Die Uitwanning van Babel

Babel was 'n goue beker wat die aarde dronk gemaak het; nou word sy gewan, haar rivieroorgange ingeneem, haar krygers aan die slaap. Ons Vader roep sy eie kinders uit haar uit voordat die toorn val. Seraja lees die boekrol hardop voor en laat dit dan in die Eufraat sink.

Hoofstuk 51.

So sê ons Vader: Ek wakker die gees van ’n verwoester aan teen Babel en teen die mense wat in Leb-Kamai woon. ^a Ek sal uitwanners na Babel stuur, en hulle sal haar uitwan en haar land leegmaak, want hulle sal van alle kante teen haar kom op die dag van rampspoed. Laat die boogskutter nie sy boog span of sy wapenrusting aantrek nie. Moenie haar jong manne spaar nie; wy haar hele leër aan die verwoesting. Hulle sal as gesneuweldes val in die land van die Babiloniërs, deurboor in haar strate.

Want Israel en Juda is nie deur die Vader van die hemelse leërskare verlaat nie—al is hulle land vol skuld teen die Heilige van Israel. Vlug uit die middel van Babel; laat elkeen sy lewe red! Moenie in haar skuld vernietig word nie, want dit is die tyd van ons Vader se geregtigheid; hy vergeld haar wat sy gedoen het. Babel was ’n goue beker in ons Vader se hand, wat die hele aarde dronk gemaak het. Die nasies het haar wyn gedrink; daarom het die nasies mal geword. Skielik het Babel geval en is verbrysel. Weeklaag oor haar! Bring balsem vir haar pyn; miskien kan sy genees word. Ons het probeer om Babel te genees, maar sy kon nie genees word nie. Verlaat haar, en laat ons gaan, elkeen na sy eie land, want haar oordeel reik tot by die hemele en styg tot by die hemelruim. Ons Vader het aan ons reg laat geskied; kom, laat ons in Sion die werk van ons Vader verkondig. Slyp die pyle! Vul die pylkokers! Ons Vader het die gees van die konings van die Meders aangewakker, omdat sy voorneme teen Babel is om haar te verwoes, want dit is ons Vader se geregtigheid—geregtigheid vir sy tempel. Hys ’n banier teen die mure van Babel; versterk die wag, plaas die wagte, stel die hinderlae op—want ons Vader het beide beplan en uitgevoer wat hy teen die inwoners van Babel verklaar het. Jy wat by baie waters woon, ryk aan skatte, jou einde het gekom, die draad van jou lewe is afgesny.

Die Vader van die hemelse leërskare het by homself gesweer: “Sekerlik sal ek jou vul met manne so talryk soos sprinkane, en hulle sal die oorlogskreet oor jou aanhef.”

Hy het die aarde deur sy krag gemaak; hy het die wêreld deur sy wysheid gevestig, en deur sy insig die hemele uitgespan. Wanneer hy donder, dreun die waters in die hemele; hy laat die miste opstyg van die eindes van die aarde. Hy maak weerlig vir die reën en bring die wind uit sy voorraadkamers. Elke mens is sonder verstand en sonder kennis; elke goudsmid word deur sy afgod beskaam, want sy gegote beelde is ’n leuen—daar is geen asem in hulle nie. Hulle is waardeloos, ’n bespotting; in die tyd van hulle afrekening sal hulle vergaan. Die deel van Jakob is nie soos hierdie nie, want hy is die maker van alles, en Israel is die stam van sy erfdeel; die Vader van die hemelse leërskare is sy naam.

“Jy is my strydknuppel, my wapen vir die geveg: met jou verbrysel ek nasies, met jou vernietig ek koninkryke, met jou verbrysel ek perd en ruiter, met jou verbrysel ek strydwa en bestuurder, met jou verbrysel ek man en vrou, met jou verbrysel ek oud en jonk, met jou verbrysel ek jong man en jong vrou, met jou verbrysel ek herder en kudde, met jou verbrysel ek boer en ploegspan, met jou verbrysel ek goewerneurs en amptenare.

“Maar ek sal Babel en almal wat in Babilonië woon, voor julle oë vergeld vir al die kwaad wat hulle in Sion gedoen het,” sê ons Vader. “Kyk, ek is teen jou, verwoestende berg,” sê ons Vader, “jy wat die hele aarde verwoes. Ek sal my hand teen jou uitstrek, jou van die kranse afrol, en van jou ’n uitgebrande berg maak. Geen klip sal uit jou geneem word vir ’n hoeksteen nie, geen klip vir ’n fondament nie, want jy sal vir ewig ’n woesteny wees,” sê ons Vader.

Hys ’n banier in die land! Blaas die trompet onder die nasies! Mobiliseer die nasies teen haar; roep teen haar die koninkryke van Ararat, Minni en Askenas op. Stel ’n bevelvoerder teen haar aan; bring perde op soos ruie sprinkane. Mobiliseer die nasies teen haar—die konings van die Meders, hulle goewerneurs en al hulle amptenare, en elke land onder hulle heerskappy. Die land bewe en kronkel, want ons Vader se planne teen Babel staan vas—om die land van Babel ’n woesteny te maak, sonder iemand wat daar woon. Babel se krygers het opgehou veg; hulle skuil in hulle vestings. Hulle krag is weg; hulle het soos vroue geword. Haar huise is aan die brand gesteek; die grendels van haar poorte is gebreek. Loper hardloop om loper te ontmoet, boodskapper om boodskapper te ontmoet, om die koning van Babel te vertel dat sy stad van end tot end ingeneem is, die rivierdeurgange is ingeneem, die moerasse aan die brand gesteek, en die soldate is verskrik.

