Rama Ngahukum jeung Nalangsa ka Moab
Moab, anu lila teu kaganggu sarta ngendap kawas anggur dina kekecitna, dikucurkeun sarta dibeulah kawas kendi anu teu dipikahayang ku saha waé, kaagunganana jeung déwana Kemos dirempak babarengan. Hukuman éta diucapkeun bari ceurik, haté Rama urang ngagerung kawas suling, sarta ditutup ku pamulihan.
48 1Ngeunaan Moab. Kieu dawuhan Rama, Panglima balad sawarga, Rama urang Israil: Cilaka Nebo — geus burak-barik! Kiryataim geus kaerakeun jeung katawan; benteng geus kaerakeun jeung ancur. 2Kamashuran Moab geus euweuh deui. Di Hesbon maranehna ngarancang balai pikeun Moab: “Hayu urang pupus Moab tina jajaran bangsa-bangsa!” Maneh oge, eh Madmen, bakal dijempekeun; pedang bakal ngudag ka maneh. a a v2 Ngaran kota Hesbon kadengena saperti kecap “maranehna ngarancang” — hiji kaulinan kecap anu dihaja: eta tempat jadi ajang tina rarancang jahat anu jadi asal ngaranna. 3Ngadenge sora! Jerit ti Horonaim: “Aya karuksakan jeung karuntuhan anu gede!” 4Moab geus ancur; barudakna tingjarerit. 5Sabab di tanjakan Luhit maranehna naraek bari ceurik ngagukguk; sabab di pamudunan Horonaim maranehna ngadenge jerit kanyeri karuksakan. 6Kabur! Salametkeun nyawa maraneh, jeung jaradi lir tangkal juniper di gurun keusik! 7Ku sabab maneh ngandelkeun pagawean jeung harta banda maneh, maneh oge bakal katawan; jeung Kemos bakal dibuang ka pangbuangan jeung para imamna sarta para pajabatna babarengan. b b v7 Kemos teh dewa bangsa Moab; ieu nubuat ngadawuhkeun yen najan dewa Moab sorangan bakal dibawa ka pangbuangan, teu bisa nyalametkeun umatna sorangan. 8Nu ngaruksak bakal datang ka saban kota, jeung euweuh hiji kota anu bakal luput; lebak bakal musnah jeung dataran luhur bakal ancur, sakumaha anu geus didawuhkeun ku Rama urang. 9Bere jangjang ka Moab, sabab manehna kudu hiber ngejat; kota-kotana bakal jadi suwung, euweuh saurang ge anu matuh di dinya. 10Sing disapa jalma anu ngalakonan pagawean Rama urang kalawan kedul, jeung sing disapa jalma anu nahan pedangna tina ngocorkeun getih. 11Moab geus tengtrem ti ngongora, tetep dina ampasna; manehna tacan kungsi dieusikeun tina wadah ka wadah, jeung tacan kungsi dibuang. Nya ku kituna rasana tetep aya di manehna, jeung seungitna teu robah. 12Ku sabab kitu, bakal datang mangsana, dawuhan Rama urang, waktu Kami bakal ngirimkeun tukang-tukang ngucurkeun ka manehna anu bakal nyicikeun manehna; maranehna bakal ngosongkeun wadah-wadahna jeung meupeuskeun guci-gucina. 13Harita Moab bakal era ku Kemos, sakumaha urang Israil geus era ku Betel, nu jadi andelanana. 14Kumaha bisa maraneh ngomong, “Kami teh para prajurit, jalma-jalma gagah perkasa dina perang”? 15Moab geus diruksak; kota-kotana geus karebut, jeung para nonoman pangalusna geus turun ka tempat panyembelihan, dawuhan Raja — Rama, Panglima balad sawarga, nya eta jenengan-Na. 16Balai Moab geus deukeut pisan, jeung bancanana datang gancang pisan. 17Prihatinan manehna, eh maraneh sakabeh anu aya di sakurilingna, sakabeh anu nyaho ngaranna; pok ucapkeun, “Kumaha patahna iteuk karajaan anu gagah perkasa, teteken anu mulya tea!” 18Turun tina kaagungan maneh jeung diuk dina taneuh anu garing, eh urang Dibon! Sabab nu ngaruksak Moab geus datang narajang ka maneh; manehna geus ngaruksak benteng-benteng maneh. 19Nangtung di sisi jalan jeung awas-awas, eh urang Aroer! Tanyakeun ka lalaki nu kabur jeung ka awewe nu luput; tanyakeun, “Naon anu kajadian?” 20Moab geus kaerakeun, sabab geus ancur. Midangdam jeung ceurik tarik! Bejakeun di sisi Walungan Arnon, yen Moab geus diruksak. 