ارمیا 52

52 ¹صِدِقیا هنگام تاج‌گذاری بیست‌ویک سال داشت و یازده سال در اورشلیم فرمان راند. نام مادرش حَموطَل، دختر اِرمیای اهل لِبنه بود. ²او در نظر پدر ما شرارت ورزید، درست همان‌گونه که یهویاقیم کرده بود. ³این‌همه از خشم پدر ما بر اورشلیم و یهودا فرود آمد، تا آنکه ایشان را از حضور خویش دور افکند. آنگاه صِدِقیا بر پادشاه بابِل شورید.

⁴در سال نهمِ سلطنتش، در ماه دهم و روز دهم، نِبوکَدنِصَّر پادشاه بابِل با تمامی سپاهش بر ضد اورشلیم آمد و در برابر آن اردو زد و گِرداگردش دیوارِ محاصره برپا کرد. ⁵پس شهر تا سال یازدهمِ سلطنت صِدِقیای پادشاه در محاصره ماند.

⁶در ماه چهارم و روز نهم، قحطی چنان بر شهر چیره شد که برای مردمِ آن سرزمین دیگر خوراکی نماند. ⁷آنگاه در دیوارِ شهر رخنه‌ای پدید آمد. تمامی سپاهیان گریختند و شبانگاه از دروازه‌ای که میان دو دیوار نزدیک باغِ پادشاه بود بیرون خزیدند، حال آنکه بابلیان گِرداگرد شهر را گرفته بودند؛ و ایشان رو به‌سوی عَرَبه نهادند. ^a a v7 عَرَبه همان فرورفتگیِ درّهٔ اردن است که از دریای جلیل رو به جنوب تا دریای مرده امتداد می‌یابد. ⁸اما لشکریان بابِل در پیِ پادشاه شتافتند و صِدِقیا را در دشت‌های اَریحا گرفتار کردند و تمامی سپاهش از گِردش پراکنده شدند. ⁹ایشان پادشاه را دستگیر کردند و او را نزد پادشاه بابِل به رِبله در سرزمین حَمات آوردند، و او بر وی حکم صادر کرد. ¹⁰پادشاه بابِل پسران صِدِقیا را پیش چشمانش کشت و همهٔ بزرگان یهودا را نیز در رِبله از دم تیغ گذراند. ¹¹و چشمان صِدِقیا را کور کرد و او را به زنجیرهای برنجین بست، و پادشاه بابِل او را به بابِل برد و تا روز مرگش در زندان نگاه داشت.

ویرانی خانهٔ پدر ما

¹²در ماه پنجم و روز دهم، که سال نوزدهمِ نِبوکَدنِصَّر پادشاه بود، نِبوزَرَدان، سردارِ نگهبانان که در خدمت نِبوکَدنِصَّرِ پادشاه بود، به اورشلیم آمد. ¹³او خانهٔ پدر ما و کاخِ پادشاه و همهٔ خانه‌های اورشلیم را سوزانید؛ هر خانهٔ بزرگی را به آتش کشید. ¹⁴و تمامی سپاه بابِل که همراهِ سردارِ نگهبانان بودند همهٔ دیوارهای گِرداگرد اورشلیم را فرو ریختند. ¹⁵نِبوزَرَدان، سردارِ نگهبانان، برخی از تهیدست‌ترین مردم و آنانی را که در شهر باقی مانده بودند و فراریانی را که به پادشاه بابِل پیوسته بودند و بازماندهٔ پیشه‌وران را به اسیری برد. ¹⁶اما نِبوزَرَدان، سردارِ نگهبانان، برخی از تهیدست‌ترین مردمِ آن سرزمین را واگذاشت تا در تاکستان‌ها و کشتزارها کار کنند.

