1 शमूएल 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹दाऊद रामाको नायोतबाट भागेर जोनाथनकहाँ आए र भने, “मैले के गरेको छु? मेरो दोष के छ, र मैले तिम्रा बुबाको विरुद्धमा कस्तो पाप गरेको छु, जसले गर्दा उनले मेरो ज्यान लिन खोज्छन्?”

²जोनाथनले जवाफ दिए, “कहिल्यै होइन! तिमी मर्नेछैनौ। मेरा बुबाले ठूलो वा सानो हरेक कुरा मलाई भन्छन्। उनले यो कुरा किन मबाट लुकाउँथे र? यो साँचो होइन।”

³तर दाऊदले फेरि शपथ खाए, “तिम्रा बुबालाई राम्ररी थाहा छ कि तिम्रो नजरमा मैले निगाह पाएको छु, र उनले भनेका छन्, ‘जोनाथनलाई यो नभन्नू, नत्र ऊ दुःखी हुनेछ।’ तैपनि हाम्रा पिता जीवित हुनुभएको, र तिमी जीवित भएको जत्तिकै साँचो, म र मृत्युको बीचमा एक पाइला मात्र छ।”

⁴जोनाथनले दाऊदलाई भने, “तिमी जे चाहन्छौ, म तिम्रो लागि त्यही गर्नेछु।”

⁵दाऊदले भने, “भोलि नयाँ जूनको चाड हो; मैले राजासँग भोजन गर्नुपर्छ। मलाई तेस्रो दिनको साँझसम्म मैदानमा लुक्न देऊ। ^a a v5 नयाँ जूनको चाड हरेक महिना मनाइने उत्सव थियो, जसले हिब्रू महिनाको पहिलो दिनलाई जनाउँथ्यो, र यो विशेष बलिदानहरू तथा राजाको टेबलमा गरिने औपचारिक साझा भोजनसहित मनाइन्थ्यो। ⁶तिम्रा बुबाले मेरो अभाव महसुस गरे भने, भन्नू, ‘दाऊदले आफ्नो सहर बेथलेहेमतिर हतार जान बिदा मागे, किनकि त्यहाँ उनको सारा कुलको वार्षिक बलिदान छ।’” ⁷उनले “ठीक छ” भने भने, तिम्रो दास सुरक्षित छ। तर उनी रिसले चूर भए भने, उनले मेरो विरुद्धमा हानि गर्ने निधो गरिसकेका छन् भनी निश्चित हुनू। ⁸आफ्नो दासप्रति दया देखाऊ—तिमीले मलाई हाम्रा पिताको सामु आफूसँग करारमा ल्यायौ। यदि म दोषी छु भने, तिमी आफैले मलाई मार; मलाई किन तिम्रा बुबाकहाँ सुम्पन्छौ?

⁹जोनाथनले भने, “कहिल्यै होइन! मेरा बुबाले तिमीलाई हानि गर्ने विचार गरेका छन् भन्ने मलाई थाहा भए, के म तिमीलाई भन्दिनँ र?”

¹⁰दाऊदले सोधे, “तिम्रा बुबाले तिमीलाई कठोर जवाफ दिए भने, मलाई कसले बताउँछ?”

