1 Samuel 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹Dawud lumayu saka Nayot ing Ramah, banjur marani Yonatan lan kandha: “Aku iki wis nglakoni apa? Apa kaluputanku, lan aku iki gawe dosa apa marang bapakmu, nganti dheweke ngarah nyawaku?”

²Wangsulane Yonatan: “Babar pisan ora! Kowe ora bakal mati. Bapakku tansah ngandhani aku samubarang, gedhe cilik. Yagene bab iki didhelikake saka aku? Iku ora bener.”

³Nanging Dawud sepata maneh: “Bapakmu ngerti banget yen aku oleh sihmu, mula dheweke kandha, ‘Aja kokkandhakake marang Yonatan, mundhak dheweke susah.’ Nanging demi Rama kita kang gesang, lan demi kowe kang isih urip, mung kari saklangkah anggonku adoh saka pati.”

⁴Yonatan kandha marang Dawud: “Apa kang kokkarepake, bakal daktindakake kanggo kowe.”

⁵Dawud kandha: “Sesuk iku rembulan anyar, mesthine aku mangan bareng karo Sang Prabu. Nanging aku dakndhelik ing pategalan nganti sore kang katelu. ^a a v5 Riyaya rembulan anyar iku pahargyan saben wulan kang nandhani dina kapisan ing wulan Ibrani, dirayakake kanthi kurban-kurban mligi lan bujana bareng kang resmi ing mejane Sang Prabu. ⁶Yen bapakmu kelangan aku, kandhaa, ‘Dawud nyuwun pamit arep cepet-cepet menyang Betlehem, kuthane, kanggo kurban taunan sagolonganing kulawargane kabeh.’” ⁷Yen dheweke kandha, ‘Becik,’ abdimu iki slamet. Nanging yen dheweke nepsu banget, kowe bisa yakin yen dheweke wis mutusake arep gawe piala marang aku. ⁸“Tindakna kabecikan marang abdimu iki — kowe wis nggawa aku mlebu ing prajanjian karo kowe ana ngarsane Rama kita. Yen aku salah, patenana aku dhewe; yagene aku arep kokpasrahake marang bapakmu?”

⁹Wangsulane Yonatan: “Babar pisan ora! Yen aku ngerti bapakku arep gawe piala marang kowe, apa aku ora bakal ngandhani kowe?”

¹⁰Dawud takon: “Sapa kang bakal ngandhani aku yen bapakmu mangsuli kowe kanthi kasar?”

¹¹Yonatan kandha: “Ayo, padha metu menyang pategalan.” Banjur wong loro mau metu bebarengan. ¹²Yonatan kandha marang Dawud: “Rama kita, Allahe Israel, dadia seksiku! Aku bakal nyelidiki bapakku sesuk utawa ing dina katelu — yen dheweke ngasihi kowe, apa aku ora bakal kongkonan ngabari lan menehi weruh kowe? ¹³Nanging yen bapakku duwe niyat gawe piala marang kowe, muga Rama kita paring paukuman kang abot marang aku, yen aku ora menehi pepeling marang kowe lan ngculake kowe kanthi slamet. Muga Rama kita nunggila karo kowe, kaya anggone nunggil karo bapakku. ¹⁴Nanging muga kowe nuduhake marang aku sih-katresnane Rama kita kang tanpa pedhot sasuwene aku isih urip, supaya aku ora mati. ¹⁵Aja pisan-pisan medhot kabecikanmu saka kulawargaku — malah uga samangsa Rama kita numpes saben mungsuhe Dawud saka salumahing bumi.” ¹⁶Yonatan nganakake prajanjian karo turune Dawud, kandhane: “Muga Rama kita nuntut tanggung jawab marang mungsuh-mungsuhe Dawud.” ¹⁷Yonatan njaluk Dawud sepata maneh demi katresnane marang dheweke, awit anggone nresnani Dawud kaya nyawane dhewe. ¹⁸Banjur Yonatan kandha: “Sesuk iku rembulan anyar. Kowe bakal digoleki, awit palungguhanmu bakal kothong. ¹⁹Emben, ngarepake sore, cepet-cepeta mudhun menyang panggonan nalika kowe ndhelik dhek prekara iki wiwit, lan tetepa ana ing sacedhake watu Ezel. ²⁰Aku bakal nglepasake panah telu menyang sisihe, kaya-kaya nginceng sasaran. ²¹Aku bakal kongkonan bocah mau, kandhaku, ‘Lungaa, golekana panah-panah mau.’ Yen aku kandha marang dheweke, ‘Delengen, panah-panah iku ana ing sisih kene saka kowe — gawanen mrene,’ kowe tekaa; demi Rama kita kang gesang, kowe slamet, ora ana bebaya. ²²Nanging yen aku kandha marang bocah mau, ‘Delengen, panah-panah iku ana ing sabrangmu,’ lungaa — Rama kita wis ngutus kowe lunga. ²³Dene bab apa kang wis dakrembug karo kowe — elinga, Rama kita dadi seksi ing antarane kowe lan aku ing salawase.”

