1 Samuel 20

20 ¹Mikagiw si David gikan sa Naiot sa Rama, miadto kang Jonatan, ug miingon, “Unsa may akong nabuhat? Unsa may akong sala, ug giunsa ko pagpakasala batok sa imong amahan, nga buot man niyang kuhaon ang akong kinabuhi?”

²Mitubag si Jonatan, “Dili gayod! Dili ka mamatay. Ang akong amahan nagsugilon kanako sa tanan, dako man o gamay. Nganong itago man niya kini kanako? Dili tinuod.”

³Apan nanumpa pag-usab si David, “Nasayod gayod pag-ayo ang imong amahan nga nakabaton ako sa imong kalooy, ug miingon siya, ‘Ayaw pagsultihi si Jonatan, kay basin maguol siya.’ Apan maingon nga buhi ang atong Amahan, ug maingon nga buhi ikaw, usa na lang ka lakang ang tali kanako ug sa kamatayon.”

⁴Miingon si Jonatan kang David, “Bisan unsa ang imong gusto, buhaton ko kini alang kanimo.”

⁵Miingon si David, “Ugma mao ang bag-ong subang sa bulan; angay unta akong mokaon uban sa hari. Tugoti ako nga motago sa kapatagan hangtod sa ikatulong gabii. ^a a v5 Ang kombira sa bag-ong subang sa bulan maoy binulan nga saulog nga nagtimaan sa unang adlaw sa bulan sa mga Hebreohanon, nga gisaulog uban sa linaing mga halad ug usa ka pormal nga panagsalo sa lamesa sa hari. ⁶Kon makita sa imong amahan nga wala ako, ingna siya, ‘Nangayo ug pananghid si David nga magdali ngadto sa Betlehem, ang iyang lungsod, alang sa tinuig nga halad sa iyang tibuok banay.’” ⁷Kon moingon siya, ‘Maayo,’ luwas ang imong sulugoon. Apan kon mosilaob siya sa kasuko, masiguro mo nga nakahukom na siya sa pagdaot kanako. ⁸Ipakita sa imong sulugoon ang kalooy—gidala mo ako ngadto sa usa ka kasabotan uban kanimo atubangan sa atong Amahan. Kon sad-an ako, ikaw na mismo ang mopatay kanako; nganong itugyan mo pa ako sa imong amahan?

⁹Miingon si Jonatan, “Dili gayod! Kon nahibalo ako nga ang akong amahan nagtinguha sa pagdaot kanimo, dili ba nako kini isulti kanimo?”

¹⁰Nangutana si David, “Kinsa may mosulti kanako kon ang imong amahan motubag kanimo nga mabangis?”

¹¹Miingon si Jonatan, “Dali, mangadto kita sa kapatagan.” Busa migula silang duha nga nagkuyog. ¹²Miingon si Jonatan kang David, “Ang atong Amahan, ang Dios sa Israel, maoy akong saksi! Susihon ko ang akong amahan ugma o sa ikatulong adlaw—kon mahimuot siya kanimo, dili ba ako gayod magpadala ug pulong ug magpahibalo kanimo? ¹³Apan kon ang akong amahan nagtinguha sa pagdaot kanimo, hinaot nga silotan ako sa atong Amahan sa hilabihan kon dili ko ikaw pasidan-an ug palakton nga luwas. Hinaot nga ang atong Amahan mag-uban kanimo, maingon nga siya nag-uban sa akong amahan. ¹⁴Apan ipakita kanako ang gugmang walay paglubad sa atong Amahan samtang buhi pa ako, aron dili ako mamatay. ¹⁵Ayaw gayod putla ang imong kalooy gikan sa akong panimalay—bisan sa higayon nga ang atong Amahan moputol sa matag kaaway ni David gikan sa nawong sa yuta.” ¹⁶Naghimo si Jonatan ug kasabotan uban sa panimalay ni David, nga nag-ingon, “Hinaot nga ang atong Amahan maningil sa mga kaaway ni David.” ¹⁷Gipapanumpa pag-usab ni Jonatan si David pinaagi sa iyang gugma kaniya, kay gihigugma niya siya sama sa iyang kaugalingong kinabuhi. ¹⁸Unya miingon si Jonatan, “Ugma mao ang bag-ong subang sa bulan. Mamatikdan nga wala ka, kay bakante ang imong lingkoranan. ¹⁹Sa sunod ugma, sa hapit na magabii, pagdali ug kanaog ngadto sa dapit diin ka nagtago sa pagsugod niini nga kasamok, ug pabilin duol sa bato nga Ezel. ²⁰Mopana ako ug tulo ka udyong sa kiliran niini, nga daw nagpana sa usa ka pang-igo. ²¹Ipadala ko ang batang lalaki ug moingon, ‘Lakaw, pangitaa ang mga udyong.’ Kon moingon ako kaniya, ‘Tan-awa, anaa sila sa kilid nimo dapit dinhi—dad-a sila dinhi,’ nan umari ka; kay maingon nga buhi ang atong Amahan, luwas ka, walay katalagman. ²²Apan kon moingon ako sa bata, ‘Tan-awa, ang mga udyong anaa sa unahan nimo,’ lakaw—gipalakaw ka na sa atong Amahan. ²³Ug mahitungod sa butang nga atong gihisgotan—hinumdomi, ang atong Amahan nagbarog nga saksi tali kanimo ug kanako hangtod sa kahangtoran.”

