يرمياه 49 FHB Father's Heart Bible™

49 ¹د عمونيانو په حقله: زمونږ پلار داسې فرمائى چې، آيا د اِسرائيل هيڅ زامن نشته، هيڅ وارث نشته؟ نو ولې مِلکوم د جاد مالِک شوے دے، او د هغۀ خلق د هغۀ په ښارونو کښې مېشته شوى دى؟ ²نو زمونږ پلار فرمائى چې، هغه ورځې راروانې دى کله چې زۀ به د عمونيانو د رَبه په خلاف د جنګ نعره پورته کړم؛ هغه به ويجاړ ډيرے شى، او د هغۀ کلى به په اور وسوزولے شى. بيا به اِسرائيل هغه کسان بې‌ميراثه کړى چې هغه يې بې‌ميراثه کړے وو، زمونږ پلار وائى. ³”اے حسبونه، فرياد وکړه، ځکه چې عَى ويجاړ شو! اے د رَبه لوڼو، چغې ووهئ! د ماتم جامې واغوندئ او ماتم وکړئ؛ د دېوالونو په مينځ کښې ګرزئ، ځکه چې مِلکوم به جلاوطن شى، د خپلو کاهنانو او سردارانو سره يو ځائ. ⁴اے بې‌وفا لورې، ولې په خپلو دروڼو، په خپل زرخېز دره فخر کوې؟ تۀ چې په خپلو خزانو دې بروسه کوله، او وايې، ’څوک به زما خلاف راتلو جُرأت وکړى؟‘“ ⁵د آسمانى لښکرو پلار فرمائى چې، زۀ به ستا د ګيرا چاپېره د هر چا نه ستا په سر خوف راولم. تاسو به هر يو مخامخ وشړلے شئ، او داسې هيڅوک به نۀ وى چې تښتېدونکى راجمع کړى. ⁶خو بيا به زۀ ورپسې د عمونيانو حالات بېرته سم کړم، زمونږ پلار فرمائى.

پلار د ادوم غرور ښکته کوى

⁷د ادوم په حقله: د آسمانى لښکرو پلار داسې فرمائى چې، آيا په تيمان کښې نور حِکمت نشته؟ آيا د عقلمندانو نه مشوره ختمه شوه؟ آيا د هغوئ حِکمت خراب شو؟ ⁸”اے د دِدان اوسېدونکو، وتښتئ، بېرته راوګرزئ، په ژورو کښې پټ شئ، ځکه چې زۀ به په عيسو باندې آفت راولم هغه وخت کله چې زۀ هغۀ ته سزا ورکوم. ⁹کۀ د انګورو ټولوونکى تا ته راشى، آيا به هغوئ لږ ونۀ غورځوى چې راټولې شى؟ کۀ غله د شپې راشى، آيا به هغوئ يواځې هغه څۀ غلا نۀ کړى چې غواړى؟ ¹⁰خو ما پخپله عيسو بربنډ کړو؛ ما د هغۀ پټې ځايونه برملا کړل، او هغه ځان نۀ شى پټولے. د هغۀ اولاد تباه شو، د هغۀ وروڼه او ګاونډيان، او هغه نور نشته. ¹¹خپل يتيمان پرېږده؛ زۀ به هغوئ ژوندى وساتم. ستا کونډې دې په ما بروسه وکړى.“

¹²زمونږ پلار داسې فرمائى چې، هغه کسان چې د پيالې څښلو فيصله يې نۀ وه شوے، هغوئ هم دا څښى — نو آيا تۀ به آزاد پاتې شې؟ نه، تۀ به خامخا دا وڅښې. ¹³ځکه چې زمونږ پلار فرمائى چې، ما په خپل ذات قسم خوړلے دے چې، بُصره به د وحشت، د رسوائۍ، د ويجاړۍ او د لعنت ځائ شى، او د هغۀ ټول ښارونه به د تل دپاره ويجاړ وى. ¹⁴ما د زمونږ پلار نه يو پيغام اورېدلے دے: د قومونو مينځ ته يو قاصد لېږلے شوے دے چې ووائى، ’يو ځائ راجمع شئ او د هغې خلاف يرغل وکړئ! د جنګ دپاره پاڅئ!‘ ¹⁵اوس به زۀ تا د قومونو په مينځ کښې وړوکے کړم، د انسانانو په مينځ کښې حقير. ¹⁶هغه دهشت چې تۀ يې خپروې او د زړۀ غرور دې تۀ دوکه کړې، تۀ چې د ګټ په چاودونو کښې اوسېږې، چې د غونډۍ په لوړه څوکه قابض يې. که څۀ هم تۀ خپله ځاله د باز په شان لوړه جوړه کړې، زۀ به تا له هغه ځايه راکوز کړم، زمونږ پلار فرمائى. ¹⁷ادوم به د وحشت نښه شى؛ هر هغه څوک چې تېرېږى حېران به شى او د هغې په ټولو زخمونو به ملنډې ووهى. ¹⁸لکه څنګه چې سدوم او عموره واړول شول، د هغوئ د ګاونډ ښارونو سره يو ځائ، زمونږ پلار وائى، هم هغه شان به هلته هيڅوک اوسېږى نۀ، هيڅ انسان به په هغې کښې استوګنه نۀ کوى. ¹⁹”لکه يو زمرے چې د اُردن د ځنګله نه يوې شنې، زرخېزې څرن ته راپورته کېږى، زۀ به ناڅاپه ادوم د خپلې زمکې نه وشړم. هغه غوره شوے څوک دے چې زۀ به يې په دې باندې مقرر کړم؟ ځکه چې زما په شان څوک دے، او څوک ما ته ننګونه کولے شى؟ کوم شپون زما خلاف درېدلے شى؟ ²⁰نو هغه منصوبه واورئ چې زمونږ پلار د ادوم خلاف جوړه کړې ده، او هغه اِرادې چې د تيمان د اوسېدونکو خلاف يې کړې دى: حتىٰ د رمې وړوکى به هم کش کړے شى؛ يقيناً به د هغوئ څرن د هغوئ په برخليک حېرانه شى. ²¹د هغوئ د راپرېوتو په آواز به زمکه ولړزېږى؛ د هغوئ د چغو آواز به د بحرِ قُلزم پورې اورېدلے شى. ²²وګورئ! يو باز به الوزى او ټوپ به وهى، د بُصره په سر به خپل وزرونه غوړوى. په هغه ورځ به د ادوم د جنګيالو زړونه د هغې ښځې د زړۀ په شان وى چې د زېږون درد لرى.“