¹⁷بابلیان ستون‌های برنجینِ خانهٔ پدر ما و پایه‌ها و دریای برنجینِ خانهٔ پدر ما را شکستند و تمامی برنجش را به بابِل بردند. ^b b v17 دریای برنجین حوضی بزرگ و مدوّر بود که کاهنان برای شست‌وشوی آیینی از آن بهره می‌بردند. ¹⁸و دیگ‌ها و خاک‌اندازها و انبرها و کاسه‌ها و بشقاب‌ها و همهٔ ظروف برنجین را که در خدمتِ معبد به کار می‌رفت، بردند. ¹⁹سردارِ نگهبانان همچنین جام‌های کوچک و آتشدان‌ها و کاسه‌ها و دیگ‌ها و چراغدان‌ها و بخوردان‌ها و پیاله‌های هدیهٔ ریختنی را برگرفت—آنچه را زر بود همچون زر، و آنچه را سیم بود همچون سیم.

²⁰دو ستون و آن یک دریا و دوازده گاوِ برنجینِ زیرِ پایه‌ها، که سلیمانِ پادشاه برای خانهٔ پدر ما ساخته بود—برنجِ این‌همه را نمی‌شد وزن کرد. ²¹هر ستون در بلندی نزدیک به بیست‌وهفت پا بود و به دورش هجده پا، با دیواره‌ای سه اینچ کلفت، و درونش تهی. ²²تاجِ برنجینِ روی آن نزدیک به هفت‌ونیم پا بلندی داشت، و شبکه‌ای و انارها گِرداگردِ آن بود، همه از برنج. ستون دوم نیز همانند آن بود، با انارها. ²³نود‌وشش انار در کناره‌ها بود؛ و همهٔ انارها بر آن شبکه گِرداگرد صد عدد بود.

²⁴سردارِ نگهبانان، سِرایا کاهنِ اعظم و صَفَنیا کاهنِ دوم و سه دربان را برگرفت، ²⁵و از شهر، آن افسری را که بر سپاهیان گمارده شده بود و هفت تن از مشاورانِ پادشاه را که در شهر یافت شدند و کاتبِ سردارِ سپاه را که مردمِ آن سرزمین را سان می‌دید و شصت تن از مردمِ آن سرزمین را که در شهر یافت شدند، برگرفت. ²⁶نِبوزَرَدان، سردارِ نگهبانان، ایشان را نزد پادشاه بابِل به رِبله برد. ²⁷و پادشاه بابِل ایشان را در رِبله در سرزمین حَمات زد و کشت. بدین‌سان یهودا از سرزمین خویش به اسیری رفت.

²⁸این است شمارِ مردمی که نِبوکَدنِصَّر به اسیری برد: در سال هفتم، سه‌هزار و بیست‌وسه تن از یهودیان؛

²⁹در سال هجدهمِ نِبوکَدنِصَّر، هشتصد و سی‌ودو تن از اورشلیم؛

³⁰در سال بیست‌وسومِ نِبوکَدنِصَّر، نِبوزَرَدان سردارِ نگهبانان هفتصد و چهل‌وپنج تن از یهودیان را به اسیری برد؛ رویِ‌هم چهارهزار و ششصد تن بودند.

برافراشته‌شدن یهویاکین از زندان

³¹در سال سی‌وهفتمِ اسیریِ یهویاکین پادشاه یهودا، در روز بیست‌وپنجمِ ماه دوازدهم، اِویل‌مِرودَک پادشاه بابِل در سالِ نخستِ سلطنت خود بر یهویاکین پادشاه یهودا لطف کرد و او را از زندان آزاد ساخت. ³²با او به مهربانی سخن گفت و تختش را برتر از تخت‌های دیگر پادشاهانی که در بابِل نزد وی بودند نهاد. ³³پس یهویاکین جامه‌های زندانش را از تن به‌درآورد و همهٔ روزهای عمرش هر روز بر سفرهٔ پادشاه خوراک خورد. ³⁴و پادشاه بابِل همهٔ روزهای عمرش، تا روزِ مرگش، جیرهٔ روزانه‌ای پیوسته به او می‌داد.