²⁴Mula Dawud ndhelik ing pategalan. Bareng rembulan anyar teka, Sang Prabu lenggah arep dhahar. ²⁵Sang Prabu lenggah ing palungguhane kaya padatan cedhak tembok, Yonatan ana ing ngarepe, Abner ing sandhinge Saul — dene palungguhane Dawud kothong. ²⁶Ing dina iku Saul ora ngandika apa-apa, mung mbatin, “Ana apa-apa kang nibani Dawud nganti dheweke dadi najis — mesthi dheweke pancen najis.” ^b b v26 Kaanan najis miturut adat iku kaanan upacara kang mung sawetara — kang disebabake dening akeh prekara lumrah — kang njalari wong ora kena melu ing bujana suci utawa pangibadah.

²⁷Esuke, dina kapindho ing wulan iku, palungguhane Dawud kothong maneh. Saul ndangu marang Yonatan putrane: “Yagene anake Isai ora teka mangan, wingi lan dina iki?”

²⁸Wangsulane Yonatan: “Dawud sampun nyuwun kanthi banget dhateng kawula supados dipunlilani kesah dhateng Betlehem. ²⁹Aturipun: ‘Aku lilanana lunga — kulawargaku duwe kurban ing kutha, lan sedulurku ngongkon aku mrana. Yen aku oleh sihmu, aku lilanana minggat sedhela nemoni para sedulurku.’ Pramila piyambakipun boten sowan ing mejane dhaharipun Sang Prabu.”

³⁰Saul duka banget marang Yonatan: “He, anake wong wadon kang mbalela lan sedheng! Apa aku ora ngerti yen kowe wis ngrewangi anake Isai — nganti gawe wirangmu, lan gawe wirange ibu kang nglairake kowe? ³¹Sasuwene anake Isai isih urip ing bumi, kowe lan kratonmu ora bakal kukuh. Kongkonana wong njupuk dheweke, gawanen mrene marang aku; dheweke kudu mati.”

³²Yonatan munjuk marang bapakne: “Kenging menapa piyambakipun kedah dipunpejahi? Menapa kalepatanipun?”

³³Saul nglempari dheweke nganggo tumbak arep mateni dheweke, mula Yonatan ngerti yen bapakne wis manteb arep mateni Dawud. ³⁴Yonatan ngadeg saka meja kanthi nepsu mulad-mulad, ora mangan apa-apa ing dina kapindho wulan iku, susah mikirake Dawud awit bapakne wis ngremehake dheweke.

³⁵Esuke Yonatan metu menyang pategalan arep ketemu Dawud, dikantheni bocah cilik. ³⁶Dheweke kandha marang bocahe: “Mlayua, golekana panah kang dakuncalake.” Nalika bocah mau mlayu, Yonatan nglepasake panah ngliwati dheweke. ³⁷Bareng bocah mau tekan panggonane panah kang diuncalake Yonatan, Yonatan nyeluk saka mburi: “Apa panahe ora ana ing sabrangmu?” ³⁸Yonatan nyeluk bocah mau maneh: “Ndang! Cepet! Aja mandheg!” Bocah mau nglumpukake panah-panah, banjur bali marani bendarane. ³⁹Bocah mau ora ngerti babar pisan bab iki kabeh; mung Yonatan lan Dawud kang ngerti tegese. ⁴⁰Banjur Yonatan masrahake gegamane marang bocah mau, kandhane: “Lungaa, gawanen bali menyang kutha.”

⁴¹Bareng bocah mau wis lunga, Dawud ngadeg saka sisih kidule watu mau, banjur sumungkem nyembah kaping telu. Loro-lorone padha ambung-ambungan lan nangis bebarengan, Dawud kang nangis luwih banget. ⁴²Yonatan kandha marang Dawud: “Lungaa kanthi slamet — kita sakloron wis padha sepata demi asmane Rama kita, mangkene: ‘Rama kita dadi seksi ing antarane kowe lan aku, lan ing antarane turunmu lan turunku, ing salawase.’” Dawud banjur ngadeg lan lunga; Yonatan bali menyang kutha.