پلار په دمشق باندې عذاب راولى

²³”د دمشق په حقله. حمات او ارفاد شرمنده شول، ځکه چې هغوئ بد خبر واورېدو، د وېرې نه ويلى کېږى، لکه د بې‌آرامه بحر په شان مضطرب دى. ²⁴دمشق بې‌طاقته شوے دے؛ هغه تښتېدو ته مخ اړولے دے، او وارخطائى پرې راغله. تکليف او درد پرې راغلل، لکه د هغې ښځې د درد په شان چې د زېږون درد لرى. ²⁵ولې هغه د ستائينې ښار نۀ دے پرېښودے شوے، هغه ښار چې زۀ پرې خوشحاليږم؟ ²⁶يقيناً به د هغې ځوانان د هغې په کوڅو کښې راپرېوځى؛ د هغې ټول سپاهيان به په هغه ورځ چپ شى، د آسمانى لښکرو پلار فرمائى. ²⁷زۀ به د دمشق په دېوالونو اور بل کړم؛ هغه به د بن‌هدد قلعې وسوزوى.“

پلار د قيدار او حصور عدالت کوى

²⁸د قيدار او د حصور د بادشاهيو په حقله، چې د بابل بادشاه نبوکدنضر هغه ماتې کړې وې. زمونږ پلار داسې فرمائى چې، پاڅئ، د قيدار خلاف يرغل وکړئ! د مشرق خلق تباه کړئ! ²⁹د هغوئ خيمې او د هغوئ رمې به واخستلے شى — د هغوئ د خيمو پردې او د هغوئ ټول مال. د هغوئ اوښان به بوتلے شى، او خلق به ورته چغې ووهى، ’هر طرف ته دهشت دے!‘ ³⁰ژر وتښتئ! په ژورو کښې پټ شئ، اے د حصور اوسېدونکو، زمونږ پلار فرمائى، ځکه چې د بابل بادشاه نبوکدنضر ستاسو خلاف منصوبه جوړه کړې ده؛ هغۀ ستاسو خلاف تدبير جوړ کړے دے. ³¹پاڅئ، د هغه قوم خلاف يرغل وکړئ چې په آرام کښې دے، چې په اطمينان کښې اوسېږى، زمونږ پلار فرمائى — هغه قوم چې نۀ دروازې لرى او نۀ کولپونه، چې يواځې اوسېږى. ³²د هغوئ اوښان به لوټ شى، او د هغوئ لويې رمې به غنيمت شى. زۀ به هغه کسان چې د خپلو وېښتو څنډې قطع کوى په هر طرف پورې خواره کړم، او زۀ به د هر طرف نه په هغوئ باندې آفت راولم، زمونږ پلار فرمائى. ^a a v32 د وېښتو د څنډو قطع کول د ځينو عرب صحرائى قبيلو يو خاص رواج وو. ³³حصور به د ګيدړانو ځائ شى، د تل دپاره ويجاړ. هلته به هيڅوک اوسېږى نۀ، هيڅ انسان به په هغې کښې استوګنه نۀ کوى.

پلار عيلام خوروى او بيا ورته سمون راولى

³⁴د زمونږ پلار کلام چې يرمياه نبى ته د عيلام په حقله راغلو، هغه وخت کله چې د يهوداه بادشاه صِدقياه د خپلې بادشاهۍ شروع وکړه:

³⁵د آسمانى لښکرو پلار داسې فرمائى چې، زۀ د عيلام ليندۍ ماتوم، چې د هغوئ د طاقت سرچينه ده. ³⁶زۀ به په عيلام باندې د آسمان د څلورو طرفونو نه څلور بادونه راولم؛ زۀ به هغوئ دې ټولو بادونو ته خواره کړم، او داسې هيڅ قوم به نۀ وى چې د عيلام جلاوطن ورته لاړ نۀ شى. ³⁷زۀ به عيلام د هغوئ د دښمنانو په مخکښې مات کړم، د هغو کسانو په مخکښې چې د هغوئ د وژلو هڅه کوى. زۀ به په هغوئ باندې آفت راولم، خپل سخت غضب، زمونږ پلار فرمائى؛ زۀ به په تُوره د هغوئ پسې شم ترڅو چې هغوئ خلاص نۀ کړم. ³⁸زۀ به خپل تخت په عيلام کښې کېږدم او د هغې بادشاه او سرداران به تباه کړم، زمونږ پلار فرمائى. ³⁹خو په راتلونکو ورځو کښې به زۀ د عيلام حالات بېرته سم کړم، زمونږ پلار فرمائى.