Księga Jeremiasza 50

50 ¹Słowo, które nasz Ojciec wypowiedział o Babilonie, o ziemi Babilończyków, przez proroka Jeremiasza:

²Ogłoście wśród narodów i głoście to; podnieście sztandar i głoście to; nie ukrywajcie niczego. Mówcie: Babilon zdobyty; Bel zawstydzony, Marduk strzaskany. Jej posągi zawstydzone, jej bożki strzaskane. ^a a v2 Bel i Marduk byli głównymi bogami Babilonu. ³Bo z północy nadciąga naród przeciwko niej; obróci jej ziemię w pustkowie i nikt nie będzie w niej mieszkał. Zarówno ludzie, jak i zwierzęta uciekli; już ich nie ma.

⁴W owych dniach i w owym czasie, mówi nasz Ojciec, przyjdą synowie Izraela, oni i synowie Judy razem; będą szli z płaczem i będą szukać swojego Ojca. ⁵Będą pytać o drogę na Syjon, z twarzami zwróconymi ku niemu: „Chodźcie, przyłączmy się do naszego Ojca wiecznym przymierzem, które nigdy nie będzie zapomniane”. ⁶Mój lud był zbłąkanymi owcami; ich pasterze zwiedli ich, rozpuszczając ich po górach. Błądzili od góry do pagórka; zapomnieli o swoim miejscu odpoczynku. ⁷Wszyscy, którzy ich znajdowali, pożerali ich, a ich wrogowie mówili: „Nie jesteśmy winni, bo zgrzeszyli przeciwko Panu, swojemu prawdziwemu pastwisku, przeciwko Panu, nadziei ich przodków”. ⁸Uciekajcie spośród Babilonu; wyjdźcie z ziemi Babilończyków i bądźcie jak kozły, które prowadzą stado. ⁹Bo oto wzbudzam i sprowadzam przeciwko Babilonowi gromadę wielkich narodów z ziemi północnej. Ustawią się w szyku przeciwko niej i stamtąd zostanie zdobyta. Ich strzały są jak strzały wprawnego wojownika, który nigdy nie wraca z pustymi rękami. ¹⁰Babilonia zostanie złupiona; wszyscy, którzy ją łupią, nasycą się, mówi nasz Ojciec.

¹¹Ponieważ się radujecie, ponieważ świętujecie, wy, którzy łupicie moje dziedzictwo, ponieważ brykacie jak jałówka młócąca zboże i rżycie jak ogiery, ¹²wasza matka będzie wielce zawstydzona; ta, która was urodziła, okryje się hańbą. Oto będzie ostatnim z narodów — pustkowiem, ziemią suchą, pustynią. ¹³Z powodu gniewu naszego Ojca nie będzie zamieszkana; stanie się zupełnym pustkowiem. Każdy, kto przechodzi obok Babilonu, zdumieje się i zagwiżdże nad wszystkimi jej ranami. ¹⁴Zajmijcie stanowiska przeciwko Babilonowi dookoła, wszyscy łucznicy. Strzelajcie do niej; nie oszczędzajcie strzał, bo zgrzeszyła przeciwko naszemu Ojcu. ¹⁵Wznoście okrzyk przeciwko niej zewsząd; poddała się. Jej wieże runęły; jej mury są zburzone. Ponieważ to jest sprawiedliwość naszego Ojca, dokonajcie na niej sprawiedliwości; uczyńcie jej tak, jak ona uczyniła. ¹⁶Wytępcie z Babilonu siewcę i żniwiarza. Przed mieczem ciemięzcy każdy powróci do swojego ludu i każdy ucieknie do swojej ziemi.

¹⁷Izrael jest rozproszoną trzodą, którą rozpędziły lwy. Najpierw pożarł go król Asyrii, a teraz na koniec Nebukadnesar, król Babilonu, ogryzł jego kości.

¹⁸Tak mówi Ojciec niebieskich zastępów, nasz Ojciec Izraela: Ukarzę króla Babilonu i jego ziemię, tak jak ukarałem króla Asyrii. ¹⁹Przywrócę Izraela na jego własne pastwisko i będzie się pasł na Karmelu i w Baszanie; na wzgórzach Efraima i Gileadu nasyci się jego dusza. ²⁰W owych dniach i w owym czasie, mówi nasz Ojciec, będą szukać winy Izraela, a nie będzie jej; będą szukać grzechów Judy, a nie znajdą żadnego, bo przebaczę resztce, którą pozostawię przy życiu.

²¹Wyrusz przeciwko ziemi Merataim i przeciwko tym, którzy mieszkają w Pekod. Zabij ich i przeznacz na zagładę, mówi nasz Ojciec; uczyń wszystko, co ci nakazałem. ²²Zgiełk bitwy w kraju i wielkie zniszczenie. ²³Jakże młot całej ziemi został strzaskany i złamany! Jakże Babilon stał się postrachem wśród narodów! ²⁴Zastawiłem na ciebie sidła, Babilonie, i zostałeś schwytany, zanim się spostrzegłeś. Zostałeś znaleziony i pojmany, ponieważ sprzeciwiłeś się naszemu Ojcu.

