يرمياه 49 FHB Father's Heart Bible™

49 ¹عمونين بابت: اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ڇا اسرائيل کي ڪو پٽ ناهي، ڪو وارث ناهي؟ ملڪام جد تي ڇو قبضو ڪيو آهي، ۽ سندس ماڻهو انهيءَ جي شهرن ۾ ڇو رهڻ لڳا آهن؟ ²تنهنڪري اهي ڏينهن اچي رهيا آهن، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، جڏهن آءٌ عمونين جي ربه جي خلاف جنگ جو نعرو بلند ڪندس؛ اها ويران ٽڪري ٿي پوندي، ۽ سندس ڳوٺ باهه ۾ ساڙيا ويندا. تڏهن اسرائيل انهن کي بي دخل ڪندو جن کيس بي دخل ڪيو هو، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ³”اي حسبون، وِلاڻ ڪر، ڇالاءِ جو عي برباد ٿي ويو آهي! اي ربه جون ڌيئرون، رڙيون ڪريو! ماتم وارا ڪپڙا پهريو ۽ ماتم ڪريو؛ ديوارن جي وچ ۾ هيڏانهن هوڏانهن ڊوڙو، ڇاڪاڻ تہ ملڪام پنهنجن ڪاهنن ۽ سردارن سان گڏ جلاوطن ٿي ويندو. ⁴تون پنهنجين وادين تي، پنهنجي زرخيز وادي تي ڇو فخر ٿي ڪرين، اي بيوفا ڌيءَ—تون جنهن پنهنجن خزانن تي ڀروسو ڪيو ۽ چيو تہ ’مون تي ڪير چڙهائي ڪرڻ جي همت ڪندو؟‘“ ⁵ڏس، آءٌ تو تي دهشت آڻڻ وارو آهيان، آسمان جي لشڪرن جو پيءُ فرمائي ٿو، تنهنجي چوڌاري سڀني کان. اوهان کي ڪڍيو ويندو، هر هڪ کي سِر ڀر، ۽ ڀڄندڙن کي گڏ ڪرڻ وارو ڪو نہ هوندو. ⁶پر پوءِ آءٌ عمونين جو نصيب وري بحال ڪندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.

پيءُ ادوم جي غرور کي نيچو ڪري ٿو

⁷ادوم بابت: آسمان جي لشڪرن جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ڇا تيمان ۾ هاڻي حڪمت ناهي؟ ڇا سمجھدارن وٽان صلاح ختم ٿي وئي آهي؟ ڇا سندن حڪمت سڙي وئي آهي؟ ⁸”ڀڄو، موٽي پوئتي مڙو، گھرائين ۾ لڪو، اي ددان ۾ رهندڙؤ، ڇالاءِ جو جڏهن آءٌ عيسو کي سزا ڏيندس تڏهن مٿس آفت آڻيندس. ⁹جيڪڏهن ڏاک لاهيندڙ تو وٽ اچن ها تہ ڇا ڪجھ ڏاکون نہ ڇڏين ها؟ جيڪڏهن چور رات جو اچن ها تہ ڇا رڳو اوترو نہ چورائين ها جيترو کين کپي ها؟ ¹⁰پر مون پاڻ عيسو کي ننگو ڪري ڇڏيو آهي؛ مون سندس لڪڻ جون جايون ظاهر ڪري ڇڏيون آهن، ۽ هو پاڻ کي لڪائي نہ ٿو سگھي. سندس اولاد برباد ٿي ويو آهي، سندس ڀائر ۽ پاڙيسري، ۽ هو ناهي رهيو. ¹¹پنهنجا يتيم ڇڏي ڏي؛ آءٌ کين جيئرو رکندس. تنهنجيون بيواهون مون تي ڀروسو ڪنديون.“

