Nubuwat ti Rama Ngalawan Babul

Karajaan anu ngangkut Yuda jadi tawanan téh ayeuna dihukum: Bel diéraan, témbok-témbok dirubuhkeun, tanahna ditinggalkeun pikeun ajag. Sajaba ti éta, Israil jeung Yuda balik bari ceurik, nanyakeun jalan ka Sion jeung ka Rama maranéhna, kasalahan maranéhna ditéangan tapi teu kapanggih, Panebus maranéhna kuat.

Pasal 50.

Pangandika ti Rama urang ngeunaan Babul, nagri urang Babul, anu diandikakeun ngalangkungan Nabi Yermia:

Embarkeun ka bangsa-bangsa jeung uarkeun; pasang panji sarta uarkeun, ulah aya nu disumputkeun. Ucapkeun: Babul geus karebut; Dewa Bel geus era, Dewa Marduk geus ancur. Arca-arcana geus era, brahala-brahalana geus ancur. ^a Sabab ti kaler aya hiji bangsa anu narajang ka manehna; nagrina bakal dijadikeun suwung, taya saurang ogé anu bakal matuh di dinya. Boh manusa boh sato geus kalabur; geus euweuh.

Dina poe eta jeung dina waktu eta, dawuhan Rama urang, urang Israil bakal daratang, maranehna jeung urang Yuda babarengan; maranehna bakal leumpang bari ceurik, sarta bakal neangan Rama-Na. Maranehna bakal naranyakeun jalan ka Sion, raray-rarayna marepat ka dinya: “Hayu urang ngahiji jeung Rama urang dina hiji perjangjian anu langgeng anu moal pisan dipopohokeun.” Umat Kami geus jadi domba anu leungit; para pangangonna geus nyasarkeun maranehna, ngantep maranehna di gunung-gunung. Maranehna ngalalana ti gunung ka pasir; nepi ka poho ka tempat pangreureuhanana. Sakabeh anu manggih ka maranehna geus ngahakan maranehna, sarta musuh-musuhna ngaromong, “Kami henteu baroga salah, sabab maranehna geus midosa ka PANGERAN, pangangonanana nu saestu, nya eta PANGERAN, pangharepan karuhunna.” Kalabur ti jero Babul; kaluar ti nagri urang Babul, sarta jaradi saperti embe jalu nu mingpin kawanan. Sabab tenjo, Kami rek ngahudang sarta ngadatangkeun ka Babul sakumpulan bangsa-bangsa anu gede ti tanah kaler. Maranehna bakal nyusun barisan ngalawan ka manehna, sarta ti dinya manehna bakal karebut. Jamparing-jamparingna hiber lir jamparing prajurit anu pinter perang anu tara balik leungeun kosong. Babul bakal dijarah; sakur anu ngajarah manehna bakal sugema, dawuhan Rama urang.

Ku sabab maraneh suka bungah, ku sabab maraneh suka-suka, he maraneh anu ngajarah pusaka Kami, ku sabab maraneh guyang-gaying lir sapi bikang nu keur ngirik gandum sarta ngagerong lir kuda jalu, indung maraneh bakal era kacida; anu ngalahirkeun maraneh bakal nandang kahinaan. Tenjo, manehna bakal jadi nu pangbungsuna di antara bangsa-bangsa—jadi gurun, tanah tuhur, gurun keusik. Ku sabab bebendu Rama urang, manehna moal dicicingan; manehna bakal jadi suwung sama sakali. Sakur anu ngaliwat ka Babul bakal ngarasa kacida reuwasna sarta bakal nyiul kaheranan ningali sakabeh tatuna. Nyusun barisan ngalawan Babul ti saban juru, he sakabeh maraneh nu marentang gondewa. Panah manehna; ulah ngirit jamparing, sabab manehna geus midosa ka Rama urang. Surak ngalawan manehna ti saban juru; manehna geus nyerah. Munara-munarana geus rarubuh; kuta-kutana geus dibongkar. Sabab ieu teh kaadilan Rama urang, lampahkeun kaadilan ka manehna; lampahkeun ka manehna sakumaha anu geus dilampahkeunana. Singkahkeun ti Babul tukang melak jeung tukang dibuat. Ti payuneun pedang panindes, saban jalma bakal marulang ka bangsana sorangan, sarta saban jalma bakal kalabur ka tanahna sorangan.

Israil teh ibarat domba anu paburencay anu ku singa-singa geus diudag-udag. Ti heula raja Asur ngahakan manehna, ayeuna di tungtungna Nebukadnesar raja Babul geus ngagares tulang-tulangna.

Kieu timbalan Rama nu kagungan balad sawarga, Rama urang Israil: Kami bakal ngahukum raja Babul katut tanahna, cara Kami ngahukum raja Asur. Kami bakal mulangkeun Israil ka pangangonanana sorangan, sarta manehna bakal ngarangsang di Karmel jeung Basan; di pasir-pasir Epraim jeung Gilad jiwana bakal sugema. Dina poe-poe eta jeung dina waktu eta, dawuhan Rama urang, kasalahan Israil bakal diteangan tapi moal kapanggih; dosa-dosa Yuda bakal diteangan tapi moal aya anu kapanggih, sabab Kami bakal ngahampura sesa-sesa anu ku Kami disesakeun hirup.

