Księga Jeremiasza 49

49 ¹O Ammonitach. Tak mówi nasz Ojciec: Czy Izrael nie ma synów? Czy nie ma dziedzica? Dlaczego Milkom zawładnął Gadem, a jego lud osiedlił się w jego miastach? ²Dlatego nadchodzą dni — mówi nasz Ojciec — gdy wydam okrzyk bojowy przeciwko Rabbie Ammonitów; stanie się pustym wzgórzem gruzów, a jej osady spłoną w ogniu. Wtedy Izrael wydziedziczy tych, którzy go wydziedziczyli — mówi nasz Ojciec. ³„Rozpaczaj, Cheszbonie, bo Aj jest spustoszony! Krzyczcie, córki Rabby! Przywdziejcie szaty żałobne i lamentujcie; biegajcie tam i z powrotem wśród murów, bo Milkom pójdzie na wygnanie razem ze swoimi kapłanami i dostojnikami. ⁴Dlaczego chlubisz się swoimi dolinami, swoją żyzną doliną, córko niewierna — ty, która zaufałaś swoim skarbom, mówiąc: «Któż odważy się wyjść przeciwko mnie?»” ⁵Oto zamierzam sprowadzić strach na ciebie — mówi Ojciec zastępów niebieskich — od wszystkich, którzy cię otaczają. Zostaniecie wypędzeni, każdy prosto przed siebie, a nikt nie zgromadzi uciekinierów. ⁶Lecz potem odmienię los Ammonitów — mówi nasz Ojciec.

Ojciec poniża pychę Edomu

⁷O Edomie. Tak mówi Ojciec zastępów niebieskich: Czy nie ma już mądrości w Temanie? Czy zniknęła rada u roztropnych? Czy ich mądrość zgniła? ⁸„Uciekajcie, zawróćcie, ukryjcie się w głębinach, mieszkańcy Dedanu, bo sprowadzę nieszczęście na Ezawa w czasie, gdy go ukarzę. ⁹Gdyby zbieracze winogron przyszli do ciebie, czyż nie zostawiliby trochę pokłosia? Gdyby złodzieje przyszli w nocy, czyż nie ukradliby tylko tego, czego chcieli? ¹⁰Lecz ja sam ogołociłem Ezawa; odsłoniłem jego kryjówki, i nie może się ukryć. Jego potomstwo jest zniszczone, jego bracia i sąsiedzi, i już go nie ma. ¹¹Zostaw swoje sieroty, ja zachowam je przy życiu. A twoje wdowy niech zaufają mnie.”

¹²Tak mówi nasz Ojciec: Oto ci, którzy nie byli skazani na picie kielicha, jednak go piją — czy ty ujdziesz bezkarnie? Nie, musisz pić. ¹³Bo przysiągłem na samego siebie — mówi nasz Ojciec — że Bosra stanie się przedmiotem zgrozy, hańbą, ruiną i przekleństwem, a wszystkie jej miasta będą wiecznymi ruinami. ¹⁴Usłyszałem wieść od naszego Ojca: wysłano posłańca między narody, aby powiedzieć: «Zbierzcie się i wyruszcie przeciwko niej! Powstańcie do bitwy!» ¹⁵Oto uczynię cię małym wśród narodów, wzgardzonym pośród ludzi. ¹⁶Strach, który budzisz, i pycha twego serca zwiodły cię, ty, który mieszkasz w rozpadlinach skały, który zajmujesz szczyt wzgórza. Choćbyś zbudował swoje gniazdo wysoko jak orzeł, stamtąd cię strącę — mówi nasz Ojciec. ¹⁷Edom stanie się przedmiotem zgrozy; każdy, kto będzie przechodził, przerazi się i zadrwi z wszystkich jej ran. ¹⁸Jak zostały zniszczone Sodoma i Gomora wraz z sąsiednimi miastami — mówi nasz Ojciec — tak nikt tam nie zamieszka, żaden człowiek nie będzie w niej przebywał. ¹⁹„Jak lew wychodzący z gęstwin Jordanu na bujne, zielone pastwisko, tak nagle przepędzę Edom z jego ziemi. Kto jest tym wybrańcem, którego nad nią ustanowię? Bo któż jest taki jak ja i kto mnie pozwie? Jaki pasterz ostoi się przede mną? ²⁰Dlatego słuchajcie postanowienia, które nasz Ojciec powziął przeciwko Edomowi, i zamysłów, jakie uczynił przeciwko mieszkańcom Temanu: Z pewnością nawet najmniejsze ze stada zostaną wywleczone; zaiste ich pastwisko przerazi się ich losem. ²¹Na odgłos ich upadku zadrży ziemia; ich krzyk będzie słyszany aż nad Morzem Czerwonym. ²²Oto! Orzeł wzniesie się i runie w dół, rozpościerając swoje skrzydła nad Bosrą. W owym dniu serca wojowników Edomu będą jak serce rodzącej kobiety.”

