Pêxemberîtiya Bav li dijî Babîlê

Padîşahiya ku Yehûda sirgûn kir bi xwe tê cezakirin: Bêl şerm dibe, sûr tên hilweşandin, welat ji çeqelan re tê hiştin. Di vê navberê de Îsraêl û Yehûda bi girî vedigerin, rêya Siyonê û Bavê xwe dipirsin, sûcê wan tê lêgerîn û nayê dîtin, Rizgarkerê wan bihêz e.

Bavê me di ayetan de dipeyive 2–24, 30–33, 35–44

Beş 50.

Peyva ku Bavê me li ser Babîlê, welatê Babîliyan, bi riya Yêremya pêxember got:

Di nav neteweyan de ragihînin û bi dengî bibêjin; alayekê hildin û ragihînin; tiştekî veneşêrin. Bibêjin: Babîl hat girtin; Bêl şerm bû, Marduk hat hûrkirin. Pûtên wê yên neqişandî şerm bûn, pûtên wê hatin hûrkirin. ^a Çimkî ji bakur neteweyek li dijî wê radibe; ewê welatê wê bike çol, û kes tê de najî. Hem mirov û hem heywan reviyan; ew çûn.

Di wan rojan de û di wê demê de, Bavê me dibêje, zarokên Îsraêl wê werin, ew û zarokên Cihûdayê bi hev re; ewê bi girî bimeşin û herin, û ewê li Bavê xwe bigerin. Ewê li riya Siyonê bipirsin, bi rûyên xwe berbi wê ve: “Werin, em xwe di peymaneke herheyî de ya ku tu caran nayê jibîrkirin bi Bavê xwe ve girê bidin.” Gelê min pezên winda bûne; şivanên wan ew ji rê derxistin, û li çiyan berdan. Ew ji çiyê çûn gir; cihê xwe yê bêhnvedanê ji bîr kirin. Hemû yên ku ew dîtin, ew xwarin, û dijminên wan gotin: “Em sûcdar nînin, çimkî wan li dijî Xudan, çêregeha wan a rastîn, guneh kir, li dijî Xudan, hêviya bav û kalên wan.” Ji nav Babîlê birevin; ji welatê Babîliyan derkevin, û mîna nêriyên ku pêşiya kerî dikin bin. Çimkî va ye, ez komeke neteweyên mezin ji welatê bakur dirûşînim û li dijî Babîlê tînim. Ewê li dijî wê saf bibin, û ji wir ewê bê girtin. Tîrên wan mîna yên leşkerekî jêhatî difirin, yê ku tu caran bi destê vala vê nagere. Babîlonya wê bê talankirin; hemû yên ku wê talan dikin wê têr bibin, Bavê me dibêje.

Ji ber ku hûn şa dibin, ji ber ku hûn dilxweş dibin, ey talankerên mîrata min, ji ber ku hûn mîna golikeke ku genim dikute hilperikin û mîna hespên nêr direwin, dayika we wê gelekî şerm bibe; ya ku hûn anîne dinyayê wê rûreş bibe. Va ye, ewê bibe ya herî dawî ya neteweyan— çol, welatekî ziwa, biyaban. Ji ber hêrsa Bavê me, kes tê de najî; ewê bibe çoleke temam. Her kesê ku li ber Babîlê derbas dibe wê matmayî bimîne û wê li ser hemû birînên wê bireqişe. Ey hemû tîravêj, li hawirdora Babîlê cihên xwe bigirin. Li wê bavêjin; tîran negrin, çimkî wê li dijî Bavê me guneh kir. Li her alî li dijî wê biqîrin; wê xwe teslîm kir. Bircên wê ketin; sûrên wê hatin hilweşandin. Madem ev dadperweriya Bavê me ye, dadperweriyê li dijî wê bikin; mîna ku wê kiriye, jê re bikin. Çandêr û palêr ji Babîlê qut bikin. Li ber şûrê zordar wê her yek vegere nav gelê xwe, û her yek wê bireve welatê xwe.

Îsraêl keriyekî belavbûyî ye ku şêran ew tarumar kiriye. Pêşî padîşahê Aşûrê ew daqurtand, û niha di dawiyê de Nebûkadnezar padîşahê Babîlê hestiyên wî kirotand.

Bavê artêşên ezmanan, Bavê me yê Îsraêl, wiha dibêje: Ezê padîşahê Babîlê û welatê wî ceza bikim, çawa ku min padîşahê Aşûrê ceza kir. Ezê Îsraêl vegerînim çêregeha wî, û ewê li Kermel û Başanê biçêre; li girên Efrayîm û Gîleadê giyanê wî wê têr bibe. Di wan rojan de û di wî wextî de, Bavê me dibêje, wê sûcê Îsraêl bê lêgerîn û tunebe; wê gunehên Cihûdayê bên lêgerîn û yek jî neyê dîtin, çimkî ezê li wê bermayiya ku ez sax dihêlim bibihûrim.

