1 சாமுவேல் 20

20 ¹தாவீது ராமாவிலுள்ள நாயோதிலிருந்து ஓடி, யோனத்தானிடம் வந்து, “நான் என்ன செய்தேன்? என் அக்கிரமம் என்ன? உன் தகப்பன் என் உயிரை வாங்கத் தேடும்படி, நான் அவருக்கு விரோதமாக எப்படிப் பாவம் செய்தேன்?” என்றான்.

²அதற்கு யோனத்தான், “அப்படி ஒருபோதும் நடவாது! நீ மரிக்கமாட்டாய். என் தகப்பன் பெரிதோ சிறிதோ எதையும் எனக்குச் சொல்லாமல் செய்கிறதில்லை. இதை மட்டும் என்னிடமிருந்து ஏன் மறைப்பார்? அப்படி நடவாது” என்றான்.

³ஆனாலும் தாவீது மறுபடியும் ஆணையிட்டு, “உன் கண்களில் எனக்குத் தயவு கிடைத்திருக்கிறதென்று உன் தகப்பன் நன்றாய் அறிவார்; ஆகையால் அவர், ‘யோனத்தான் துக்கப்படாதபடி, இதை அவனுக்கு அறிவிக்க வேண்டாம்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். ஆனாலும் எங்கள் பிதா ஜீவனுள்ளவர் என்பதும், நீ ஜீவனுள்ளவன் என்பதும் நிச்சயம்போல, எனக்கும் மரணத்துக்கும் நடுவே ஒரே ஒரு அடிதான் இருக்கிறது” என்றான்.

⁴அப்பொழுது யோனத்தான் தாவீதை நோக்கி, “உன் மனது விரும்புகிறதெதுவோ, அதை உனக்குச் செய்வேன்” என்றான்.

⁵தாவீது சொன்னதாவது: “நாளைக்கு அமாவாசை; நான் ராஜாவோடு போஜனத்திற்கு உட்கார வேண்டியது. ஆனாலும் மூன்றாம் நாள் மாலைமட்டும் நான் வெளியில் ஒளிந்திருக்க என்னை விடு. ^a a v5 அமாவாசைப் பண்டிகை என்பது எபிரெய மாதத்தின் முதல் நாளைக் குறிக்கும் மாதந்தோறும் கொண்டாடப்பட்ட ஒரு விழா; அதில் விசேஷ பலிகளும், ராஜாவின் பந்தியில் ஒரு முறையான கூட்டு போஜனமும் நடந்தன. ⁶உன் தகப்பன் என்னைக் காணாமல் என்னைப்பற்றி விசாரித்தால், ‘தாவீது தன் ஊராகிய பெத்லகேமுக்குத் தீவிரமாய்ப் போகும்படி என்னிடம் அனுமதி கேட்டான்; அங்கே அவனுடைய குடும்பம் முழுவதுக்கும் வருஷந்தோறும் நடக்கும் பலி இருக்கிறது’ என்று சொல். ⁷அவர், ‘நல்லது’ என்று சொன்னால், உன் அடியானாகிய எனக்குச் சமாதானம். ஆனால் அவர் கோபமாய்ச் சினந்தால், அவர் எனக்கு எதிராகத் தீங்கு செய்யத் தீர்மானித்திருக்கிறார் என்று நிச்சயமாய் அறிந்துகொள். ⁸நீ உன் அடியானுக்குத் தயவு செய்; நீ எங்கள் பிதாவின் சமுகத்தில் உன்னோடே ஓர் உடன்படிக்கையில் என்னை நுழையச் செய்தாயே. என்னிடத்தில் அக்கிரமம் இருந்தால், நீயே என்னைக் கொன்றுபோடு; ஏன் என்னை உன் தகப்பனிடம் ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டும்?” என்றான்.