21Hukuman geus datang ka dataran luhur — ka Holon, jeung Yahsa, jeung Mefaat, 22jeung Dibon, jeung Nebo, jeung Bet-Diblataim, 23jeung Kiryataim, jeung Bet-Gamul, jeung Bet-Meon, 24jeung Keriot, jeung Bosra, jeung sakabeh kota di tanah Moab, anu jauh jeung anu deukeut. 25Tanduk Moab geus dipotong, jeung leungeunna geus patah, dawuhan Rama urang. 26Pamabokkeun manehna, sabab manehna geus ngalawan ka Rama urang; nya Moab bakal kokoprak dina utahna sorangan, jeung manehna oge bakal jadi pamoyokan. 27Lain Israil teh jadi bahan pamoyokan maneh? Naha manehna kacerek di antara maling, nepi ka unggal maneh ngomongkeun manehna, maneh ngagidengkeun sirah? 28Tinggalkeun kota-kota jeung cicing di antara batu cadas, eh urang Moab! Jaradi lir japati anu nyarang di sisi lombang. 29Urang geus ngadenge hal kaangkuhan Moab — manehna kacida adigungna — nya eta kagedean dirina, kaadigunganana, kaangkuhanana, jeung kasombongan hatena. 30Kami nyaho kana kaunghakanana, dawuhan Rama urang; omong gede-na teh teu bener, lampahna oge teu bener. 31Ku sabab kitu Kami midangdam ku Moab; pikeun sakumna Moab Kami ngagero; pikeun urang Kir-Heres Kami humarurung. 32Leuwih ti batan keur Yaezer, Kami ceurik keur maneh, eh tangkal anggur Sibma! Dahan-dahan maneh ngarambat meuntasan laut, nepi ka laut Yaezer ngaronjatna; kana buah usum panas jeung panen anggur maneh, nu ngaruksak geus narajang. 33Kasukaan jeung kabungahan geus dicokot tina kebon bubuahan tanah Moab; Kami geus nyirnakeun anggur tina pameresan; euweuh nu nincak bari surak. Surakna teh lain surak kabungahan. 34Ti sora jerit Hesbon nepi ka Eleale, nepi ka Yahas maranehna ngagorowok, ti Zoar nepi ka Horonaim jeung Eglat-Selisia; sabab cai Nimrim oge geus jadi gararing. 35Kami bakal nyirnakeun di Moab, dawuhan Rama urang, jalma anu ngahaturkeun kurban di tempat luhur jeung ngukus menyan ka dewana. 36Ku sabab kitu hate Kami humarurung keur Moab lir suling; hate Kami humarurung lir suling keur urang Kir-Heres; ku sabab kitu kabeungharan anu dikumpulkeunana geus musnah. 37Sabab unggal sirah dicukur gundul jeung unggal janggot dipotong; dina sakabeh leungeun aya raratan tatu, jeung sabudeureun cangkeng aya pakean kasedih. 38Dina sakabeh hateup imah Moab jeung di alun-alunna ngan aya dangdaman wungkul, sabab Kami geus meupeuskeun Moab lir guci anu euweuh nu mikahayang, dawuhan Rama urang. 39Kumaha ancurna! Kumaha ceurikna! Kumaha Moab geus malik tonggong bakating ku era! Nya Moab geus jadi bahan pamoyokan jeung pikagimireun pikeun sakabeh anu aya di sakurilingna. 40Sabab kieu anu didawuhkeun ku Rama urang: Tenjo, aya nu bakal nyamber lir galudra jeung ngamekarkeun jangjangna ngalawan Moab. 41Kota-kota geus karebut jeung benteng-benteng geus karampas. Dina poe eta hate para prajurit Moab bakal jadi lir hate awewe anu keur ngajuru. 42Moab bakal diancurkeun minangka hiji bangsa, sabab manehna geus ngalawan ka Rama urang. 43Kasieun, liang, jeung jiret ngancam maneh, eh urang Moab! dawuhan Rama urang. 44Saha anu kabur tina kasieun bakal labuh kana liang, jeung saha anu naek kaluar tina liang bakal kajiret ku jiret; sabab Kami bakal nurunkeun ka Moab taun pangbalesanana, dawuhan Rama urang. 45Dina kalangkang Hesbon jalma-jalma nu kabur eureun, bari lungse; sabab seuneu geus kaluar ti Hesbon, seuneu hurung ti imah Sihon. Geus ngahakan tarang Moab, embun-embunan para putra karusuhan. 46Cilaka maneh, eh Moab! Umat Kemos geus binasa, sabab anak-anak lalaki maneh dibawa katawan jeung anak-anak awewe maneh dibawa ka pangbuangan. 47Tapi Kami bakal mulangkeun kamakmuran Moab dina jaman ahir, dawuhan Rama urang. Nepi ka dieu hukuman ka Moab.