Hil kişiyin ser welatê Meratayîmê, û ser ên ku li Peqodê dijîn. Wan bikujin û ji bo têkbirinê terxan bikin, Bavê me dibêje; her tiştê ku min ji we re emir kiriye bikin. Dengê şer di welêt de ye, û têkçûneke mezin. Çawa çakûçê tevahiya erdê qut bû û şikest! Çawa Babîl di nav miletan de bû tirseke mezin! Min ji te re davek danî, ey Babîl, û tu hatî girtin berî ku tu bizanibî. Tu hatî dîtin û hatî girtin, çimkî te bi Bavê me re pevçûn.

Bavê me cebilxaneya xwe vekir û çekên hêrsa xwe derxist, çimkî Bavê artêşên ezmanan di welatê Babîliyan de karek heye ku bike. Ji her aliyî ve werin ser wê; embarên wê vekin; wê wek lodên genim li hev kom bikin. Ji bo têkbirinê wê terxan bikin; bila tiştek ji wê nemîne. Hemû cuhnikên wê bikujin; bila ew ji bo serjêkirinê daqetin. Wey li wan, çimkî roja wan hat, wextê cezakirina wan. Guhdarî bikin—ên ku ji welatê Babîlê reviyan û penaber bûn, tên Siyonê ku dadperweriya Bavê me, dadperweriya wî ji bo perestgeha wî, ragihînin. Li dijî Babîlê tîravêjan bang bikin, hemû ên ku kevan diçemînin. Ji her aliyî ve dora wê konan vegirin; bila tu kes xilas nebe. Li gorî kirinên wê bergîdana wê bidin; her tiştê ku wê kiriye jê re bikin. Çimkî wê li dijî Bavê me, li dijî Pîrozê Îsraêl, pozbilindî kiriye.

Loma xortên wê wê di kûçeyên wê de bikevin, û hemû leşkerên wê wê di wê rojê de bêdeng bibin, Bavê me dibêje. Va ye, ez li dijî te me, ey pozbilind, Bavê artêşên ezmanan dibêje, çimkî roja te hat, wextê ku ezê te ceza bikim. Pozbilind wê bitehlike û bikeve, û tu kes nabe ku wî rake. Ezê li bajarên wî agirek pêxim, û ewê her tiştê li dora wî bişewitîne. Bavê leşkerên ezmanan weha dibêje: Zarokên Îsraêl bindest in, û zarokên Cihûda jî bi wan re. Hemî yên ku ew dîl girtin, wan bi hêz digirin; ew red dikin ku wan berdin.

Xilaskarê wan bihêz e; navê wî Bavê leşkerên ezmanan e. Ew ê bê guman doza wan biparêze, da ku aramiyê bîne ser erdê lê bêaramiyê bîne ser yên ku li Babîlê dijîn.

Şûrek li ser Babîliyan, Bavê me dibêje, û li ser yên ku li Babîlê dijîn, û li ser rayedarên wê û zanayên wê! Şûrek li ser pêxemberên derewîn, û ewê bibin ehmeq! Şûrek li ser şervanên wê, û ewê bên perçiqandin! Şûrek li ser hespên wê û erebeyên wê, û li ser hemî leşkerên biyanî yên di nav wê de, û ewê wek jinan bibin! Şûrek li ser xezîneyên wê, û ewê bên talankirin! Hişkesaliyek li ser avên wê, û ewê zuha bibin! Çimkî ew welatê pûtan e, û ew li ser peykerên xwe yên tirsnak dîn dibin. Loma ajalên çolê û kûftar wê li wir bijîn, û deveçûk wê di nav wê de rûnin. Êdî careke din ew wê nebe warê rûniştinê û di hemî nifşan re kes wê lê nejî. Çawa ku Bavê me Sodom û Gomora û bajarên wan ên cînar hilweşandin, Bavê me dibêje, wusa jî wê tu kes li wir nejî; tu mirov wê di nav wê de nemîne. Va ye, leşkerek ji bakur tê; miletek mezin û gelek padîşah ji dûrtirîn deverên erdê radibin. Ew kevan û rim digirin; ew hov in û rehmê nîşan nadin. Dengê wan wek deryayê dixurîne gava ew li hespan siwar dibin, wek zilamekî ji bo şer li dijî te rêzbûyî, keça Babîlê. Padîşahê Babîlê xebera wan bihîst, û destên wî sist bûn. Tengasî wî digire, êşek wek jina ku bi êşa zayînê ketiye. Va ye, wek şêrekî ku ji daristanên Urdunê ber bi çîmenekî aram ve tê jor, ezê di kêlîkekê de Babîlê ji welatê wê biqewtînim, û ezê her kesê ku bixwazim li ser wê tayîn bikim. Çimkî kî wek min e? Kî dikare min gazî bike? Kîjan şivan dikare li ber min raweste?

Loma guhdariya plana ku Bavê me li dijî Babîlê çêkiriye bikin, û mebestên ku wî li dijî welatê Babîliyan danîne: Bi rastî berxikên keriyê wan wê bên kişandin; bi rastî çîmenê wan wê ji çarenûsa wan metel bimîne. Bi dengê girtina Babîlê erd wê bilerize, û qêrîna wê wê di nav miletan de bê bihîstin.