛ شبانانشان ایشان را گمراه ساختند و بر کوه‌ها سرگردان رها کردند. از کوه به تپه آواره گشتند؛ آرامگاه خویش را فراموش کردند. ⁷هر که ایشان را یافت، آنان را بلعید، و دشمنانشان گفتند: «ما گناهکار نیستیم، زیرا ایشان به خداوند، که چراگاه راستین ایشان است، گناه ورزیدند، به خداوند که امید پدرانشان بود.» ⁸از میان بابِل بگریزید؛ از سرزمین بابلیان بیرون آیید، و همچون بزهای نری باشید که پیشاپیش گله می‌روند. ⁹زیرا اینک، من گروهی از قوم‌های بزرگ را از سرزمین شمال برمی‌انگیزم و بر ضدّ بابِل می‌آورم. آنان در برابر او صف خواهند بست، و از آنجا او گرفتار خواهد شد. تیرهایشان همچون تیرهای جنگاوری کارآزموده پرواز می‌کنند که هرگز تهی‌دست بازنمی‌گردد. ¹⁰بابِل به تاراج خواهد رفت؛ پدر ما می‌فرماید که همهٔ تاراج‌کنندگانش سیر خواهند شد.

¹¹ای تاراج‌کنندگان میراث من، از آن رو که شادی می‌کنید، از آن رو که جشن می‌گیرید، از آن رو که همچون گوسالهٔ خرمن‌کوب جست‌وخیز می‌کنید و چون اسبان نر شیهه می‌کشید، ¹²مادرتان به‌غایت شرمسار خواهد شد؛ آن که شما را زاد، رسوا خواهد گشت. اینک، او واپسین قوم‌ها خواهد بود— بیابانی، زمینی خشک، صحرایی. ¹³به‌سبب خشم پدر ما، او مسکون نخواهد شد؛ به ویرانه‌ای کامل بدل خواهد گشت. هر که از کنار بابِل بگذرد، حیران خواهد شد و بر همهٔ زخم‌هایش صفیر خواهد زد. ¹⁴بر ضدّ بابِل از هر سو صف بیارایید، ای همهٔ کمانداران. بر او تیر افکنید؛ از تیرها دریغ مکنید، زیرا به پدر ما گناه ورزیده است. ¹⁵از هر سو بر ضدّ او فریاد برآورید؛ او تسلیم شده است. برج‌هایش فرو ریخته؛ حصارهایش ویران گشته است. چون این عدالت پدر ما است، بر او عدالت را به‌جا آورید؛ با او چنان کنید که او کرده است. ¹⁶از بابِل، کارنده و دروگر را منقطع سازید. در برابر شمشیر ستمگر، هر کس به‌سوی قوم خویش بازخواهد گشت، و هر کس به سرزمین خویش خواهد گریخت.

¹⁷اسرائیل گله‌ای پراکنده است که شیران آن را رانده‌اند. نخست پادشاه آشور او را بلعید، و اکنون در پایان، نبوکدنصر پادشاه بابِل استخوان‌هایش را خرد کرده است.

¹⁸پدرِ لشکرهای آسمان، پدر ما، پدرِ اسرائیل، چنین می‌فرماید: من پادشاه بابِل و سرزمینش را مجازات خواهم کرد، چنان‌که پادشاه آشور را مجازات نمودم. ¹⁹و اسرائیل را به چراگاه خودش بازخواهم گردانید، و او بر کَرمِل و باشان خواهد چرید؛ و بر تپه‌های اِفرایِم و جِلعاد جانش سیر خواهد شد. ²⁰پدر ما می‌فرماید: در آن روزها و در آن زمان، تقصیر اسرائیل جُسته خواهد شد و یافت نخواهد گردید؛ و گناهان یهودا جُسته خواهد شد و یافت نخواهد شد، زیرا آنانی را که زنده وامی‌گذارم، خواهم آمرزید.

²¹پدر ما می‌فرماید: بر سرزمین مِراتایِم برآی، و بر ضدّ ساکنان فِقود. ایشان را بکش و به‌کلّی نابود ساز؛ و هر آنچه به تو فرمان داده‌ام، به‌جا آور. ²²بانگ جنگ در سرزمین است، و ویرانی عظیم. ²³چگونه پُتک تمامی زمین بریده و شکسته شد! چگونه بابِل در میان قوم‌ها مایهٔ وحشت گشت! ²⁴ای بابِل، برایت دامی نهادم، و پیش از آنکه بدانی، گرفتار شدی. یافته و گرفتار گشتی، زیرا با پدر ما ستیزه کردی.