Want so sê die Vader van die hemelse leërskare: Die dogter van Babel is ’n dorsvloer in die tyd wanneer dit getrap word; binnekort kom haar oes.

“Nebukadnesar, koning van Babel, het my verslind, hy het my vermorsel; hy het my ’n leë kruik gelaat. Hy het my soos ’n monster ingesluk, sy maag met my kosbare dinge gevul, en my toe uitgespoeg. “Laat die geweld wat my en my vlees aangedoen is, op Babel wees,” sê die inwoner van Sion. “Laat my bloed op dié wees wat in Babilonië woon,” sê Jerusalem.

Daarom sê ons Vader: Kyk, ek sal jou saak bepleit en jou wreek. Ek sal haar see laat opdroog en haar fontein laat uitdroog. Babel sal ’n puinhoop word, ’n skuilplek vir jakkalse, ’n voorwerp van afgryse en bespotting, waar niemand woon nie. Saam brul hulle soos jong leeus, hulle grom soos leeuwelpies. Terwyl hulle verhit is van die wyn, sal ek vir hulle ’n feesmaal voorsit en hulle dronk maak, sodat hulle uitbundig feesvier—en dan ’n ewige slaap slaap en nooit wakker word nie, sê ons Vader.

“Ek sal hulle afbring soos lammers na die slagplek, soos ramme en bokke. Hoe is Sesag ingeneem, die roem van die hele aarde oorweldig! Wat ’n afgryse het Babel geword onder die nasies! ^b Die see het oor Babel gestyg; sy is bedek deur sy brullende golwe. Haar stede het ’n afgryse geword, ’n dor en woestynland, ’n land waar niemand woon nie en waar niemand deurtrek nie.

“Ek sal Bel in Babel straf en hom laat uitspoeg wat hy ingesluk het. Die nasies sal nie meer na hom toe stroom nie, en die muur van Babel sal val. ^c Kom uit haar uit, my kinders! Laat elkeen sy lewe red van die gloeiende toorn van ons Vader! Moenie moedverloor of bang word nie oor die gerug wat in die land gehoor word— ’n gerug kom die een jaar, en ’n ander die volgende jaar, met geweld in die land en heerser teen heerser. Daarom, kyk, die dae kom wanneer ek die afgode van Babel sal straf. Haar hele land sal beskaam word, en al haar gesneuweldes sal dood binne-in haar lê. Dan sal die hemel en die aarde en alles wat daarin is, oor Babel juig, want die verwoesters sal van die noorde af teen haar kom,” sê ons Vader.

Babel moet val vir die gesneuweldes van Israel, net soos die gesneuweldes van die hele aarde vir Babel geval het. Julle wat die swaard ontkom het, gaan, moenie talm nie! Dink aan ons Vader van ver af, en laat Jerusalem in julle harte opkom. “Ons is beskaamd, want ons het smaad gehoor; skande bedek ons gesigte, omdat vreemdelinge die heilige plekke van ons Vader se huis binnegegaan het.

Daarom, kyk, die dae kom,” sê ons Vader, “wanneer ek haar afgode sal straf, en oral in haar land sal die gewondes kreun. Al klim Babel ook op na die hemel en versterk sy haar hoë vesting, sal verwoesters van my af teen haar kom,” sê ons Vader.

Luister—’n geroep uit Babel, die geluid van groot verwoesting uit die land van die Babiloniërs! Want ons Vader lê Babel woes en bring haar magtige stem tot swye. Hulle golwe brul soos baie waters; die gedruis van hulle stem weergalm. Want ’n verwoester het teen haar gekom, teen Babel; haar krygers is gevange geneem, hulle boë is verbrysel, want ons Vader vergeld—hy sal sekerlik ten volle vergeld.

“Ek sal haar amptenare en wyse manne dronk maak, haar goewerneurs, bevelvoerders en krygers; hulle sal ’n ewige slaap slaap en nooit wakker word nie,” sê die Koning, wie se naam die Vader van die hemelse leërskare is.

So sê die Vader van die hemelse leërskare: Babel se breë muur sal gelykgemaak word en haar hoë poorte sal met vuur verbrand word. Die volke swoeg vir niks, die nasies put hulleself uit net vir die vuur.

Jeremia die profeet het hierdie boodskap vir Seraja, die seun van Neria, die seun van Magseja, gegee toe hy saam met Sedekia, die koning van Juda, in sy vierde jaar na Babel toe gegaan het. Seraja was die kwartiermeester. Jeremia het op een enkele boekrol al die onheil opgeskryf wat oor Babel sou kom—al hierdie woorde wat oor Babel geskryf is. Jeremia het vir Seraja gesê: “Wanneer jy in Babel aankom, sorg dat jy al hierdie woorde hardop voorlees, en sê: ‘O ons Vader, u het oor hierdie plek gespreek—om dit uit te roei sodat niks daarin sal lewe nie, geen mens of dier nie, maar ’n woesteny vir altyd.’ Wanneer jy klaar hierdie boekrol gelees het, bind ’n klip daaraan vas en gooi dit in die middel van die Eufraat, en sê: ‘So sal Babel sink om nie weer op te staan nie, vanweë die onheil wat ek oor haar bring; en haar mense sal moeg word.’” Die woorde van Jeremia eindig hier.