Geura narajang ka tanah Merataim, jeung ka jalma-jalma anu maratuh di Pekod. Paehan sarta beakkeun nepi ka ancur, dawuhan Rama urang; lampahkeun sagala anu geus diparentahkeun ku Kami ka maneh. Sora perang ngaguruh di tanah eta, jeung karuksakan anu kacida gedena. Kumaha palu sakuliah bumi bisa diteukteuk sarta rempak! Kumaha Babul bisa jadi hiji pikasieuneun di antara bangsa-bangsa! Kami masang jaring pikeun maneh, eh Babul, jeung maneh kajiret samemeh maneh nyaho kana eta. Maneh kapanggih sarta dicerek, karana maneh ngalawan ka Rama urang.

Rama urang geus mukakeun gudang pakarang-Na sarta ngaluarkeun pakarang-pakarang bebendu-Na, sabab Rama nu kagungan balad sawarga baris ngalampahkeun pagawean di tanah urang Babul. Geura narajang manehna ti unggal juru; buka lumbung-lumbungna; tumpukkeun manehna lir tumpukan gandum. Beakkeun manehna nepi ka ancur; ulah aya nu disesakeun ti manehna. Paehan sakabeh sapi jaluna anu ngora; sina maranehna turun ka tempat panyembeuhan. Cilaka maranehna, sabab geus cunduk poena, waktuna maranehna dihukum. Darengekeun—jalma-jalma anu kalabur jeung nyingkah ti tanah Babul, daratang ka Sion ngembarkeun kaadilan Rama urang, kaadilan-Na pikeun Bait-Na. Geura kerig tukang-tukang manah pikeun ngalawan Babul, sakabeh anu bisa ngamentang gondewa. Geura masanggrahan ngurilingan manehna ti unggal sisi; ulah aya anu bisa lolos. Waleran manehna satimpal jeung kalakuanana; lampahkeun ka manehna sagala anu geus dipilampahna. Sabab manehna geus adigung ngalawan ka Rama urang, ngalawan ka Nu Maha Suci di Israil.

Ku sabab eta para pamudana bakal tumpur di jalan-jalanna, jeung sakabeh prajuritna bakal jempe dina poe eta, dawuhan Rama urang. Tenjo, Kami baris ngalawan ka maneh, eh anu adigung, dawuhan Rama nu kagungan balad sawarga, sabab geus cunduk poe maneh, waktuna Kami rek ngahukum maneh. Nu adigung teh bakal titajong sarta labuh, tanpa aya anu ngahudangkeun. Kami rek nyundut seuneu di kota-kotana, sarta seuneu eta bakal ngahuru sagala anu aya di sakurilingna. Kieu dawuhan Rama nu kagungan balad sawarga: Urang Israil keur katindes, kitu deui urang Yuda. Sakabeh anu nawan maranehna nyekelan pageuh; embung ngalesotkeun.

Panebus maranehna teh maha kiat; jenengan-Na Rama nu kagungan balad sawarga. Mantenna tangtu bakal mela perkara maranehna, pikeun ngadatangkeun katengtreman ka bumi tapi karusuhan ka nu maratuh di Babul.

Pedang ngarurug urang Babul, dawuhan Rama urang, jeung ngarurug nu maratuh di Babul, jeung para pajabatna sarta para cerdikna! Pedang ngarurug nabi-nabi palsu, maranehna bakal jaradi bodo! Pedang ngarurug para prajuritna, maranehna bakal ancur! Pedang ngarurug kuda-kudana jeung kareta-kareta perangna, jeung ngarurug sakabeh balad asing nu aya di tengah-tengahna, maranehna bakal jaradi kawas awewe! Pedang ngarurug banda-bandana, bakal dirampas! Halodo ngarurug cai-caina, bakal saraat! Sabab eta teh tanah brahala, jeung maranehna jaradi gelo ku arca-arcana nu pikasieuneun. Ku sabab eta sato-sato gurun jeung ajag bakal nyaricingan di dinya, jeung manuk unta bakal maratuh di dinya. Moal pernah deui aya nu nyicingan atawa nu maratuh di dinya salilana turun-tumurun. Lir nalika Rama urang ngaruntuhkeun Sodom jeung Gomora katut kota-kota di sabudeureunana, dawuhan Rama urang, kitu deui moal aya nu bakal nyicingan di dinya; taya saurang ge jalma nu bakal matuh di dinya. Tenjo, aya balad datang ti kaler; hiji bangsa nu gede jeung loba raja keur harudang ti tungtung bumi nu pangjauhna. Maranehna nyarekel gondewa jeung tumbak; telenges jeung teu boga karunya. Sorana ngaguruh lir laut waktu maranehna tarumpak kuda, disusun kawas prajurit nu rek perang ngalawan maneh, he Putri Babul. Raja Babul geus ngadenge beja ngeunaan maranehna, nepi ka leungeunna leuleus ngulapes. Kasieun nyerek manehna, nyerina kawas awewe ngajuru. Tenjo, lir singa nu naek ti rungkun-rungkun Walungan Yordan ka pangangonan nu subur, dadak sakala Kami bakal ngusir Babul ti tanahna, jeung Kami bakal ngangkat saha bae nu ku Kami dipilih pikeun ngawasaan manehna. Sabab saha nu sarua jeung Kami? Saha nu bisa manggil Kami? Pangangon mana nu bisa nanghareup Kami?

Ku sabab eta regepkeun rarancang nu geus disusun ku Rama urang ngalawan Babul jeung maksad-maksad nu geus dikersakeun ku Mantenna ngalawan tanah urang Babul: Saestuna anak-anak domba maranehna bakal disered dibawa; saestuna pangangonanana bakal reuwas ku nasibna. Ku sora direbutna Babul bumi bakal gumeter, jeung jeritanana bakal kadenge di antara bangsa-bangsa.