Ojciec sprowadza sąd na Damaszek

²³„O Damaszku. Chamat i Arpad są zawstydzone, bo usłyszały złą wieść, topnieją ze strachu, zaniepokojone jak wzburzone morze. ²⁴Damaszek osłabł; odwrócił się, by uciekać, i panika ogarnęła go. Udręka i ból chwyciły go, jak ból rodzącej kobiety. ²⁵Dlaczego nie zostało opuszczone miasto chwały, gród, w którym mam upodobanie? ²⁶Z pewnością jego młodzieńcy padną na jego ulicach; wszyscy jego żołnierze zamilkną w owym dniu — mówi Ojciec zastępów niebieskich. ²⁷Rozniecę ogień na murach Damaszku; strawi on twierdze Ben-Hadada.”

Ojciec sądzi Kedar i Chasor

²⁸O Kedarze i o królestwach Chasoru, które pobił Nebukadnesar, król Babilonu. Tak mówi nasz Ojciec: Powstańcie, wyruszcie przeciwko Kedarowi! Zniszczcie lud Wschodu! ²⁹Ich namioty i trzody zostaną zabrane — ich zasłony namiotów i wszystkie ich dobra. Ich wielbłądy zostaną uprowadzone, a ludzie będą wołać do nich: «Trwoga zewsząd!» ³⁰Uciekajcie szybko! Ukryjcie się w głębinach, mieszkańcy Chasoru — mówi nasz Ojciec — bo Nebukadnesar, król Babilonu, powziął plan przeciwko wam; obmyślił zamysł przeciwko wam. ³¹Powstańcie, wyruszcie przeciwko narodowi żyjącemu w spokoju, który mieszka bezpiecznie — mówi nasz Ojciec — narodowi, który nie ma ani bram, ani zasuw, który mieszka samotnie. ³²Ich wielbłądy staną się łupem, a ich wielkie stada zdobyczą. Rozproszę na wszystkie wiatry tych, którzy przycinają włosy na skroniach, i ze wszystkich stron sprowadzę na nich nieszczęście — mówi nasz Ojciec. ^a a v32 Przycinanie włosów na skroniach było charakterystycznym zwyczajem niektórych arabskich plemion pustynnych. ³³Chasor stanie się siedliskiem szakali, pustkowiem na wieki. Nikt tam nie zamieszka, żaden człowiek nie będzie w nim przebywał.

Ojciec rozprasza i przywraca Elam

³⁴Słowo naszego Ojca, które doszło do proroka Jeremiasza o Elamie, na początku panowania Sedekiasza, króla Judy:

³⁵Tak mówi Ojciec zastępów niebieskich: Oto łamię łuk Elamu, źródło jego mocy. ³⁶Sprowadzę na Elam cztery wiatry z czterech stron nieba; rozproszę ich na wszystkie te wiatry, i nie będzie narodu, do którego nie dotarliby wygnańcy Elamu. ³⁷Rozgromię Elam przed jego wrogami, przed tymi, którzy czyhają na ich życie. Sprowadzę na nich nieszczęście, mój zapalczywy gniew — mówi nasz Ojciec — i będę ich ścigał mieczem, aż z nimi skończę. ³⁸Ustawię swój tron w Elamie i zniszczę jego króla i dostojników — mówi nasz Ojciec. ³⁹Lecz w nadchodzących dniach odmienię los Elamu — mówi nasz Ojciec.