ኤርምያስ 48

48 ¹ስለ ሞዓብ። የሰማይ ሠራዊት አባት፣ የእስራኤል አባታችን እንዲህ ይላል፦ ለናባው ወዮ፤ ተደምስሳለች! ቂርያታይም ተዋርዳ ተማረከች፤ ምሽጉም ተዋርዶ ተሰባበረ። ²የሞዓብ ዝና ከእንግዲህ የለም። በሐሴቦን ላይ ክፉ ነገር አሤሩባት፦ “ኑ፣ ሕዝብ ሆና እንዳትኖር እናጥፋት!” አንቺም፣ መድመን ሆይ፣ ዝም ትያለሽ፤ ሰይፍ ይከተልሻል። ^a a v2 የከተማይቱ ስም ሐሴቦን “አሤሩ” ከሚለው ቃል ጋር ይመሳሰላል — ይህ ሆን ተብሎ የተደረገ የቃላት ጨዋታ ነው፤ ስፍራዋ በስሟ ለተጠራው ሴራ መድረክ ሆነች። ³ድምፅ! ከሖሮናይም ጩኸት፦ “ጥፋትና ታላቅ ድምሰሳ!” ⁴ሞዓብ ተሰበረች፤ ታናናሾቿ ጩኸት አሰሙ። ⁵በሉሂት ዐቀበት ምርር ብለው እያለቀሱ ይወጣሉና፤ በሖሮናይም ቍልቍለት የጥፋትን አሳዛኝ ጩኸት ሰምተዋልና። ⁶ሽሹ! ነፍሳችሁን አድኑ፤ በምድረ በዳም እንዳለ ጥድ ሁኑ! ⁷በሥራህና በሀብትህ ስለ ታመንህ፣ አንተም ትማረካለህ፤ ካሞሽም ከካህናቱና ከሹማምቱ ጋር አብሮ ወደ ምርኮ ይሄዳል። ^b b v7 ካሞሽ የሞዓብ ብሔራዊ አምላክ ነበር፤ ትንቢቱ የሞዓብ አምላክ እንኳ ሕዝቡን ማዳን ሳይችል ወደ ምርኮ እንደሚወሰድ ያውጃል። ⁸አጥፊው በየከተማው ሁሉ ይመጣል፤ ከተማም አያመልጥም፤ አባታችን እንደ ተናገረ ሸለቆው ይጠፋል፤ አምባውም ይደመሰሳል። ⁹ሞዓብ መብረር አለባትና ክንፍ ስጧት፤ ከተሞቿ የሚኖርባቸው ስለሌለ ባዶ ይሆናሉ። ¹⁰የአባታችንን ሥራ በቸልታ የሚሠራ የተረገመ ነው፤ ሰይፉንም ከደም የሚከለክል የተረገመ ነው። ¹¹ሞዓብ ከጕልምስናው ጀምሮ ተዝናንቶ ኖረ፤ በዝቃጩ ላይ ተቀምጦ ቆየ፤ ከዕቃ ወደ ዕቃ አልተራገፈም፤ ወደ ምርኮም አልሄደም። ስለዚህ ጣዕሙ በእርሱ ጸንቶ ይኖራል፤ መዐዛውም አልተለወጠም። ¹²ስለዚህ እነሆ፣ ዘመን ይመጣል፤ ይላል አባታችን፤ የሚያፈሱትን ወደ እርሱ እልካለሁ፤ እነርሱም ያፈሱታል፤ ዕቃዎቹን ባዶ ያደርጋሉ፤ ማሰሮዎቹንም ይሰብራሉ። ¹³ከዚያም የእስራኤል ቤት በታመኑበት በቤቴል እንደ ዐፈረ፣ ሞዓብም በካሞሽ ያፍራል። ¹⁴እንዴት፣ “እኛ ተዋጊዎች፣ በጦርነት ጐበዝ ሰዎች ነን” ትላላችሁ? ¹⁵ሞዓብ ተዘረፈ፤ ከተሞቹም ተወረሩ፤ ምርጥ ጐበዛዝቱም ለመታረድ ወረዱ፤ ይላል ንጉሡ፤ ስሙ የሰማይ ሠራዊት አባት ነው። ¹⁶የሞዓብ መዓት ቀርቧል፤ ጥፋቱም እጅግ ፈጥኖ ይመጣል። ¹⁷በዙሪያው ያላችሁ ሁሉ፣ ስሙን የምታውቁ ሁሉ፣ ስለ እርሱ አልቅሱ፤ “ብርቱው በትረ መንግሥት፣ የከበረውም በትር እንዴት ተሰበረ!” በሉ። ¹⁸የዲቦን ነዋሪ ሆይ፣ ከክብርሽ ውረጂ፤ በደረቀው መሬት ላይ ተቀመጪ! የሞዓብ አጥፊ ወጥቶ መጥቶብሻልና፤ ምሽጎችሽንም አጥፍቷል። ¹⁹የአሮዔር ነዋሪ ሆይ፣ መንገድ ዳር ቁሚ፤ ተመልከቺ! የሚሸሸውን ሰውና የምታመልጠውን ሴት፣ “ምን ሆነ?” ብለሽ ጠይቂ። ²⁰ሞዓብ ተሰባብሯልና ዐፈረ። ዋይ ዋይ በሉ፤ ጩኹ! በአርኖን ዳር ሞዓብ እንደ ተዘረፈ ንገሩ። ²¹በሜዳማው አገር ላይ ፍርድ መጥቷል—በሖሎን፣ በያህጻ፣ በሜፋዓትም ላይ፣ ²²በዲቦን፣ በናባው፣ በቤት ድብላታይም፣ ²³በቂርያታይም፣ በቤት ጋሙል፣ በቤት ምዖን፣ ²⁴በቀርዮት፣ በባሶራ፣ በሞዓብ ምድር ከተሞች ሁሉ ላይ፣ በሩቅም በቅርብም ባሉ። ²⁵የሞዓብ ቀንድ ተቆርጧል፤ ክንዱም ተሰብሯል፤ ይላል አባታችን። ²⁶አባታችንን ተገዳድሯልና አስክሩት፤ ሞዓብም በትፋቱ ይንፈራፈራል፤ እርሱም መሳለቂያ ይሆናል። ²⁷እስራኤል ለአንተ መሳለቂያ አልነበረምን? ስለ እርሱ በተናገርህ ቍጥር ራስህን እንድትነቀንቅ፣ ከሌቦች ጋር ተይዞ ነበርን? ²⁸የሞዓብ ነዋሪዎች ሆይ፣ ከተሞችን ትታችሁ በዐለቶች መካከል ኑሩ! በገደል አፋፍ ላይ ጎጆ እንደምትሠራ ርግብ ሁኑ። ²⁹ስለ ሞዓብ ኵራት ሰምተናል— እጅግ ኵሩ ነው— ስለ ልዕልናው፣ ስለ ኵራቱ፣ ስለ ትዕቢቱና ስለ ልቡ ትምክሕት። ³⁰ትዕቢቱን ዐውቃለሁ፤ ይላል አባታችን፤ ጉራው ከንቱ ነው፤ ሥራውም ከንቱ ነው። ³¹ስለዚህ ስለ ሞዓብ ዋይ ዋይ እላለሁ፤ ስለ ሞዓብ ሁሉ እጮኻለሁ፤ ስለ ቂርሔሬስ ሰዎችም እቃትታለሁ። ³²የሲብማ ወይን ሆይ፣ ከይዔዘር ይልቅ ስለ አንቺ አለቅሳለሁ! ቅርንጫፎችሽ ባሕሩን ተሻገሩ፤ እስከ ይዔዘር ባሕር ድረስ ተዘረጉ፤ በበጋ ፍሬሽና በወይን ምርትሽ ላይ አጥፊ ወደቀ። ³³ደስታና ተድላ ከፍሬያማው ከሞዓብ ምድር ተወስደዋል፤ ከመጥመቂያዎቹ ወይን ጠጅ እንዳይገኝ አድርጌአለሁ፤ ማንም በእልልታ አይረግጥም፤ ጩኸቱም የደስታ ጩኸት አይደለም። ³⁴ከሐሴቦን ጩኸት አንሥቶ እስከ ኤልዓሌ፣ እስከ ያሃጽ ድረስ ድምፃቸውን ያሰማሉ፤ ከጾዓር እስከ ሖሮናይምና እስከ ዔግላት ሸሊሺያ፤ የኒምሪም ውሃ እንኳ ባዶ ሆኗልና። ³⁵በሞዓብ ውስጥ በኮረብታው ላይ መሥዋዕት የሚያቀርበውንና ለአምላኩ ዕጣን የሚያጥነውን አስቀራለሁ፤ ይላል አባታችን። ³⁶ስለዚህ ልቤ ስለ ሞዓብ እንደ እምቢልታ ያቃስታል፤ ልቤ ስለ ቂርሔሬስ ሰዎችም እንደ እምቢልታ ያቃስታል፤ ስለዚህ ያካበቱት ሀብት ጠፍቷል። ³⁷ራስ ሁሉ ተላጭቷልና ጢምም ሁሉ ተቆርጧል፤ በእጆች ሁሉ ላይ ቍስል አለ፤ በወገብ ዙሪያም የሐዘን ልብስ አለ። ³⁸በሞዓብ ጣሪያዎች ሁሉ ላይና በአደባባዮቿ ከዋይታ በቀር ምንም የለም፤ ማንም የማይፈልገውን ማሰሮ እንደሚሰብር ሞዓብን ሰብሬአለሁና፤ ይላል አባታችን። ³⁹እንዴት ተሰባበረ! እንዴትስ ዋይ ዋይ አሉ! ሞዓብ በኀፍረት እንዴት ጀርባውን ሰጠ! ስለዚህ ሞዓብ በዙሪያው ላሉ ሁሉ መሳለቂያና መደንገጫ ሆነ። ⁴⁰አባታችን እንዲህ ይላልና፦ እነሆ፣ አንዱ እንደ ንስር ይጦቃል፤ ክንፎቹንም በሞዓብ ላይ ይዘረጋል። ⁴¹ከተሞች ተማረኩ፤ ምሽጎችም ተያዙ። በዚያ ቀን የሞዓብ ተዋጊዎች ልብ ምጥ ላይ እንዳለች ሴት ልብ ይሆናል። ⁴²ሞዓብ አባታችንን ተገዳድሯልና እንደ ሕዝብ ይጠፋል። ⁴³የሞዓብ ነዋሪ ሆይ፣ ድንጋጤ፣ ጕድጓድና ወጥመድ በአንተ ላይ ናቸው! ይላል አባታችን። ⁴⁴ከድንጋጤው የሚሸሽ በጕድጓድ ውስጥ ይወድቃል፤ ከጕድጓዱም የሚወጣ በወጥመድ ይያዛል፤ የቅጣታቸውን ዓመት በሞዓብ ላይ አመጣለሁና፤ ይላል አባታችን። ⁴⁵ሸሽተው የመጡት በሐሴቦን ጥላ ሥር ዝለው ይቆማሉ፤ ከሐሴቦን እሳት፣ ከሲሆን ቤትም ነበልባል ወጥቷልና። የሞዓብን ግንባር፣ የሁከት ልጆችንም አናት በልቷል። ⁴⁶ሞዓብ ሆይ፣ ወዮልህ! የካሞሽ ሕዝብ ጠፋ፤ ወንዶች ልጆችህ ተማርከዋልና፤ ሴቶች ልጆችህም ወደ ምርኮ ተወስደዋልና። ⁴⁷ነገር ግን በኋለኛው ዘመን የሞዓብን ምርኮ እመልሳለሁ፤ ይላል አባታችን። በሞዓብ ላይ የተነገረው ፍርድ እዚህ ያበቃል።