⁹அதற்கு யோனத்தான், “அப்படி ஒருபோதும் நடவாது! என் தகப்பன் உனக்குத் தீங்கு செய்யத் தீர்மானித்திருக்கிறார் என்று நான் அறிந்தால், அதை உனக்கு அறிவியாமல் இருப்பேனா?” என்றான்.

¹⁰தாவீது யோனத்தானை நோக்கி, “உன் தகப்பன் உனக்குக் கடினமாய்ப் பதில் சொன்னால், அதை எனக்கு யார் அறிவிப்பார்கள்?” என்று கேட்டான்.

¹¹அதற்கு யோனத்தான், “வா, வெளியில் போவோம்” என்றான். அப்படியே அவர்கள் இருவரும் வெளியில் போனார்கள். ¹²யோனத்தான் தாவீதை நோக்கி, “இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய எங்கள் பிதா சாட்சி! நாளைக்கோ அல்லது மூன்றாம் நாளிலோ நான் என் தகப்பனைச் சோதித்துப் பார்ப்பேன்; அவர் உன்மேல் தயவாய் இருந்தால், நான் ஆள் அனுப்பி உனக்கு நிச்சயமாய் அறிவியாமல் இருப்பேனோ? ¹³ஆனால் என் தகப்பன் உனக்குத் தீங்கு செய்ய மனதாயிருந்தால், நான் அதை உனக்கு அறிவித்து, நீ சமாதானமாய்ப் போகும்படி உன்னை அனுப்பிவிடாவிட்டால், எங்கள் பிதா எனக்கு அதிகமான தண்டனை செய்யக்கடவர். எங்கள் பிதா என் தகப்பனோடே இருந்ததுபோல, உன்னோடேயும் இருப்பாராக. ¹⁴நான் மரியாதபடி, நான் உயிரோடிருக்குமட்டும் எங்கள் பிதாவின் தளராத அன்பை நீ எனக்குக் காண்பிக்க வேண்டும். ¹⁵எங்கள் பிதா தாவீதின் பகைஞர் ஒவ்வொருவரையும் பூமியின் மேற்பரப்பிலிருந்து அறுத்துப்போடும்போதும், உன் தயவை என் வீட்டாரைவிட்டு ஒருபோதும் அறுத்துப்போடாதே” என்றான். ¹⁶அப்படியே யோனத்தான், “எங்கள் பிதா தாவீதின் பகைஞரிடத்தில் கணக்குக்கேட்பாராக” என்று சொல்லி, தாவீதின் வீட்டாரோடே உடன்படிக்கை பண்ணினான். ¹⁷யோனத்தான் தாவீதின்மேல் வைத்திருந்த அன்பினிமித்தம் அவனை மறுபடியும் ஆணையிடச் செய்தான்; ஏனெனில் தன் உயிரை நேசிப்பதுபோல அவனை நேசித்தான். ¹⁸பின்பு யோனத்தான் அவனை நோக்கி, “நாளைக்கு அமாவாசை; உன் இருக்கை காலியாய் இருப்பதால் நீ காணப்படாமலிருப்பாய். ¹⁹மூன்றாம் நாள் நீ மிகவும் தீவிரமாய் இறங்கிப்போய், இந்தத் தொல்லை ஆரம்பித்தபோது நீ ஒளிந்திருந்த இடத்திற்கு வந்து, ஏசேல் என்னும் கல்லண்டையிலே தங்கியிரு. ²⁰நான் ஒரு இலக்கை நோக்கி எய்கிறதுபோல, அதின் பக்கமாய் மூன்று அம்புகளை எய்வேன். ²¹பின்பு நான், ‘போய், அம்புகளைத் தேடு’ என்று சொல்லிப் பிள்ளையை அனுப்புவேன். ‘இதோ, அம்புகள் உனக்கு இந்தப் பக்கத்தில் இருக்கிறது, அவைகளை எடுத்துக்கொண்டுவா’ என்று அவனிடம் சொன்னால், நீ வா; எங்கள் பிதா ஜீவனுள்ளவர் என்பது நிச்சயம்போல, உனக்குச் சமாதானம், ஒரு ஆபத்தும் இல்லை. ²²ஆனால் நான் அந்தப் பிள்ளையை நோக்கி, ‘இதோ, அம்புகள் உனக்கு அப்பாலே இருக்கிறது’ என்று சொன்னால், நீ போய்விடு; எங்கள் பிதா உன்னை அனுப்பிவிட்டார். ²³நீயும் நானும் பேசிக்கொண்ட காரியத்தைக் குறித்தோ, இதோ, எங்கள் பிதா உனக்கும் எனக்கும் நடுவே என்றென்றைக்கும் சாட்சியாய் இருக்கிறார் என்பதை நினைத்துக்கொள்” என்றான்.