¹²اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ جن کي پيالو پيئڻ جي سزا ڪانہ ڏني وئي هئي، سي بہ اهو پيئن ٿا—ڇا تون بي سزا بچي نڪرندين؟ نہ، تو کي ضرور پيئڻو پوندو. ¹³ڇالاءِ جو مون پاڻ جو قسم کنيو آهي، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، تہ بصره دهشت، بي عزتي، کنڊر ۽ لعنت بڻجي پوندو، ۽ سندس سڀ شهر هميشه لاءِ کنڊر ٿي پوندا. ¹⁴مون اسان جي پيءُ وٽان هڪ پيغام ٻڌو آهي: قومن ۾ هڪ قاصد موڪليو ويو آهي تہ ’گڏ ٿيو ۽ مٿس چڙهائي ڪريو! جنگ لاءِ اُٿو!‘ ¹⁵ڏس، هاڻي آءٌ تو کي قومن ۾ ننڍو ڪندس، ماڻهن ۾ حقير بڻائيندس. ¹⁶تنهنجي دهشت ۽ تنهنجي دل جي غرور تو کي ڌوڪو ڏنو آهي، اي پٿر جي ڦاٽن ۾ رهندڙ، ٽڪريءَ جي چوٽيءَ تي قابض! جيتوڻيڪ تون پنهنجو آکيرو عقاب وانگر مٿي ٺاهين، تڏهن بہ اتان آءٌ تو کي هيٺ آڻيندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ¹⁷ادوم دهشت جو نشان بڻجي پوندو؛ لنگھندڙ سڀ حيران ٿي ويندا ۽ سندس سڀني زخمن تي ٺٺوليون ڪندا. ¹⁸جيئن سدوم ۽ عموره سندن پاڙيسري شهرن سان گڏ اونڌا ڪيا ويا، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، تيئن اتي ڪو نہ رهندو، ڪو انسان اُن ۾ نہ وسندو. ¹⁹”شينهن وانگر جيڪو اردن جي گھاٽن ٻيلن مان سرسبز چراگاھ ڏانهن چڙهي ٿو، آءٌ اوچتو ادوم کي سندس ملڪ مان ڀڄائي ڪڍندس. اهو چونڊيل ڪير آهي جنهن کي آءٌ مٿس مقرر ڪندس؟ ڇاڪاڻ تہ مون جهڙو ڪير آهي، ۽ مون کي ڪير طلب ڪري سگھي ٿو؟ ڪهڙو ريڍار منهنجي اڳيان بيھي سگھي ٿو؟ ²⁰تنهنڪري ادوم جي خلاف اسان جي پيءُ جيڪو منصوبو ٺاهيو آهي، سو ٻڌو، ۽ تيمان ۾ رهندڙن جي خلاف جيڪي ارادا ڪيا اٿس، سي بہ: ڌڻ جا ننڍڙا بہ ڇڪي ڪڍيا ويندا؛ بيشڪ سندن چراگاھ سندن حال تي حيران ٿي ويندي. ²¹سندن ڪرڻ جي آواز سان زمين لڏي ويندي؛ سندن رڙ جو آواز ڳاڙهي سمنڊ تائين ٻڌو ويندو. ²²ڏسو! هڪ عقاب اُڏامي ايندو ۽ ڇاپو هڻندو، بصره مٿان پنهنجا پر پکيڙيندو. انهيءَ ڏينهن ادوم جي سورمن جا دل ڄڻندڙ عورت جي دل جهڙا ٿي ويندا.“

پيءُ دمشق تي فيصلو آڻي ٿو

²³”دمشق بابت: حمات ۽ ارفاد شرمسار آهن، ڇاڪاڻ تہ هنن بري خبر ٻڌي آهي، خوف کان ڳري ويا آهن، بيچين سمنڊ وانگر ڳڻتيءَ ۾ ٻڏل آهن. ²⁴دمشق ڪمزور ٿي پئي آهي؛ هوءَ ڀڄڻ لاءِ موٽي آهي، ۽ هيبت کيس جڪڙي ورتو آهي. ڪرب ۽ سور کيس پڪڙيو آهي، ڄڻندڙ عورت جي سور جيان. ²⁵ساراهه جو اهو شهر، جنهن شهر ۾ مون کي خوشي ٿئي ٿي، ڇو نہ ڇڏيو ويو آهي؟ ²⁶بيشڪ سندس جوان سندس گھٽين ۾ ڪرندا؛ انهيءَ ڏينهن سندس سڀ سپاهي خاموش ڪيا ويندا، آسمان جي لشڪرن جو پيءُ فرمائي ٿو. ²⁷آءٌ دمشق جي ديوارن کي باهه ڏيندس؛ اها بن-هدد جي قلعن کي ساڙي ڇڏيندي.“

