يرمياه 48 FHB Father's Heart Bible™

48 ¹موآب بابت. آسمان جي لشڪرن جو پيءُ، اسان جو پيءُ، اسرائيل جو، هيئن ٿو فرمائي تہ نبو تي افسوس، جو اهو برباد ٿي ويو! قريتائم شرمسار ٿيو ۽ قبضي ۾ آيو؛ قلعو شرمسار ٿيو ۽ ڀڃي ٽڪرا ٽڪرا ٿي ويو. ²موآب جي ناموري ختم ٿي وئي. حسبون ۾ هن جي خلاف بلا جا منصوبا ٺاهيائون تہ ”اچو، هن کي قوم هجڻ کان ڪٽي ڇڏيون!“ اي مدمين، تون بہ خاموش ڪرايو ويندين؛ تلوار تنهنجو پيڇو ڪندي. ^a a v2 حسبون شهر جو نالو ”هنن منصوبو ٺاهيو“ سان ملندڙ آواز رکي ٿو — اها ارادي سان ڪيل لفظي راند آهي: اها جاءِ ان ئي سازش جو ميدان بڻجي ٿي جنهن مان سندس نالو آهي. ³آواز! حورونائم کان رڙ اچي ٿي تہ ”ويراني ۽ وڏي تباهي!“ ⁴موآب ڀڄي پيو؛ سندس ننڍڙن ٻارن رڙيون ڪيون آهن. ⁵ڇاڪاڻ تہ لوحيت جي چڙهائيءَ تي هو ڏاڍو روئندي مٿي چڙهن ٿا؛ ڇاڪاڻ تہ حورونائم جي لهائيءَ تي هنن تباهيءَ جي ڏکوئيندڙ رڙ ٻڌي آهي. ⁶ڀڄو! پنهنجون جانيون بچايو، ۽ بيابان ۾ جھاڙيءَ وانگر ٿي پئو! ⁷ڇاڪاڻ تہ تو پنهنجن ڪمن ۽ خزانن تي ڀروسو ڪيو، تنهنڪري تون بہ قبضي ۾ ايندين؛ ۽ ڪموس پنهنجن پوڄارين ۽ سردارن سميت جلاوطن ٿيندو. ^b b v7 ڪموس موآب جو قومي معبود هو؛ اها نبوت اعلان ڪري ٿي تہ موآب جو معبود بہ جلاوطنيءَ ۾ کنيو ويندو، ۽ پنهنجي ماڻهن کي بچائي نہ سگهندو. ⁸تباهي ڪندڙ هر شهر تي ايندو، ۽ ڪو بہ شهر بچي نہ سگهندو؛ وادي برباد ٿيندي ۽ ميدان ويران ڪيو ويندو، جيئن اسان جي پيءُ فرمايو آهي. ⁹موآب کي پک ڏيو، ڇو تہ هن کي اڏامي وڃڻو آهي؛ سندس شهر ويران ٿي ويندا، جن ۾ رهڻ وارو ڪوبہ نہ هوندو. ¹⁰جيڪو اسان جي پيءُ جو ڪم سستيءَ سان ڪري ٿو، سو ملعون آهي، ۽ جيڪو پنهنجي تلوار کي رت وهائڻ کان روڪي ٿو، سو ملعون آهي. ¹¹موآب ننڍپڻ کان آرام ۾ رهيو آهي، پنهنجي تلڇٽ تي ويٺل؛ کيس هڪ برتن مان ٻئي برتن ۾ ڇاڻيو نہ ويو آهي، نڪي هو جلاوطن ٿيو آهي. تنهنڪري سندس ذائقو سندس اندر قائم آهي، ۽ سندس خوشبو بدليل ناهي. ¹²تنهنڪري، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ ڏينهن اچن ٿا جڏهن آءٌ هن ڏانهن ڇاڻيندڙ موڪليندس جيڪي کيس ڍاريندا؛ اهي سندس برتن خالي ڪندا ۽ سندس مٽيون ڀڃي ڇڏيندا. ¹³تڏهن موآب کي ڪموس تي شرمندگي ٿيندي، جيئن اسرائيل جي گھراڻي کي بيت ايل تي، جنهن تي هنن جو ڀروسو هو، شرمندگي ٿي هئي. ¹⁴اوهين ڪيئن ٿا چئو تہ ”اسين جوڌا آهيون، جنگ ۾ بهادر ماڻهو آهيون“؟ ¹⁵موآب ويران ڪيو ويو آهي؛ سندس شهرن تي حملو ٿيو آهي، ۽ سندس چونڊ جوان قتل ٿيڻ لاءِ هيٺ لهي ويا آهن، بادشاهه فرمائي ٿو، جنهن جو نالو آسمان جي لشڪرن جو پيءُ آهي. ¹⁶موآب جي آفت ويجهي آهي، ۽ سندس مصيبت تيزيءَ سان تڪڙي اچي ٿي. ¹⁷اي سندس چوڌاري وارؤ، سڀ جيڪي سندس نالو ڄاڻو ٿا، هن لاءِ ماتم ڪريو؛ چئو تہ ”زورآور عصا ڪيئن ڀڄي پئي، شان واري لٺ!“ ¹⁸اي ديبون جا رهواسي، پنهنجي جلوي کان هيٺ لهي اچ ۽ سڪل زمين تي ويھ! ڇاڪاڻ تہ موآب کي برباد ڪندڙ تو تي چڙهي آيو آهي؛ تنهنجا قلعا تباهه ڪيائين. ¹⁹اي عروعير جا رهواسي، رستي جي ڪناري تي بيھي ڏس! ڀڄندڙ مرد کان ۽ بچندڙ عورت کان پڇ تہ ”ڇا ٿيو آهي؟“ ²⁰موآب شرمسار ڪيو ويو آهي، ڇاڪاڻ تہ اهو ڀڄي پيو آهي. ماتم ڪريو ۽ رڙيون ڪريو! ارنون وٽ ٻڌايو تہ موآب ويران ڪيو ويو آهي. ²¹ميدان تي، حولون، يهزه ۽ ميفعت تي فيصلو آيو آهي، ²²۽ ديبون، نبو ۽ بيت دبلاتائم تي، ²³۽ قريتائم، بيت جمول ۽ بيت معون تي، ²⁴۽ قريوت، بصره ۽ موآب جي ملڪ جي سڀني شهرن تي، ڏورانهن ۽ ويجهن. ²⁵موآب جو سڱ ڪٽيو ويو آهي، ۽ سندس ٻانهن ڀڳي پئي آهي، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ²⁶هن کي نشي ۾ ڌت ڪريو، ڇاڪاڻ تہ هن اسان جي پيءُ جي مقابلي ۾ وڏائي ڪئي؛ تنهنڪري موآب پنهنجي الٽيءَ ۾ لڙندو، ۽ هو بہ ٺٺولي جو نشانو بڻجي پوندو. ²⁷ڇا اسرائيل تو لاءِ ٺٺولي جو نشانو نہ هو؟ ڇا هو چورن ۾ پڪڙيو ويو هو، جو جڏهن بہ تو هن جي باري ۾ ڳالهايو تہ مٿو لوڏيو؟ ²⁸اي موآب جا رهواسيؤ، شهر ڇڏيو ۽ پٿرن ۾ رهو! انهيءَ ڪبوتر وانگر ٿيو جيڪو گھاٽيءَ جي وات تي آکيرو ٺاهي ٿو. ²⁹اسان موآب جو غرور ٻڌو آهي—هو ڏاڍو مغرور آهي— سندس بلندي، سندس وڏائي، سندس تڪبر ۽ سندس دل جي هٺ بابت. ³⁰آءٌ سندس گستاخي ڄاڻان ٿو، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو؛ سندس وڏايون ڪوڙيون آهن، سندس ڪم ڪوڙا آهن. ³¹تنهنڪري آءٌ موآب تي ماتم ڪريان ٿو؛ سڄي موآب لاءِ رڙيون ڪريان ٿو؛ قير حارس جي ماڻهن لاءِ ڪراهيان ٿو. ³²اي سبمه جي انگور جي ويل، آءٌ ياعزير کان وڌيڪ تو لاءِ روئان ٿو! تنهنجون ٽاريون سمنڊ جي پار پهتيون، ياعزير جي سمنڊ تائين ڦهليون؛ تنهنجي اونهاري جي ميوي ۽ انگورن جي لابو تي تباهي ڪندڙ ڪري پيو آهي. ³³موآب جي باغن واري ملڪ مان خوشي ۽ شادماني کسجي وئي آهي؛ مون ڪولهن مان شراب