ارمیا 49 FHB کتاب قلب پدر™

49 ¹دربارهٔ عمّونیان: پدر ما چنین می‌فرماید: آیا اسرائیل را پسری نیست؟ آیا وارثی ندارد؟ پس چرا مِلکوم جاد را به تصرّف درآورده و قوم او در شهرهایش ساکن شده‌اند؟ ²پس پدر ما می‌فرماید، اینک روزهایی می‌آید که فریاد جنگ را بر ضدّ رَبَّهٔ عمّونیان بلند خواهم کرد؛ به تلّی ویران بدل خواهد شد و روستاهایش در آتش خواهند سوخت. آنگاه اسرائیل آنان را که میراثش را گرفتند از میراثشان محروم خواهد کرد، پدر ما می‌فرماید. ³«ای حِشبون، شیون سر ده، زیرا عای ویران شده است! ای دختران رَبَّه، فریاد برآورید! جامهٔ ماتم بر تن کنید و ماتم گیرید؛ در میان دیوارها به این‌سو و آن‌سو بدوید، زیرا مِلکوم به تبعید خواهد رفت، همراه با کاهنان و بزرگانش. ⁴ای دختر بی‌وفا، چرا به درّه‌هایت فخر می‌کنی، به درّهٔ بارور خویش—تو که به گنج‌های خود توکل کردی و گفتی: ‹کیست که جرأت کند بر من بتازد؟›» ⁵اینک وحشت را از هر سو بر تو خواهم آورد، پدرِ لشکرهای آسمان می‌فرماید، از جانب همهٔ آنان که پیرامون تواَند. هر یک از شما یکراست رانده خواهید شد، و کسی نخواهد بود که فراریان را گرد آوَرد. ⁶اما پس از آن، سعادت عمّونیان را باز خواهم گرداند، پدر ما می‌فرماید.

پدر غرور اَدوم را فرو می‌نشاند

⁷دربارهٔ اَدوم: پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌فرماید: آیا دیگر در تیمان حکمتی نیست؟ آیا مشورت از خردمندان رخت بربسته است؟ آیا حکمتشان تباه شده است؟ ⁸«ای ساکنان دِدان، بگریزید، بازگردید، در ژرفاها پنهان شوید، زیرا در زمانی که عیسو را مجازات کنم، بلا بر او خواهم آورد. ⁹اگر انگورچینان نزد تو می‌آمدند، آیا اندکی خوشه برای چیدن باقی نمی‌گذاشتند؟ اگر دزدان در شب می‌آمدند، آیا تنها به‌اندازهٔ خواستهٔ خود نمی‌دزدیدند؟ ¹⁰اما من خودْ عیسو را برهنه ساخته‌ام؛ نهانگاه‌هایش را آشکار کرده‌ام، و او نمی‌تواند خویشتن را پنهان کند. نسلش نابود شده‌اند، برادران و همسایگانش، و او دیگر نیست. ¹¹یتیمانت را بر جای گذار؛ من آنان را زنده نگاه خواهم داشت. و بگذار بیوه‌زنانت بر من توکل کنند.»

¹²پدر ما چنین می‌فرماید: آنان که محکوم به نوشیدن جام نبودند نیز آن را می‌نوشند—پس آیا تو بی‌مجازات خواهی ماند؟ نه، بی‌گمان تو نیز خواهی نوشید. ¹³زیرا پدر ما می‌فرماید، به ذات خود سوگند خورده‌ام که بُصرَه به مایهٔ وحشت و ننگ و ویرانی و نفرین بدل خواهد شد، و همهٔ شهرهایش تا به ابد ویرانه خواهند ماند. ¹⁴من پیامی از پدر ما شنیده‌ام: قاصدی در میان قوم‌ها فرستاده شده تا بگوید: ‹گرد آیید و بر ضدّ او لشکر کشید! برای جنگ برخیزید!› ¹⁵اینک تو را در میان قوم‌ها کوچک خواهم ساخت، و در میان آدمیان خوار. ¹⁶وحشتی که برمی‌انگیزی و غرور دلت تو را فریفته است، ای که در شکاف‌های صخره ساکنی و بلندای تپه را فرا گرفته‌ای. هرچند آشیانهٔ خود را همچون عقاب در بلندی بسازی، تو را از آنجا فرود خواهم آورد، پدر ما می‌فرماید. ¹⁷اَدوم مایهٔ وحشت خواهد شد؛ هر که از آنجا بگذرد، حیران خواهد ماند و بر همهٔ زخم‌هایش ریشخند خواهد زد. ¹⁸همچنان‌که سُدوم و عَموره و شهرهای همجوارشان واژگون شدند، پدر ما می‌فرماید، به همان‌سان کسی در آنجا زندگی نخواهد کرد، و هیچ انسانی در آن سکونت نخواهد گزید. ¹⁹«همچون شیری که از بیشه‌های اردن به‌سوی چراگاهی سرسبز و خرّم برمی‌آید، من نیز ناگهان اَدوم را از سرزمینش خواهم راند. کیست آن برگزیده‌ای که بر آن بگمارم؟ زیرا کیست همچون من، و کیست که مرا به محاکمه بخواند؟ کدام شبان است که در برابر من ایستادگی کند؟ ²⁰پس بشنوید آن تدبیری را که پدر ما بر ضدّ اَدوم اندیشیده است، و آن قصدهایی را که بر ضدّ ساکنان تیمان در سر پرورانده است: به‌راستی که حتی کوچک‌ترین برّه‌های گله را نیز به کشان‌کشان خواهند برد؛ به‌یقین چراگاهشان از سرنوشتشان حیران خواهد شد. ²¹از صدای سقوطشان زمین به لرزه درخواهد آمد؛ آوای فریادشان تا به دریای سرخ شنیده خواهد شد. ²²بنگرید! عقابی اوج خواهد گرفت و فرود خواهد آمد و بال‌های خود را بر بُصرَه خواهد گسترد. در آن روز دل‌های دلاوران اَدوم همچون دل زنی خواهد بود که درد زایمان دارد.»

