Rama Ngadatangkeun Hukuman ka Amon

Pangandika pondok ngalawan Amon, Edom, Damsik, Kedar jeung Hasor, sarta Elam. Masing-masing ngandelkeun hiji hal: harta, kapinteran, sayang di luhur gawir, tanah anu lega teu bertémbok. Masing-masing dirubuhkeun ku Rama urang. Amon jeung Elam dijangjikeun kamakmuran anu dipulihkeun saterusna; Edom jeung Hasor ditinggalkeun suwung salawasna.

Pasal 49.

Ngeunaan urang Amon: kieu dawuhan Rama urang: Naha Israil teu boga anak, teu boga ahli waris? Naha Milkom bet ngarebut tanah Gad, sarta rahayatna matuh di kota-kotana? Ku sabab eta bakal datang mangsana, dawuh Rama urang, nalika Kami bakal ngagorowokkeun surak perang ngalawan Raba kota urang Amon; bakal jadi gundukan ruruntuhan, sarta desa-desana bakal diobong ku seuneu. Tuluy Israil bakal ngarebut deui ti nu geus ngarebut tanahna, dawuh Rama urang. “Ceurik maneh, Hesbon, sabab Ai geus ancur! Geura jerit, eh putri-putri Raba! Geura make pakean kasedih tuluy midangdam; lalumpatan ka ditu ka dieu di antara tembok-tembok, sabab Milkom bakal dibuang, bareng jeung para imam sarta para pajabatna. Naha maneh agul ku lebak-lebak maneh, lebak maneh nu subur, eh putri anu teu satia—maneh anu ngandelkeun kakayaan maneh, ngomong, ‘Saha nu wani datang ngalawan kuring?’” Kami rek ngadatangkeun kasieun ka maneh, dawuh Rama, Panglima Balad Sawarga, ti sakabeh nu aya di sakurilingeun maneh. Maraneh bakal diusir, masing-masing lumpat satarabasna, taya nu ngumpulkeun nu palalaur. Tapi sanggeus kitu Kami bakal mulangkeun deui kamakmuran urang Amon, dawuh Rama urang.

Rama Ngarendahkeun Kaagulan Edom

Ngeunaan Edom: kieu dawuhan Rama, Panglima Balad Sawarga: Naha di Teman geus euweuh deui kabijaksanaan? Naha pituah geus leungit ti jelema nu arangboga pangarti? Naha kabijaksanaanana geus buruk? “Geura kabur, balik deui, nyarumput di tempat anu jero, eh maraneh anu maratuh di Dedan, sabab Kami rek ngadatangkeun balai ka Esau dina waktu Kami ngahukum manehna. Lamun tukang ngala anggur datang ka maneh, naha maranehna moal ngantep sesa saeutik? Lamun bangsat datang ti peuting, naha maranehna moal ngan maling sakur nu dipikahayangna? Tapi Kami sorangan geus ngabulistir Esau; Kami geus nyingkabkeun tempat-tempat panyumputanana, nepi ka manehna teu bisa nyumputkeun maneh. Turunanana geus binasa, dulur-dulurna jeung tatanggana, sarta manehna geus euweuh deui. Tinggalkeun budak-budak yatim maneh; ku Kami rek dihirupan. Sina randa-randa maneh percaya ka Kami.”

Kieu dawuhan Rama urang: Jelema nu teu kudu nginum tina cangkir eta ge kapaksa nginum—na maneh bakal leupas? Moal, maneh kudu nginum. Sabab Kami geus sumpah demi salira Kami, dawuh Rama urang: Bosra bakal jadi hiji pikasieuneun, pikaeraeun, ruruntuhan, jeung panyapa, sarta sakabeh kotana bakal jadi ruruntuhan saterusna. Kuring geus ngadenge beja ti Rama urang: aya utusan nu diutus ka bangsa-bangsa pikeun nyebutkeun, “Geura kumpul tuluy maju ngalawan manehna! Geura cengkat pikeun perang!” Ayeuna Kami rek nyieun maneh jadi leutik di antara bangsa-bangsa, dihina di antara manusa. Kasieun nu dikaluarkeun ku maneh jeung kaagulan hate maneh geus nipu maneh, eh maneh anu maratuh di sela-sela batu karang, anu nyicingan punclut pasir. Najan maneh nyieun sayang luhurna saluhur sayang manuk garuda, ti dinya Kami bakal ngagubragkeun maneh ka handap, dawuh Rama urang. Edom bakal jadi pikasieuneun; sakur nu ngaliwat bakal reuwas sarta bakal nyeungseurikeun sagala tatuna. Sakumaha Sodom jeung Gomora geus digempur, bareng jeung kota-kota tatanggana, dawuh Rama urang, nya kitu moal aya nu nyicingan di dinya, euweuh hiji manusa ge nu bakal matuh di dinya. “Lir singa nu naek ti rungkun-rungkun Walungan Yordan ka pangangonan nu subur hejo, ku Kami Edom bakal ujug-ujug diusir ti tanahna. Saha jelema pilihan nu rek diangkat ku Kami pikeun ngawasaanana? Sabab saha nu saperti Kami, jeung saha nu bisa manggil Kami? Pangangon mana nu bisa nangtang Kami? Ku sabab eta regepkeun rarancang nu geus disusun ku Rama urang ngalawan Edom, jeung maksad nu geus ditetepkeun ku Mantenna ngalawan jelema anu maratuh di Teman: Nepi ka anak-anak domba nu pangleutikna ge bakal digusur dibawa; tangtu pangangonanana bakal reuwas ku nasibna. Ku sora ragragna, bumi bakal ngageter; sora jeritna bakal kadenge nepi ka Laut Beureum. Tenjo! Manuk garuda bakal ngapung tuluy nyuksruk, ngamberkeun jangjangna ka luhureun Bosra. Dina poe eta hate para prajurit Edom bakal jiga hate awewe nu keur ngajuru.”

