اول سموئیل 20

20 ¹داوود از نایوت که در رامه بود گریخت و نزد یوناتان آمد و گفت: «چه کرده‌ام؟ تقصیر من چیست و چه گناهی نسبت به پدرت ورزیده‌ام که در پی جان من است؟»

²یوناتان پاسخ داد: «هرگز! تو نخواهی مرد. پدرم هیچ کاری را، بزرگ یا کوچک، از من پنهان نمی‌کند. چرا باید این را از من پنهان دارد؟ چنین نیست.»

³اما داوود باز سوگند خورد و گفت: «پدرت نیک می‌داند که من در نظر تو التفات یافته‌ام، و گفته است: ‹مبادا یوناتان این را بداند، مبادا غمگین شود.› اما به حیات پدر ما و به جان تو سوگند که میان من و مرگ تنها یک قدم فاصله است.»

⁴یوناتان به داوود گفت: «هر چه بخواهی، برایت انجام خواهم داد.»

⁵داوود گفت: «فردا ماه نو است و من باید بر سفرهٔ پادشاه بنشینم. بگذار در صحرا پنهان شوم تا شامگاه روز سوم. ^a a v5 جشن ماه نو، بزرگداشتی ماهانه بود که نخستین روز ماه عبری را نشان می‌داد و با قربانی‌های ویژه و ضیافتی رسمی و همگانی بر سفرهٔ پادشاه برگزار می‌شد. ⁶اگر پدرت جای مرا خالی دید، بگو: ‹داوود از من به‌اصرار اجازه خواست تا به‌شتاب به بیت‌لحم، شهر خود، برود، زیرا تمام طایفه‌اش قربانی سالانه دارند.›» ⁷اگر بگوید ‹خوب است›، خدمتگزارت در امان است. اما اگر سخت خشمگین شود، بدان که بدی را برایم مقرر کرده است. ⁸پس به خدمتگزارت محبت نما، زیرا تو او را در حضور پدر ما با خود به عهد آورده‌ای. اگر تقصیری در من هست، خودت مرا بکش؛ چرا مرا به پدرت تسلیم کنی؟

⁹یوناتان گفت: «هرگز! اگر می‌دانستم که پدرم قصد آزار تو را دارد، آیا به تو نمی‌گفتم؟»

¹⁰داوود پرسید: «اگر پدرت تو را با تندی پاسخ دهد، چه کسی مرا آگاه خواهد ساخت؟»

¹¹یوناتان گفت: «بیا، به صحرا برویم.» پس هر دو با هم به صحرا بیرون رفتند. ¹²یوناتان به داوود گفت: «پدر ما، خدای اسرائیل، شاهد باشد! فردا یا روز سوم پدرم را خواهم آزمود، و اگر نسبت به تو خوش‌بین بود، آیا به‌یقین پیام نخواهم فرستاد و تو را آگاه نخواهم ساخت؟ ¹³اما اگر پدرم قصد آزار تو را داشته باشد، پدر ما مرا به‌سختی مجازات کند اگر تو را آگاه نسازم و به‌سلامت روانه نکنم. پدر ما با تو باشد، چنان‌که با پدرم بود. ¹⁴و تا زنده‌ام، محبتِ بی‌زوال پدر ما را با من به‌جا آور تا نمیرم، ¹⁵و مهربانی‌ات را از خاندان من هرگز قطع مکن، حتی آنگاه که پدر ما هر دشمن داوود را از روی زمین برمی‌اندازد.» ¹⁶پس یوناتان با خاندان داوود عهد بست و گفت: «پدر ما دشمنان داوود را بازخواست کند.» ¹⁷و یوناتان بار دیگر داوود را به محبتی که به او داشت سوگند داد، زیرا او را همچون جان خود دوست می‌داشت. ¹⁸آنگاه یوناتان گفت: «فردا ماه نو است و چون جایت خالی بماند، جای تو را خالی خواهند یافت. ¹⁹پس‌فردا هنگام شامگاه به‌شتاب به همان جایی که در آغازِ این ماجرا خود را پنهان کرده بودی فرود آی و نزد سنگ ایزَل بمان. ²⁰و من سه تیر به سوی آن رها خواهم کرد، چنان‌که گویی هدفی را نشانه گرفته‌ام. ²¹و پسرک را خواهم فرستاد و خواهم گفت: ‹برو، تیرها را بیاب.› اگر به او بگویم: ‹بنگر، تیرها این سوی توست، آنها را بیاور،› آنگاه بیا، زیرا به حیات پدر ما سوگند که در امانی و خطری نیست. ²²اما اگر به پسرک بگویم: ‹بنگر، تیرها آن سوی توست،› آنگاه برو، زیرا پدر ما تو را روانه کرده است. ²³و دربارهٔ آنچه من و تو سخن گفتیم، به یاد داشته باش که پدر ما تا به ابد شاهدِ میان من و توست.»

