يرمياه 48 FHB Father's Heart Bible™

48 ¹د موآب په حقله. د آسمانى لښکرو پلار، د اِسرائيل زمونږ پلار، داسې فرمائى: په نبو باندې واے — هغه برباد شو! قريتائيم شرمنده او نيولے شو؛ قلعه شرمنده او ماته شوه. ²د موآب شُهرت نور نۀ دے پاتې. په حشبون کښې هغوئ د هغې خلاف د تباهۍ سازش وکړو: ”راشئ، چې دا د قوم کېدو نه پرې کړو!“ اے مدمن، تۀ به هم چوپ کړې شې؛ تُوره به ستا پسې راشى. ^a a v2 د حشبون د ښار نوم د ”هغوئ سازش وکړو“ سره مشابه اواز لرى — دا يوه قصدى لفظى لوبه ده: دا ځائ د هم هغه سازش د ميدان جوړيږى چې په نوم يې ياديږى. ³يو اواز! د حورونائيم نه يوه چيغه: ”تباهى او لويه بربادى!“ ⁴موآب مات شو؛ د هغې وړو ماشومانو چيغه پورته کړه. ⁵ځکه چې د لوحيت په سر ختلو کښې هغوئ په زار زار ژړا سره پورته ځى؛ ځکه چې د حورونائيم په ښکته کښتو کښې هغوئ د بربادۍ دردناکه چيغه واورېده. ⁶وتښتئ! خپل ژوندونه بچ کړئ، او په بيابان کښې د يو بوټى په شان شئ! ⁷ځکه چې تا په خپلو کارونو او خزانو باندې بهروسه وکړه، تۀ به هم ونيولے شې؛ او کموش به د خپلو کاهنانو او خپلو عاملانو سره يوځائ جلاوطن شى. ^b b v7 کموش د موآب ملى بت وو؛ دا پېشنګوئى اعلان کوى چې د موآب بت به هم جلاوطنۍ ته بوتلے شى، او د خپلو خلقو خلاصون به ونۀ شى کړے. ⁸تباه کوونکے به په هر ښار باندې راشى، او هيڅ ښار به بچ نۀ شى؛ دره به تباه شى او هواره به برباد شى، لکه څنګه چې زمونږ پلار فرمائيلى دى. ⁹موآب ته وزرونه ورکړئ، ځکه چې هغې له الوتل په کار دى؛ د هغې ښارونه به ويجاړ شى، چې هيڅوک به پکښې اوسېدونکے نۀ وى. ¹⁰لعنتى دے هغه څوک چې د زمونږ پلار کار په سستۍ سره کوى، او لعنتى دے هغه څوک چې خپله تُوره د وينې نه بچ ساتى. ¹¹موآب د خپل ځوانۍ نه په اَرام کښې وو، په خپلو درديو باندې قرار؛ هغه له يو لوښى نه بل لوښى ته تش کړے شوے نۀ دے، او نه جلاوطن شوے دے. نو د هغۀ خوند په هغۀ کښې پاتې دے، او د هغۀ خوشبوئى نۀ ده بدله شوې. ¹²نو ځکه، هغه ورځې راروانې دى، زمونږ پلار فرمائى، چې زۀ به هغۀ ته توئوونکى راولېږم چې هغه به توئ کړى؛ هغوئ به د هغۀ لوښى تش کړى او د هغۀ منګى به مات کړى. ¹³بيا به موآب د کموش نه شرمنده شى، لکه څنګه چې د اِسرائيل کور د بيت‌اېل نه شرمنده شو، چې د هغوئ بهروسه وه. ¹⁴تاسو څنګه ويلے شئ چې، ”مونږ جنګيالي يُو، په جنګ کښې بهادر سړي يُو“؟ ¹⁵موآب ويجاړ شو؛ د هغۀ ښارونه ونيولے شول، او د هغۀ غوره ځوانان د ذبح کېدو ته ښکته شول، بادشاه فرمائى — د هغۀ نوم د آسمانى لښکرو پلار دے. ¹⁶د موآب مصيبت نزدے دے، او د هغۀ تباهى په تيزۍ سره راروانه ده. ¹⁷پرې ماتم وکړئ، تاسو ټول چې د هغۀ شاوخوا ياست، تاسو ټول چې د هغۀ نوم پېژنئ؛ ووايئ چې، ”طاقتوره عصا څنګه ماته شوه، شاندار لښته!“ ¹⁸خپل جلال نه راکُوز شه او په وچه زمکه کښېنه، اے د ديبون اوسېدونکيه! ځکه چې د موآب تباه کوونکے په تا باندې راغلے دے؛ هغۀ ستا قلعې ويجاړې کړې. ¹⁹د لارې سره ودرېږه او وګوره، اے د عروعير اوسېدونکيه! هغه چې تښتى او هغه چې خلاصيږى، تپوس ترې وکړه؛ ووايه چې، ”څۀ وشول؟“ ²⁰موآب شرمنده شو، ځکه چې مات شو. ماتم وکړئ او چيغې ووهئ! د ارنون سره خبر ورکړئ چې موآب ويجاړ شو. ²¹عدالت په هواره باندې راغلے دے — په حولون، او يهصه، او ميفعت باندې، ²²او ديبون، او نبو، او بيت‌دبلاتائيم، ²³او قريتائيم، او بيت‌جمول، او بيت‌معون، ²⁴او قريوت، او بُصره، او د موآب د ملک ټول ښارونه، لرې او نزدې. ²⁵د موآب ښکر پرې کړے شو، او د هغۀ مټ مات شو، زمونږ پلار فرمائى. ²⁶هغه نشه کړئ، ځکه چې هغۀ د زمونږ پلار مقابله وکړه؛ نو موآب به په خپلو قئ کښې ولُنډيږى، او هغه به هم د ملنډو نښه شى. ²⁷آيا اِسرائيل ستا دپاره د ملنډو نښه نۀ وو؟ آيا هغه د غلو په مينځ کښې نيولے شوے وو، چې هر کله به چې تا د هغۀ په حقله خبرې کولې نو سر دې ښوراوو؟ ²⁸ښارونه پرېږدئ او د ګټو په مينځ کښې اوسئ، اے د موآب اوسېدونکيو! د هغه کوترې په شان شئ چې د کندې په خوله کښې ځاله جوړوى. ²⁹مونږ د موآب د غرور په حقله واورېدل — هغه ډېر مغرور دے — د هغۀ د لوئۍ، د هغۀ د غرور، د هغۀ د تکبر، او د هغۀ د زړۀ د غرور. ³⁰زۀ د هغۀ ګستاخى پېژنم، زمونږ پلار فرمائى؛ د هغۀ لافونه دروغ دى، د هغۀ کارونه دروغ دى. ³¹نو ځکه زۀ په موآب باندې ماتم کوم؛ د ټول موآب دپاره زۀ چيغې وهم؛ د قير‌حارس د سړيو دپاره زۀ ناله کوم. ³²د يعزير دپاره نه زيات زۀ ستا دپاره ژاړم، اے د سبمه تاکه! ستا ښاخونه د سمندر نه پورې اوختلي وو، تر د يعزير سمندر پورې غزېدلي وو؛ ستا په اوړي ميوه او ستا د انګورو په حاصل باندې تباه کوونکے راغلے دے. ³³خوشحالى او خوشى د موآب د باغونو د ملک نه اخستے شوه؛ ما شراب د انګورو د لتاړلو ځايونو نه بند کړل؛ هيڅوک په نعرو سره نۀ لتاړى. نعرې د خوشۍ نعرې نۀ دى. ³⁴د حشبون د چيغې نه تر اِلعاله پورې، تر يهض پورې هغوئ خپل اواز پورته کوى، د ضوغر نه تر حورونائيم او عجلت‌شليشيا پورې؛ ځکه چې د نمريم اوبۀ هم ويجاړې شوې. ³⁵زۀ به په موآب کښې، زمونږ پلار فرمائى، هغه څوک ختم کړم چې په اوچو ځايونو باندې قربانى کوى او خپل بت ته خوشبوئى سوځوى. ³⁶نو ځکه زما زړۀ د موآب دپاره د بانسرو په شان ناله کوى؛ زما زړۀ د قير‌حارس د سړيو دپاره د بانسرو په شان ناله کوى؛ نو ځکه هغه مال چې هغوئ ګټلے وو، تباه شو. ³⁷ځکه چې هر سر خرېيلے شوے دے او هره ږيره پرې کړے شوې ده؛ په ټولو لاسونو باندې زخمونه دى، او د ملا ګېرچاپېره د ماتم کپړې دى. ³⁸د موآب په ټولو بامونو باندې او د هغې په چوکونو کښې د ماتم نه بغير بل هيڅ نشته، ځکه چې ما موآب د هغه منګى په شان مات کړو چې هيڅوک يې نۀ غواړى، زمونږ پلار فرمائى. ³⁹څومره مات شوے دے! هغوئ څومره ماتم کوى! موآب څنګه په شرم سره شا اړولې ده! نو موآب د خپلو ټولو ګاونډيانو دپاره د ملنډو او وحشت باعث شوے دے. ⁴⁰ځکه چې زمونږ پلار داسې فرمائى: وګورئ، يو تن به د عقاب په شان راټوپ کړى او د موآب خلاف به خپل وزرونه خوارۀ کړى. ⁴¹ښارونه ونيولے شول او قلعې ونيولے شوې. په هغه ورځ کښې به د موآب د جنګياليو زړۀ د هغې ښځې د زړۀ په شان وى چې د زېږون په درد کښې وى. ⁴²موآب به د يو قوم په توګه تباه شى، ځکه چې هغۀ د زمونږ پلار مقابله وکړه. ⁴³وحشت، کَنده او دام په تا باندې دى، اے د موآب اوسېدونکيه! زمونږ پلار فرمائى. ⁴⁴هغه څوک چې د وحشت نه تښتى، هغه به په کَنده کښې پرېوزى، او هغه څوک چې د کَندې نه راوځى، هغه به په دام کښې ونيولے شى؛ ځکه چې زۀ به په موآب باندې د هغوئ د حساب کال راولم، زمونږ پلار فرمائى. ⁴⁵د حشبون په سيوري کښې تښتېدونکي ستړي ودرېدل؛ ځکه چې د حشبون نه اور راووتو، د سيحون د کور نه يوه لمبه. هغې د موآب تندے وخوړو، د شور‌ماشور د زامنو تاج. ⁴⁶په تا باندې واے، اے موآبه! د کموش خلق تباه شول، ځکه چې ستا زامن په اسيرۍ کښې بوتلے شول او ستا لوڼه جلاوطنۍ ته. ⁴⁷خو زۀ به په اخري ورځو کښې د موآب حالت بيا بحال کړم، زمونږ پلار فرمائى. دلته د موآب په حقله فيصله ختميږى.