²⁵پدر ما زرادخانهٔ خویش را گشوده و سلاح‌های خشم خود را بیرون آورده است، زیرا پدرِ لشکرهای آسمان را در سرزمین بابلیان کاری است که باید انجام دهد. ²⁶از هر گوشه بر ضدّ او بیایید؛ انبارهایش را بگشایید؛ او را همچون توده‌های غله بر هم انباشته سازید. او را به‌کلّی نابود کنید؛ چیزی از او باقی مگذارید. ²⁷همهٔ گاوان جوانش را بکشید؛ بگذارید به کشتارگاه فرو روند. وای بر ایشان، زیرا روزشان فرا رسیده است، زمان مجازاتشان. ²⁸گوش دهید—گریختگان و پناهندگان از سرزمین بابِل، که به صَهیون می‌آیند تا عدالت پدر ما را اعلام کنند، عدالت او را برای معبدش. ²⁹کمانداران را بر ضدّ بابِل فراخوانید، همهٔ آنان را که کمان می‌کشند. از هر سو گِرداگِردش اردو زنید؛ مگذارید کسی بگریزد. او را برحسب کردارش سزا دهید؛ با او هر آنچه او کرده است، بکنید. زیرا در برابر پدر ما، در برابر قدّوسِ اسرائیل، تکبّر ورزیده است.

³⁰پس جوانانش در کوچه‌هایش خواهند افتاد، و پدر ما می‌فرماید که همهٔ سربازانش در آن روز خاموش خواهند شد. ³¹پدرِ لشکرهای آسمان می‌فرماید: اینک، ای متکبّر، من بر ضدّ تو هستم، زیرا روزت فرا رسیده است، زمانی که تو را مجازات خواهم کرد. ³²آن متکبّر خواهد لغزید و افتاد، و کسی نخواهد بود که او را برخیزاند. در شهرهایش آتشی خواهم افروخت، و همهٔ اطرافش را فرو خواهد بلعید. ³³پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌فرماید: فرزندان اسرائیل ستمدیده‌اند، و فرزندان یهودا نیز با ایشان. همهٔ آنان که اسیرشان کردند، محکم نگاهشان داشته‌اند؛ از رها ساختن ایشان سر باز می‌زنند.

³⁴رهاننده‌شان توانا است؛ پدرِ لشکرهای آسمان نام او است. او البته از دعوی ایشان دفاع خواهد کرد، تا به زمین آرامش بخشد، امّا به ساکنان بابِل اضطراب.

³⁵پدر ما می‌فرماید: شمشیری بر ضدّ بابلیان، و بر ضدّ ساکنان بابِل، و بر ضدّ سرورانش و حکیمانش! ³⁶شمشیری بر ضدّ انبیای دروغین، و ایشان احمق خواهند شد! شمشیری بر ضدّ جنگاورانش، و ایشان درهم خواهند شکست! ³⁷شمشیری بر ضدّ اسبان و ارابه‌هایش، و بر ضدّ همهٔ سپاهیان بیگانه که در میان اویند، و ایشان همچون زنان خواهند شد! شمشیری بر ضدّ گنج‌هایش، و آنها به تاراج خواهند رفت! ³⁸خشکسالی‌ای بر ضدّ آب‌هایش، و آنها خشک خواهند شد! زیرا این سرزمین بت‌ها است، و ایشان بر تمثال‌های هولناک خویش دیوانه‌وار می‌خروشند. ³⁹پس جانوران بیابان و کفتارها در آنجا خواهند زیست، و شترمرغان در او ساکن خواهند شد. دیگر هرگز مسکون نخواهد گشت و نسل اندر نسل کسی در آن نخواهد نشست. ⁴⁰پدر ما می‌فرماید: چنان‌که پدر ما سُدوم و عَموره و شهرهای همسایه‌شان را واژگون ساخت، همان‌گونه کسی در آنجا ساکن نخواهد شد؛ هیچ انسانی در او اقامت نخواهد گزید. ⁴¹اینک، لشکری از شمال می‌آید؛ قومی بزرگ و پادشاهانی بسیار از دورترین کرانه‌های زمین برمی‌خیزند. ⁴²کمان و نیزه در دست می‌گیرند؛ ایشان بی‌رحم‌اند و شفقت نمی‌ورزند. آوازشان همچون دریا می‌غرّد، در حالی که بر اسبان سوارند، همچون مردانِ آمادهٔ نبرد، بر ضدّ تو صف‌آرایی کرده‌اند، ای دختر بابِل. ⁴³پادشاه بابِل خبر ایشان را شنیده است، و دست‌هایش سست گشته. اضطراب او را فرا گرفته، دردی همچون درد زن زاینده. ⁴⁴اینک، همچون شیری که از بیشه‌های اُردن به‌سوی چراگاهی سرسبز برمی‌آید، من در یک آن بابِل را از سرزمینش خواهم راند، و هر که را برگزینم بر او خواهم گماشت. زیرا کیست مانند من؟ و کیست که مرا فراخواند؟ و کدام شبان است که در برابر من بایستد؟

⁴⁵پس تدبیری را که پدر ما بر ضدّ بابِل کرده، و قصدهایی را که بر ضدّ سرزمین بابلیان اندیشیده است، بشنوید: به‌یقین کوچک‌ترین‌های گله‌شان را به‌سختی خواهند کشید؛ به‌یقین چراگاهشان از سرنوشت ایشان حیران خواهد شد. ⁴⁶از بانگ گرفتاری بابِل، زمین خواهد لرزید، و فریادش در میان قوم‌ها شنیده خواهد شد.