پدر بر دمشق داوری می‌آورد

²³«دربارهٔ دمشق. حَمات و اَرفاد شرمسار شده‌اند، زیرا خبری بد شنیده‌اند، از ترس گداخته گشته و همچون دریای بی‌آرام، مضطرب شده‌اند. ²⁴دمشق سست شده است؛ برای گریختن روی گردانده، و هراس او را فرا گرفته است. اندوه و درد او را در بر گرفته، همچون درد زنی که می‌زاید. ²⁵چرا آن شهرِ ستایش، آن شهری که مایهٔ شادی من است، متروک نشده است؟ ²⁶به‌راستی که جوانانش در کوچه‌هایش خواهند افتاد؛ همهٔ سربازانش در آن روز خاموش خواهند شد، پدرِ لشکرهای آسمان می‌فرماید. ²⁷در دیوارهای دمشق آتش خواهم افروخت؛ و قلعه‌های بِن‌هَدَد را فرو خواهد بلعید.»

پدر قیدار و حاصور را داوری می‌کند

²⁸دربارهٔ قیدار و ممالک حاصور، که نبوکدنصّر، پادشاه بابِل، آنها را شکست داد. پدر ما چنین می‌فرماید: برخیزید، بر ضدّ قیدار پیش روید! مردمان مشرق را نابود کنید! ²⁹خیمه‌ها و گله‌هایشان گرفته خواهد شد—پرده‌های خیمه و همهٔ کالاهایشان. شترانشان را به یغما خواهند برد، و مردم بر آنان فریاد خواهند زد: ‹وحشت از هر سو!› ³⁰بشتابید و بگریزید! ای ساکنان حاصور، در ژرفاها پنهان شوید، پدر ما می‌فرماید، زیرا نبوکدنصّر، پادشاه بابِل، بر ضدّ شما تدبیری اندیشیده و نقشه‌ای بر ضدّ شما در سر پرورانده است. ³¹برخیزید، بر ضدّ قومی آسوده پیش روید، قومی که در امنیت زندگی می‌کند، پدر ما می‌فرماید—قومی که نه دروازه دارد و نه پشت‌بند، و به‌تنهایی سکونت دارد. ³²شترانشان تاراج خواهد شد، و گله‌های بی‌شمارشان غنیمت. آنان را که گوشه‌های موی خود را می‌تراشند به هر باد پراکنده خواهم ساخت، و از هر سو بلا بر آنان خواهم آورد، پدر ما می‌فرماید. ^a a v32 تراشیدن گوشه‌های مو رسمی خاصّ در میان برخی قبایل عرب بیابان‌نشین بود. ³³حاصور مأوای شغالان خواهد شد، ویرانه‌ای تا به ابد. کسی در آنجا زندگی نخواهد کرد، و هیچ انسانی در آن سکونت نخواهد گزید.

پدر عیلام را پراکنده می‌سازد و باز می‌گرداند

³⁴کلام پدر ما که دربارهٔ عیلام بر اِرمیای نبی نازل شد، در آغاز سلطنت صِدقیا، پادشاه یهودا:

³⁵پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌فرماید: اینک کمان عیلام را که سرچشمهٔ نیرویشان است، در هم خواهم شکست. ³⁶چهار باد را از چهار گوشهٔ آسمان بر ضدّ عیلام خواهم آورد؛ آنان را به همهٔ این بادها پراکنده خواهم ساخت، و هیچ قومی نخواهد بود که تبعیدیان عیلام به آنجا نروند. ³⁷عیلام را در برابر دشمنانشان، در برابر آنان که در پی جانشان‌اند، در هم خواهم شکست. بلا بر آنان خواهم آورد، خشم شدید خود را، پدر ما می‌فرماید؛ و آنان را با شمشیر تعقیب خواهم کرد تا ایشان را به‌کلّی نابود سازم. ³⁸تخت خود را در عیلام برپا خواهم ساخت و پادشاه و بزرگانش را نابود خواهم کرد، پدر ما می‌فرماید. ³⁹با این حال، در روزهای آینده سعادت عیلام را باز خواهم گرداند، پدر ما می‌فرماید.