Rama Ngadatangkeun Hukuman ka Damsik

“Ngeunaan Damsik. Hamat jeung Arpad ngarasa era, sabab geus ngadenge beja goreng, hatena ngageleser ku sieun, salempang lir laut nu ngagulidag teu daek cicing. Damsik geus jadi lesu; manehna geus malik rek kabur, sarta kasieun geus nyerek manehna. Kanyenyerian jeung kanyeri geus nyangkalak manehna, lir kanyeri awewe nu keur ngajuru. Naha kota anu kamashur teh henteu ditinggalkeun, kota anu dipikaresep ku Kami? Tangtu para pamuda kota eta bakal tariwas di jalan-jalanna; sakabeh prajuritna bakal jarempe dina poe eta, dawuh Rama, Panglima Balad Sawarga. Kami bakal ngaduruk tembok-tembok Damsik; seuneuna bakal ngahakan benteng-benteng Ben-hadad.”

Rama Ngahukum Kedar jeung Hasor

Ngeunaan Kedar jeung karajaan-karajaan Hasor, nu geus ditumpes ku Nebukadnesar raja Babul. Kieu dawuhan Rama urang: Geura cengkat, maju ngalawan Kedar! Binasakeun urang wetan! Kemah-kemahna jeung ingon-ingonna bakal dirampas—reregan kemahna jeung sagala barangna. Onta-ontana bakal dibawa kabur, sarta jelema-jelema bakal ngagorowok ka maranehna, “Pikasieuneun aya di mana-mana!” Geura kabur gancang! Nyarumput di tempat anu jero, eh maraneh anu maratuh di Hasor, dawuh Rama urang, sabab Nebukadnesar raja Babul geus nyusun rarancang ngalawan maraneh; manehna geus ngarancang siasat ngalawan maraneh. Geura cengkat, maju ngalawan hiji bangsa nu keur tengtrem, nu hirup aman, dawuh Rama urang—bangsa nu euweuh gapura jeung euweuh palang, nu hirupna nyorangan. Onta-ontana bakal jadi rampasan, sarta ingon-ingonna nu lobana bakal jadi jarahan. Kami bakal ngabuyarkeun ka sagala arah angin jelema-jelema nu nyukuran tungtung buukna, sarta ti unggal penjuru Kami bakal ngadatangkeun balai ka maranehna, dawuh Rama urang. ^a Hasor bakal jadi sayang ajag, hiji tempat suwung salalanggengna. Moal aya nu nyicingan di dinya, euweuh hiji manusa ge nu bakal matuh di dinya.

Rama Ngabuyarkeun jeung Mulangkeun Elam

Dawuhan Rama urang ka Nabi Yermia ngeunaan Elam, basa Sidkia raja Yuda ngawitan ngageugeuh karajaan:

Kieu dawuhan Rama, Panglima Balad Sawarga: Kami rek numpurkeun gondewa Elam, nu jadi sumber kakuatanana. Kami bakal ngadatangkeun ka Elam angin anu opat ti opat penjuru langit; Kami bakal ngabuyarkeun maranehna ka sakabeh angin eta, sarta moal aya hiji bangsa ge nu teu kaancikan ku nu dibuang ti Elam. Kami bakal ngaremukkeun Elam di hareupeun musuh-musuhna, di hareupeun jelema nu neangan pati maranehna. Kami bakal ngadatangkeun balai ka maranehna, nya amarah Kami anu ngagedur, dawuh Rama urang; Kami bakal ngudag maranehna make pedang nepi ka maranehna beak ditumpes. Kami bakal ngadegkeun tahta Kami di Elam sarta numpes raja jeung para pajabatna, dawuh Rama urang. Tapi dina mangsa nu bakal datang Kami bakal mulangkeun deui kamakmuran Elam, dawuh Rama urang.