بند ڪري ڇڏيو آهي؛ ڪو بہ رڙ سان نہ ٿو لتاڙي. اها رڙ خوشيءَ جي رڙ ناهي. ³⁴حسبون جي رڙ کان اليعاله تائين، ياهز تائين هو آواز بلند ڪن ٿا، ضعر کان حورونائم ۽ عجلت شلشيا تائين؛ ڇاڪاڻ تہ نمريم جا پاڻي بہ ويران ٿي ويا آهن. ³⁵جيڪو اوچي جاءِ تي قربانيون ڏئي ٿو ۽ پنهنجي معبود لاءِ بخور ٻاري ٿو، تنهن کي آءٌ موآب ۾ ختم ڪندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ³⁶تنهنڪري منهنجي دل موآب لاءِ بانسرين وانگر ڪراهي ٿي؛ منهنجي دل قير حارس جي ماڻهن لاءِ بانسرين وانگر ڪراهي ٿي؛ تنهنڪري هنن جو ڪمايل مال تباهه ٿي ويو آهي. ³⁷ڇاڪاڻ تہ هر مٿو ڏنڊو ڪيو ويو آهي ۽ هر ڏاڙهي ڪپي وئي آهي؛ سڀني هٿن تي گھاو آهن، ۽ ڪمر ۾ ماتم جو لباس آهي. ³⁸موآب جي سڀني ڇتين تي ۽ ان جي چوڪن ۾ رڳو ماتم ئي ماتم آهي، ڇاڪاڻ تہ مون موآب کي اهڙي مٽيءَ جي ٿانءَ وانگر ڀڃي ڇڏيو آهي جيڪو ڪنهن کي بہ نہ گھرجي، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ³⁹اهو ڪيئن ڀڳو آهي! هو ڪيئن ماتم ڪن ٿا! موآب شرم کان ڪيئن پٺي ڦيري ڇڏي آهي! تنهنڪري موآب پنهنجي چوڌاري سڀني لاءِ ٺٺولي ۽ خوف جو سبب بڻجي ويو آهي. ⁴⁰ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ڏسو، ڪو عقاب وانگر جھپٽ ڪندو ۽ موآب جي مٿان پنهنجا پک پکيڙيندو. ⁴¹شهر قبضي ۾ اچي ويا آهن ۽ قلعا ورتا ويا آهن. انهيءَ ڏينهن موآب جي جوڌن جي دل ڄمڻ جي سور ۾ ويٺل عورت جي دل جهڙي ٿيندي. ⁴²موآب قوم جي حيثيت ۾ برباد ٿيندو، ڇاڪاڻ تہ هن اسان جي پيءُ جي مقابلي ۾ وڏائي ڪئي. ⁴³اي موآب جا رهواسي، خوف، کڏ ۽ ڦندو تو تي آهن! اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ⁴⁴جيڪو خوف کان ڀڄندو سو کڏ ۾ ڪرندو، ۽ جيڪو کڏ مان ٻاهر نڪرندو سو ڦندي ۾ ڦاسندو؛ ڇاڪاڻ تہ آءٌ موآب تي هنن جي حساب جو سال آڻيندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ⁴⁵حسبون جي ڇانوَ ۾ ڀڄندڙ ٿڪجي بيھي رهن ٿا؛ ڇاڪاڻ تہ حسبون مان باھ نڪتي آهي، سيحون جي گھراڻي مان شعلو. ان موآب جي پيشانيءَ ۽ هنگامي جي ٻارن جي تاج کي کائي ڇڏيو آهي. ⁴⁶اي موآب، تو تي افسوس! ڪموس جا ماڻهو برباد ٿي ويا آهن، ڇاڪاڻ تہ تنهنجا پٽ قيد ۾ ۽ تنهنجيون ڌيئرون جلاوطنيءَ ۾ ويا آهن. ⁴⁷تڏهن بہ آخري ڏينهن ۾ آءٌ موآب جو نصيب بحال ڪندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. موآب تي فيصلو هتي ختم ٿئي ٿو.