²⁴அப்படியே தாவீது வெளியிலே ஒளிந்திருந்தான். அமாவாசை வந்தபோது, ராஜா போஜனம்பண்ண உட்கார்ந்தான். ²⁵ராஜா வழக்கம்போல சுவரோரமாயிருந்த தன் இருக்கையில் உட்கார்ந்தான்; யோனத்தான் எதிராகவும், அப்னேர் சவுலின் அருகிலும் உட்கார்ந்தார்கள்; தாவீதின் இடமோ காலியாய் இருந்தது. ²⁶அந்நாளில் சவுல் ஒன்றும் சொல்லவில்லை; ஏனெனில் அவன், “தாவீதுக்கு ஏதோ சம்பவித்திருக்கும், அவன் தீட்டுப்பட்டிருப்பான்; நிச்சயமாய் அவன் தீட்டுப்பட்டிருக்கிறான்” என்று நினைத்தான். ^b b v26 சடங்குப்படி தீட்டுப்படுதல் என்பது அநேக சாதாரண காரியங்களால் ஏற்பட்ட ஒரு தற்காலிக நிலை; இது ஒருவரைப் பரிசுத்த போஜனங்களிலும் ஆராதனையிலும் பங்கெடுக்கவிடாமல் தடுத்தது.

²⁷மறுநாள் மாதத்தின் இரண்டாம் நாளிலும் தாவீதின் இடம் காலியாய் இருந்தது. அப்பொழுது சவுல் தன் மகனாகிய யோனத்தானை நோக்கி, “ஈசாயின் மகன் நேற்றும் இன்றும் போஜனத்திற்கு வராதிருக்கிறது ஏன்?” என்று கேட்டான்.

²⁸அதற்கு யோனத்தான், “தாவீது பெத்லகேமுக்குப் போகும்படி என்னை மிகவும் வருந்திக் கேட்டுக்கொண்டான். ²⁹அவன், ‘நான் போகட்டும்; எங்கள் குடும்பத்திற்கு ஊரிலே ஒரு பலி இருக்கிறது; என் சகோதரன் அங்கே வரும்படி எனக்குக் கட்டளையிட்டான். உன் கண்களில் எனக்குத் தயவு கிடைத்ததானால், நான் போய் என் சகோதரரைப் பார்த்துவரும்படி என்னை விடு’ என்றான். ஆகையால் அவன் ராஜாவின் பந்திக்கு வரவில்லை” என்றான்.

³⁰அப்பொழுது சவுல் யோனத்தான்மேல் கோபமூண்டு: “கலகக்காரியாகிய மாறுபாடுள்ள பெண்ணின் மகனே! நீ உன் வெட்கத்துக்கும், உன்னைப் பெற்ற தாயின் வெட்கத்துக்குமாக ஈசாயின் மகன் பட்சம் சேர்ந்திருக்கிறாய் என்று நான் அறியேனோ? ³¹ஈசாயின் மகன் பூமியில் உயிரோடிருக்கும் நாள்வரைக்கும், நீயாகிலும் உன் ராஜ்யமாகிலும் நிலைநிற்காது. ஆகையால் இப்பொழுதே ஆள் அனுப்பி அவனை என்னிடம் கொண்டுவா; அவன் சாகவேண்டும்” என்றான்.

³²அதற்கு யோனத்தான் தன் தகப்பனாகிய சவுலை நோக்கி, “அவன் ஏன் கொல்லப்படவேண்டும்? அவன் என்ன செய்தான்?” என்று கேட்டான்.

³³அப்பொழுது சவுல் அவனைக் குத்திப்போட ஈட்டியை அவன்மேல் எறிந்தான்; அதனால் தாவீதைக் கொல்ல தன் தகப்பன் தீர்மானித்திருக்கிறார் என்று யோனத்தான் அறிந்துகொண்டான். ³⁴யோனத்தான் உக்கிரமான கோபத்தோடே பந்தியைவிட்டு எழுந்து, மாதத்தின் இரண்டாம் நாளில் ஒன்றும் சாப்பிடாமல் இருந்தான்; ஏனெனில் தன் தகப்பன் தாவீதை அவமானப்படுத்தினதினிமித்தம் அவனுக்காகத் துக்கப்பட்டான்.

³⁵விடியற்காலத்தில் யோனத்தான் தாவீதைச் சந்திக்க வெளியில் புறப்பட்டுப் போனான்; அவனோடே ஒரு சிறுபிள்ளையும் இருந்தது. ³⁶அவன் தன் பிள்ளையை நோக்கி, “ஓடு, நான் எய்யும் அம்புகளைத் தேடு” என்றான். அந்தப் பிள்ளை ஓடுகையில், யோனத்தான் அவனுக்கு அப்பாலே அம்பை எய்தான். ³⁷யோனத்தான் எய்த அம்பு விழுந்த இடத்திற்கு அந்தப் பிள்ளை போய்ச்சேர்ந்தபோது, யோனத்தான் அவன் பின்னாலே கூப்பிட்டு, “அம்பு உனக்கு அப்பாலே அல்லவா இருக்கிறது?” என்றான். ³⁸பின்னும் யோனத்தான் அந்தப் பிள்ளையின் பின்னாலே கூப்பிட்டு, “சீக்கிரம்! துரிதமாய்! நிற்காதே!” என்றான். யோனத்தானின் பிள்ளை அம்புகளைப் பொறுக்கி எடுத்துக்கொண்டு தன் எஜமானிடம் வந்தான். ³⁹இந்தக் காரியத்தைக் குறித்து அந்தப் பிள்ளை ஒன்றும் அறியாதிருந்தான்; அதின் அர்த்தத்தை யோனத்தானும் தாவீதும் மாத்திரமே அறிந்திருந்தார்கள். ⁴⁰பின்பு யோனத்தான் தன் ஆயுதங்களை அந்தப் பிள்ளையினிடம் கொடுத்து, “போ, இவைகளை ஊருக்குக் கொண்டுபோ” என்றான்.

⁴¹அந்தப் பிள்ளை போனவுடனே, தாவீது கல்லுக்குத் தென்பக்கத்திலிருந்து எழுந்து, முகங்குப்புற விழுந்து, மூன்றுதரம் பணிந்துகொண்டான். அவர்கள் ஒருவரையொருவர் முத்தமிட்டு ஒருமித்து அழுதார்கள்; தாவீது அதிகமாய் அழுதான். ⁴²அப்பொழுது யோனத்தான் தாவீதை நோக்கி, “சமாதானத்தோடே போ; ‘எங்கள் பிதா உனக்கும் எனக்கும் நடுவேயும், உன் சந்ததிக்கும் என் சந்ததிக்கும் நடுவேயும் என்றென்றைக்கும் சாட்சியாய் இருக்கிறார்’ என்று நாம் இருவரும் எங்கள் பிதாவின் நாமத்தில் ஆணையிட்டுக்கொண்டோமே” என்றான். அப்படியே தாவீது எழுந்து புறப்பட்டுப் போனான்; யோனத்தான் ஊருக்குத் திரும்பிப்போனான்.