²⁴Busa mitago si David sa kapatagan. Sa pag-abot sa bag-ong subang sa bulan, milingkod ang hari aron mokaon. ²⁵Milingkod ang hari sa iyang naandang lingkoranan daplin sa paril, si Jonatan sa atbang, si Abner tupad kang Saul—bakante ang dapit ni David. ²⁶Nianang adlawa walay gisulti si Saul, kay naghunahuna siya, “Adunay nahitabo kang David nga naghimo kaniyang mahugaw sa seremonyal nga paagi—sa pagkatinuod mahugaw siya.” ^b b v26 Ang pagkamahugaw sa seremonyal nga paagi maoy usa ka temporaryo nga kahimtang sa ritwal—nga gipahinabo sa daghang ordinaryo nga mga butang—nga nagdili sa usa ka tawo sa pag-apil sa sagrado nga mga panagsalo o sa pagsimba.

²⁷Pagkasunod adlaw, ang ikaduha sa bulan, bakante na usab ang dapit ni David. Nangutana si Saul sa iyang anak nga si Jonatan, “Nganong wala man moanhi ang anak ni Jesse aron mokaon, gahapon o karon?”

²⁸Mitubag si Jonatan, “Hugot nga nangamuyo kanako si David nga tugotan siya nga moadto sa Betlehem. ²⁹Miingon siya, ‘Palakta ako—ang among banay adunay halad sa lungsod, ug gisugo ako sa akong igsoon nga moadto didto. Kon nakabaton ako sa imong kalooy, tugoti ako nga mohawa ug motan-aw sa akong mga igsoon.’ Mao kana nganong wala siya moanhi sa lamesa sa hari.”

³⁰Misilaob sa kasuko si Saul kang Jonatan: “Anak ka sa usa ka masukihon ug sukwahi nga babaye! Wala ba ako masayod nga nakigdapig ka sa anak ni Jesse—ngadto sa imong kaulawan, ug sa kaulawan sa inahan nga naghimugso kanimo? ³¹Samtang buhi pa ang anak ni Jesse dinhi sa yuta, dili malig-on ikaw o ang imong gingharian. Pagpadala ug dad-a siya nganhi kanako; kinahanglan siyang mamatay.”

³²Nangutana si Jonatan sa iyang amahan, “Nganong patyon man siya? Unsa may iyang nabuhat?”

³³Gilabay ni Saul ang iyang bangkaw ngadto kaniya aron sa pagpatay kaniya, busa nahibalo si Jonatan nga determinado ang iyang amahan sa pagpatay kang David. ³⁴Mibangon si Jonatan gikan sa lamesa nga nagsilaob sa kasuko, walay gikaon niadtong ikaduhang adlaw sa bulan, naguol alang kang David tungod kay gipakaulawan siya sa iyang amahan.

³⁵Sa pagkabuntag migula si Jonatan ngadto sa kapatagan aron pagtagbo kang David, kauban niya ang usa ka batang lalaki. ³⁶Miingon siya sa iyang batang lalaki, “Dagan, pangitaa ang mga udyong nga akong ipana.” Samtang midagan kini, gipana ni Jonatan ang udyong lapas kaniya. ³⁷Sa pag-abot sa bata sa udyong nga gipana ni Jonatan, misinggit si Jonatan sunod kaniya, “Dili ba ang udyong anaa sa unahan nimo?” ³⁸Misinggit si Jonatan sunod sa bata, “Pagdali! Dali! Ayaw paghunong!” Gitigom sa bata ang mga udyong ug miadto sa iyang agalon. ³⁹Ang bata walay nahibaloan niining tanan; si Jonatan ug si David lamang ang nasayod sa kahulogan niini. ⁴⁰Unya gihatag ni Jonatan ang iyang mga hinagiban ngadto sa bata ug miingon kaniya, “Lakaw, dad-a kini balik sa lungsod.”

⁴¹Sa pagbiya sa bata, mibangon si David gikan sa habagatang kilid sa bato, mihapa, ug miyukbo sa makatulo. Naghinagkanay sila ug naghilak nga nag-uban, si David ang labing mihilak. ⁴²Miingon si Jonatan kang David, “Lakaw nga malinawon—nanumpa kitang duha sa ngalan sa atong Amahan: ‘Ang atong Amahan maoy saksi tali kanimo ug kanako, ug tali sa imong mga kaliwat ug sa ako, hangtod sa kahangtoran.’” Mibangon si David ug mibiya; mibalik si Jonatan sa lungsod.