پيءُ قيدار ۽ حصور جو انصاف ڪري ٿو

²⁸قيدار ۽ حصور جي بادشاهيتن بابت، جن کي بابل جي بادشاهه نبوڪدنضر ڌڪ هڻي ڪيرايو هو. اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ اُٿو، قيدار تي چڙهائي ڪريو! اوڀر جي ماڻهن کي برباد ڪريو! ²⁹سندن خيما ۽ سندن ڌڻ کنيا ويندا—سندن خيمن جا پردا ۽ سندن سڀ سامان. سندن اُٺ کڻي وڃبا، ۽ ماڻهو کين سڏي چوندا تہ ’چوڌاري دهشت!‘ ³⁰جلدي ڀڄو! گھرائين ۾ لڪو، اي حصور ۾ رهندڙؤ، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، ڇالاءِ جو بابل جي بادشاهه نبوڪدنضر اوهان جي خلاف منصوبو ٺاهيو آهي؛ اوهان جي خلاف تدبير سوچي اٿس. ³¹اُٿو، انهيءَ قوم تي چڙهائي ڪريو جيڪا آرام ۾ آهي، جيڪا بي خوفي سان رهي ٿي، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو—اهڙي قوم تي جنهن کي نڪي دروازا آهن نڪي ڪڙا، جيڪا اڪيلي رهي ٿي. ³²سندن اُٺ ڦر بڻجي پوندا، ۽ سندن وڏا ڌڻ لٽ جو مال ٿيندا. جيڪي پنهنجي وارن جا ڪنڊ ڪتري ڇڏين ٿا، تن کي آءٌ هر هوا ڏانهن ڇڙوڇڙ ڪري ڇڏيندس، ۽ هر طرف کان مٿن آفت آڻيندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ^a a v32 وارن جا ڪنڊ ڪتڻ ڪجھ عرب ريگستاني قبيلن جي هڪ خاص رسم هئي. ³³حصور گدڙن جو ٺڪاڻو بڻجي ويندو، هميشه لاءِ ويراني. اتي ڪو نہ رهندو، ڪو انسان اُن ۾ نہ وسندو.

پيءُ عيلام کي ڇڙوڇڙ ڪري ٿو ۽ وري بحال ڪري ٿو

³⁴جڏهن يهوداه جو بادشاهه صدقياه بادشاهي ڪرڻ لڳو، تڏهن عيلام بابت نبي يرمياه ڏانهن اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو:

³⁵آسمان جي لشڪرن جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ آءٌ عيلام جي ڪمان کي ٽوڙي رهيو آهيان، جيڪا سندن طاقت جو ذريعو آهي. ³⁶آءٌ عيلام تي آسمان جي چئن ڪنڊن کان چار هوائون آڻيندس؛ کين انهن سڀني هوائن ڏانهن ڇڙوڇڙ ڪري ڇڏيندس، ۽ ڪا بہ اهڙي قوم نہ هوندي جتي عيلام جا جلاوطن نہ وڃن. ³⁷آءٌ عيلام کي سندس دشمنن جي اڳيان، انهن جي اڳيان جيڪي کين مارڻ گھرن ٿا، ٽڪرا ٽڪرا ڪندس. مٿن آفت، پنهنجو سخت غضب آڻيندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو؛ تلوار سان انهن جو تعاقب ڪندس جيستائين آءٌ کين ختم نہ ڪري ڇڏيان. ³⁸آءٌ عيلام ۾ پنهنجو تخت قائم ڪندس ۽ سندس بادشاهه ۽ سردارن کي برباد ڪندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ³⁹تڏهن بہ ايندڙ ڏينهن ۾ آءٌ عيلام جو نصيب وري بحال ڪندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.