Sahabat di Antara Daud jeung Ajal

Daud jeung Yonatan nguji naha Saul bener-bener rék maéhan Daud, ngagunakeun korsi kosong dina pésta bulan anyar jeung panah anu dipanahkeun ngaliwatan saurang budak. Saul nyumpahan anakna sorangan sarta ngalungkeun tumbak ka manéhna. Dua sobat pisah bari ceurik, dibeungkeut ku perjangjian anu dijieun di payuneun Rama urang.

Pasal 20.

Daud kabur ti Naioth di Rama, tuluy nepangan Yonatan, sarta ngomong, “Naon atuh kalakuan kuring? Naon kasalahan kuring, jeung kumaha kuring geus midosa ka ama anjeun, nepi ka anjeunna hayang nyabut nyawa kuring?”

Yonatan ngawalon, “Moal pisan! Anjeun moal maot. Ama kuring sok ngabejaan sagala rupa ka kuring, boh perkara gede boh leutik. Naha atuh bakal nyumputkeun hal ieu ti kuring? Moal enya kitu.”

Tapi Daud sumpah deui, “Ama anjeun terang pisan yen kuring meunang kamurahan ti anjeun, nu matak anjeunna geus ngomong kieu, ‘Ulah ngabejaan ka Yonatan, bisi manehna nalangsa.’ Tapi demi Rama urang nu jumeneng, jeung demi nyawa anjeun, ngan sajengkal deui jarak antara kuring jeung ajal.”

Yonatan ngomong ka Daud, “Naon bae nu dipikahayang ku anjeun, ku kuring bakal dilaksanakeun pikeun anjeun.”

Daud ngomong, “Isukan teh poe bulan anyar; kuduna kuring milu dahar jeung raja. Keun kuring rek nyumput di tegalan nepi ka peuting nu katilu. ^a Lamun ama anjeun naranyakeun kuring, bejakeun bae, ‘Daud menta idin seja buru-buru ka Betlehem, kota asalna, pikeun kurban taunan sakumna kulawargana.’” Lamun anjeunna ngomong, “Alus,” abdi anjeun salamet. Tapi lamun anjeunna bendu kacida, geus pasti anjeunna geus maksud rek nyilakakeun kuring. Mugia anjeun nembongkeun kahadean ka abdi anjeun—sabab anjeun geus ngabawa kuring kana hiji perjangjian jeung anjeun di hadirat Rama urang. Lamun kuring salah, paehan bae ku anjeun sorangan; naha kudu nyerahkeun kuring ka ama anjeun?

Yonatan ngomong, “Moal pisan! Lamun kuring nyaho yen ama kuring maksud rek nyilakakeun anjeun, piraku kuring teu ngabejaan ka anjeun?”

Daud nanya, “Saha nu bakal ngabejaan ka kuring lamun ama anjeun ngajawab ka anjeun kalawan bengis?”

Yonatan ngomong, “Hayu urang ka tegalan.” Tuluy maranehna duaan arindit babarengan. Yonatan ngomong ka Daud, “Rama urang, Allah Israil, mugi jadi saksi! Kuring bakal ngulik hate ama kuring isukan atawa dina poe katilu—lamun anjeunna hade ka anjeun, piraku kuring teu ngirim beja jeung ngabejaan ka anjeun? Tapi lamun ama kuring maksud rek nyilakakeun anjeun, mugia Rama urang ngahukum kuring sabeurat-beuratna lamun kuring teu ngelingan anjeun jeung ngajurungkeun anjeun kalawan salamet. Mugia Rama urang nyarengan anjeun, sakumaha Mantenna geus nyarengan ama kuring. Tapi tembongkeun ka kuring kaasih Rama urang nu taya pegatna salila kuring hirup, supaya kuring ulah nepi ka maot. Ulah pisan megatkeun kahadean anjeun ti kulawarga kuring—sanajan Rama urang geus numpes sakabeh musuh Daud ti luhureun ieu bumi.” Yonatan nyieun perjangjian jeung kulawarga Daud, pokna, “Mugia Rama urang nungtut tanggung jawab ti musuh-musuh Daud.” Yonatan deui-deui nyuruh Daud sumpah demi kaasihna ka Daud, sabab Yonatan nyaah ka Daud lir ka nyawana sorangan. Tuluy Yonatan ngomong, “Isukan teh poe bulan anyar. Anjeun bakal ditaranyakeun, sabab tempat diuk anjeun kosong. Pageto, waktu rek sareupna, buru-buru turun ka tempat anjeun nyumput waktu mimiti aya pakara ieu, tuluy cicing deukeut batu Ezel. Kuring bakal manah tilu jamparing ka sisina, siga nu keur ngincer sasaran. Kuring bakal nitah budak, ‘Jig, teangan jamparing tea.’ Lamun kuring ngomong ka manehna, ‘Tuh, jamparingna aya di beulah dieu—bawa ka dieu,’ anjeun kudu datang; demi Rama urang nu jumeneng, anjeun salamet, euweuh bahaya. Tapi lamun kuring ngomong ka budak tea, ‘Tuh, jamparingna aya di beh ditueun maneh,’ anjeun kudu indit—Rama urang geus ngajurungkeun anjeun. Ari ngeunaan naon nu geus dicaritakeun ku urang duaan—sing inget, Rama urang jadi saksi antara anjeun jeung kuring salalanggengna.”