²⁴پس داوود در صحرا پنهان شد. و چون ماه نو فرا رسید، پادشاه برای خوردن نشست. ²⁵پادشاه بر جایگاه همیشگی خود کنار دیوار نشست، و یوناتان روبه‌رویش، و اَبنیر در کنار شائول؛ اما جای داوود خالی بود. ²⁶آن روز شائول چیزی نگفت، زیرا با خود اندیشید: «حادثه‌ای برای داوود رخ داده که او را از نظر شریعت ناپاک کرده است؛ بی‌گمان او ناپاک است.» ^b b v26 ناپاکی شرعی حالتی موقت و آیینی بود که علت‌های عادی بسیاری داشت و شخص را از شرکت در ضیافت‌های مقدس یا عبادت بازمی‌داشت.

²⁷روز بعد، که دومِ ماه بود، باز جای داوود خالی بود. شائول از پسرش یوناتان پرسید: «چرا پسر یَسا نه دیروز و نه امروز بر سفره حاضر نشده است؟»

²⁸یوناتان پاسخ داد: «داوود به‌اصرار از من اجازه خواست تا به بیت‌لحم برود. ²⁹او گفت: ‹بگذار بروم، زیرا خاندان ما در شهر قربانی دارد و برادرم به من امر کرده که آنجا باشم. اگر در نظرت التفات یافته‌ام، بگذار پنهانی بروم و برادرانم را ببینم.› از این‌روست که بر سفرهٔ پادشاه حاضر نشده است.»

³⁰شائول بر یوناتان خشم گرفت و گفت: «ای پسر زنِ سرکش و کج‌رفتار! آیا نمی‌دانم که تو جانب پسر یَسا را گرفته‌ای، به رسوایی خود و به رسوایی مادری که تو را زاده است؟ ³¹تا زمانی که پسر یَسا بر روی زمین زنده باشد، نه تو و نه پادشاهی‌ات پایدار نخواهد ماند. پس بفرست و او را نزد من بیاور، زیرا سزاوار مرگ است.»

³²یوناتان به پدرش پاسخ داد: «چرا باید کشته شود؟ چه کرده است؟»

³³آنگاه شائول نیزهٔ خود را به سوی او افکند تا او را بزند؛ پس یوناتان دریافت که پدرش مصمم است داوود را بکشد. ³⁴یوناتان در خشمی سوزان از سر سفره برخاست و در آن روزِ دومِ ماه چیزی نخورد، زیرا برای داوود غمگین بود، چون پدرش او را خوار شمرده بود.

³⁵بامدادان یوناتان برای دیدار داوود به صحرا بیرون رفت، و پسرکی خردسال همراهش بود. ³⁶به پسرک گفت: «بدو، تیرهایی را که می‌اندازم بیاب.» و چون پسرک می‌دوید، یوناتان تیر را از فراسوی او رها کرد. ³⁷و چون پسرک به جایی رسید که تیرِ یوناتان افتاده بود، یوناتان از پی او بانگ زد: «مگر تیر آن سوی تو نیست؟» ³⁸و یوناتان از پی پسرک بانگ زد: «بشتاب! زود باش! درنگ مکن!» پس پسرکِ یوناتان تیرها را برچید و نزد سرور خود آمد. ³⁹اما پسرک از هیچ‌یک از این امور آگاه نبود؛ تنها یوناتان و داوود از معنای آن باخبر بودند. ⁴⁰آنگاه یوناتان سلاح خود را به پسرک داد و گفت: «برو، اینها را به شهر بازبر.»

⁴¹چون پسرک رفت، داوود از سوی جنوبیِ سنگ برخاست و رو بر زمین افتاد و سه بار سجده کرد. آنگاه یکدیگر را بوسیدند و با هم گریستند، و داوود بیش از همه گریست. ⁴²یوناتان به داوود گفت: «به‌سلامت برو، زیرا هر دو به نام پدر ما سوگند خورده‌ایم: ‹پدر ما تا به ابد شاهدِ میان من و تو، و میان نسل من و نسل توست.›» پس داوود برخاست و رفت، و یوناتان به شهر بازگشت.