²⁵Nasz Ojciec otworzył swoją zbrojownię i wydobył broń swego gniewu, bo Ojciec niebieskich zastępów ma dzieło do wykonania w kraju Babilończyków. ²⁶Nadciągnijcie przeciw niej ze wszystkich stron; otwórzcie jej spichlerze; spiętrzcie ją jak sterty zboża. Przeznaczcie ją na zagładę; niech nic z niej nie zostanie. ²⁷Wybijcie wszystkie jej młode byki; niech zstąpią na rzeź. Biada im, bo nadszedł ich dzień, czas ich kary. ²⁸Słuchajcie — zbiegowie i uchodźcy z ziemi babilońskiej, idący na Syjon, aby ogłosić sprawiedliwość naszego Ojca, jego sprawiedliwość za jego świątynię. ²⁹Zwołajcie łuczników przeciw Babilonowi, wszystkich, którzy napinają łuk. Rozbijcie obóz wokół niej ze wszystkich stron; niech nikt nie ujdzie. Odpłaćcie jej według jej uczynków; uczyńcie jej wszystko, co ona uczyniła. Bo postępowała zuchwale wobec naszego Ojca, wobec Świętego Izraela.

³⁰Dlatego jej młodzieńcy padną na jej ulicach, a wszyscy jej żołnierze zamilkną w owym dniu — mówi nasz Ojciec. ³¹Oto jestem przeciw tobie, zuchwalcze — mówi Ojciec niebieskich zastępów — bo nadszedł twój dzień, czas, gdy cię ukarzę. ³²Zuchwalec potknie się i upadnie, a nikt go nie podniesie. Rozniecę ogień w jego miastach, i pochłonie wszystko wokół niego. ³³Tak mówi Ojciec niebieskich zastępów: Synowie Izraela są uciskani, a wraz z nimi synowie Judy. Wszyscy, którzy ich pojmali, trzymają ich mocno; nie chcą ich wypuścić.

³⁴Ich Odkupiciel jest mocny; Ojciec niebieskich zastępów — oto jego imię. On z pewnością będzie bronił ich sprawy, aby dać odpoczynek ziemi, lecz niepokój tym, którzy mieszkają w Babilonie.

³⁵Miecz na Babilończyków — mówi nasz Ojciec — i na mieszkańców Babilonu, i na jej dostojników, i na jej mędrców! ³⁶Miecz na fałszywych proroków, a staną się głupcami! Miecz na jej wojowników, a zostaną zdruzgotani! ³⁷Miecz na jej konie i jej rydwany, i na wszystkie obce wojska pośród niej, a staną się jak kobiety! Miecz na jej skarby, a zostaną zrabowane! ³⁸Susza na jej wody, a wyschną! Bo to kraj bałwanów, i szaleją za swoimi straszliwymi posągami. ³⁹Dlatego będą tam mieszkać stworzenia pustyni i hieny, a strusie zamieszkają w niej. Nigdy już nie będzie zamieszkana ani zasiedlona przez wszystkie pokolenia. ⁴⁰Jak wtedy, gdy nasz Ojciec zburzył Sodomę i Gomorę i sąsiednie ich miasta — mówi nasz Ojciec — tak nikt tam nie będzie mieszkał; żaden człowiek nie zamieszka w niej. ⁴¹Oto nadciąga wojsko z północy; wielki naród i liczni królowie powstają z najdalszych krańców ziemi. ⁴²Dzierżą łuk i włócznię; są okrutni i nie znają litości. Ich głos huczy jak morze, gdy pędzą na koniach, zbrojni jak mąż do boju, przeciw tobie, Córko Babilonu. ⁴³Król Babilonu usłyszał wieść o nich, i opadły mu ręce. Ogarnęła go trwoga, ból jak u rodzącej kobiety. ⁴⁴Oto jak lew wychodzący z gęstwin Jordanu na stałe pastwisko, tak w jednej chwili przegnam Babilon z jego ziemi i ustanowię nad nim tego, kogo wybiorę. Bo któż jest jak ja? Kto może mnie wezwać? Jaki pasterz ostoi się przede mną?

⁴⁵Dlatego słuchajcie zamysłu, jaki nasz Ojciec powziął przeciwko Babilonowi, i zamiarów, jakie uknuł przeciwko ziemi Babilończyków: Z pewnością małe z ich trzody zostaną wywleczone; z pewnością ich pastwisko przerazi się ich losem. ⁴⁶Na odgłos zdobycia Babilonu zadrży ziemia, a jego krzyk rozlegnie się wśród narodów.