Daud tuluy nyumput di tegalan. Sanggeus poe bulan anyar datang, raja calik rek tuang. Raja calik di tempat biasana deukeut tembok, Yonatan di hareupeunana, Abner gigireun Saul—ari tempat Daud kosong. Poe eta Saul teu ngomong nanaon, ngan mikir, “Meureun aya nu karandapan ku Daud nepi ka manehna jadi najis—geus pasti manehna keur najis.” ^b

Poe isukna, tanggal dua eta bulan, tempat Daud kosong deui. Saul nanya ka putrana, Yonatan, “Naha anak Isai teu datang dahar, boh kamari boh ayeuna?”

Yonatan ngawalon, “Daud nemen-nemen menta idin ka kuring pikeun indit ka Betlehem. Pokna, ‘Keun kuring rek indit—kulawarga kuring rek nyieun kurban di kota, jeung lanceuk kuring marentah kuring ka ditu. Lamun kuring meunang kamurahan ti anjeun, keun kuring nyingkah heula nepungan dulur-dulur.’ Nu matak manehna teu datang ka meja raja.”

Saul ambek kacida ka Yonatan: “Anak awewe nu baruntak tur jahat! Naha ceuk maneh kuring teu nyaho yen maneh geus ngabela anak Isai—nepi ka ngawiwirang maneh, jeung ngawiwirang indung nu geus ngalahirkeun maneh? Salila anak Isai hirup di ieu bumi, boh maneh boh karajaan maneh moal aman. Jig jurungan jeung bawa manehna ka kami; manehna kudu paeh.”

Yonatan nanya ka ramana, “Naha manehna kudu dihukum paeh? Naon dosana?”

Saul ngabalangkeun tumbakna ka Yonatan rek newek, nepi ka Yonatan nyaho yen ramana geus tekad rek maehan Daud. Yonatan nangtung tina meja bawaning ku ambek, teu dahar nanaon dina poe kadua eta bulan, prihatin mikiran Daud sabab ramana geus ngawiwirang Daud.

Isukna isuk-isuk Yonatan indit ka tegalan rek tepung jeung Daud, dibarengan ku hiji budak ngora. Manehna ngomong ka budakna, “Lumpat, teangan jamparing nu dipanah ku kuring.” Waktu budak lumpat, Yonatan manah jamparing ngaliwatan manehna. Waktu budak nepi ka jamparing nu dipanah ku Yonatan, Yonatan ngageroan ti tukang, “Lain jamparingna aya di beh ditueun maneh?” Yonatan ngageroan budak tea, “Gancang! Buru-buru! Ulah eureun!” Budak nyokot jamparing-jamparing tea tuluy datang ka dununganana. Budak teu nyaho nanaon ngeunaan sakabeh ieu; ngan Yonatan jeung Daud nu nyaho naon hartina. Tuluy Yonatan masrahkeun pakarangna ka budak tea bari ngomong, “Jig, bawa balik ka kota.”

Sanggeus budak indit, Daud nangtung tina gigireun beulah kidul batu tea, tuluy ngarungkup nyuuh kana taneuh, sarta sujud tilu kali. Maranehna silih cium bari careurik babarengan, utamana Daud nu pohara ceurikna. Yonatan ngomong ka Daud, “Jig mulih kalawan salamet—urang duaan geus sumpah demi jenengan Rama urang: ‘Rama urang jadi saksi antara anjeun jeung kuring, jeung antara turunan anjeun jeung turunan kuring, salalanggengna.’” Daud tuluy nangtung jeung indit; ari Yonatan mulih ka kota.