¹¹जोनाथनले भने, “आऊ, हामी मैदानतिर जाऔँ।” अनि ती दुवै जना सँगै बाहिर गए। ¹²जोनाथनले दाऊदलाई भने, “हाम्रा पिता, इस्राएलका परमेश्वर मेरो साक्षी हुनुभएको होस्! भोलि वा तेस्रो दिन म आफ्ना बुबाको मनसाय बुझ्नेछु—उनले तिमीप्रति निगाह राखे भने, के म निश्चय नै खबर पठाएर तिमीलाई थाहा दिनेछैनँ र? ¹³तर मेरा बुबाले तिमीलाई हानि गर्ने इच्छा गरे भने, मैले तिमीलाई चेतावनी नदिई तिमीलाई सकुशल पठाइनँ भने, हाम्रा पिताले मलाई कठोर दण्ड दिनुभएको होस्। हाम्रा पिता मेरा बुबासँग हुनुभएझैँ, उहाँ तिमीसँग हुनुभएको होस्। ¹⁴तर म जीवित रहुन्जेल तिमीले मप्रति हाम्रा पिताको अचुक प्रेम देखाऊ, ताकि म नमरूँ। ¹⁵मेरो परिवारबाट तिम्रो कृपा कहिल्यै नहटाऊ—हाम्रा पिताले दाऊदका हरेक शत्रुलाई पृथ्वीको सतहबाट उन्मूलन गर्नुहुँदा पनि।” ¹⁶जोनाथनले दाऊदको घरानासँग करार गरे, र भने, “हाम्रा पिताले दाऊदका शत्रुहरूलाई जवाफदेही ठहराउनुभएको होस्।” ¹⁷जोनाथनले दाऊदप्रतिको आफ्नो प्रेमको नाममा उनलाई फेरि शपथ खुवाए, किनकि उनले दाऊदलाई आफ्नै प्राणसरह प्रेम गर्थे। ¹⁸त्यसपछि जोनाथनले भने, “भोलि नयाँ जून हो। तिम्रो आसन रित्तो हुनेछ, त्यसैले तिम्रो अभाव खट्किनेछ। ¹⁹पर्सि साँझतिर, यो सकस सुरु हुँदा तिमी लुकेको ठाउँमा हतार-हतार झर, र एजेल ढुङ्गाको छेउमा बस। ²⁰निसानामा ताकेझैँ गरी म त्यसको छेउमा तीनवटा काँड हान्नेछु। ²¹अनि म केटालाई पठाएर भन्नेछु, ‘जाऊ, काँडहरू खोज।’ मैले उसलाई ‘हेर, ती तिम्रो यतापट्टि छन्—ती यहाँ ले’ भनेँ भने, तिमी आऊ; किनकि हाम्रा पिता जीवित हुनुभएको जत्तिकै साँचो, तिमी सुरक्षित छौ, कुनै खतरा छैन। ²²तर मैले केटालाई ‘हेर, काँडहरू तिम्रो परतिर छन्’ भनेँ भने, जाऊ—हाम्रा पिताले तिमीलाई पठाउनुभएको छ। ²³अनि तिमी र मैले बोलेका कुराबारे—सम्झ, हाम्रा पिता तिमी र मेरो बीचमा सदासर्वदा साक्षी हुनुहुन्छ।”

²⁴यसरी दाऊद मैदानमा लुके। नयाँ जून आएपछि, राजा भोजन गर्न बसे। ²⁵राजा भित्ताछेउको आफ्नो सधैँको आसनमा बसे, जोनाथन उनको सामुन्ने, अब्नेर शाऊलको छेउमा बसे—तर दाऊदको ठाउँ रित्तो रह्यो। ²⁶त्यस दिन शाऊलले केही भनेनन्, उनले सोचे, “दाऊदलाई केही भएर ऊ विधिअनुसार अशुद्ध भएको होला—निश्चय नै ऊ अशुद्ध छ।” ^b b v26 विधिअनुसार अशुद्ध हुनु भनेको एउटा अस्थायी धार्मिक अवस्था थियो—जुन धेरै सामान्य कुराहरूले हुन्थ्यो—जसले मानिसलाई पवित्र भोज वा आराधनामा भाग लिनबाट रोक्थ्यो।

²⁷भोलिपल्ट, महिनाको दोस्रो दिन, दाऊदको ठाउँ फेरि रित्तो थियो। शाऊलले आफ्ना छोरा जोनाथनलाई सोधे, “यिशैको छोरो हिजो र आज किन भोजनमा आएन?”

²⁸जोनाथनले जवाफ दिए, “दाऊदले बेथलेहेम जान दिनुहोस् भनी मलाई बिन्ती गरे। ²⁹उनले भने, ‘मलाई जान देऊ—हाम्रो परिवारको सहरमा एउटा बलिदान छ, र मेरा दाजुले मलाई त्यहाँ आउन भनेका छन्। मैले तिम्रो निगाह पाएको छु भने, मलाई गएर आफ्ना दाजुभाइलाई भेट्न देऊ।’ त्यसैकारण ऊ राजाको टेबलमा आएको छैन।”

³⁰शाऊल जोनाथनप्रति रिसले क्रुद्ध भए: “विद्रोही र भ्रष्ट स्त्रीको छोरो! तिमीले यिशैको छोरोको पक्ष लिएका छौ भन्ने के मलाई थाहा छैन र—तिम्रै लाज, र तिमीलाई जन्म दिने तिम्री आमाको लाजको लागि? ³¹यिशैको छोरो पृथ्वीमा जीवित रहुन्जेल, न तिमी न तिम्रो राज्य सुरक्षित हुनेछ। पठाएर उसलाई मकहाँ ल्याऊ; ऊ मर्नैपर्छ।”

³²जोनाथनले आफ्ना बुबालाई सोधे, “उसलाई किन मार्नुपर्ने? उसले के गरेको छ?”

³³शाऊलले जोनाथनलाई मार्न उनीतिर आफ्नो भाला हुर्क्याए, त्यसैले जोनाथनले आफ्ना बुबा दाऊदलाई मार्न कटिबद्ध छन् भनी थाहा पाए। ³⁴जोनाथन क्रोधले जल्दै टेबलबाट उठे, त्यस महिनाको दोस्रो दिन केही खाएनन्, र दाऊदको लागि शोकित भए, किनकि उनका बुबाले दाऊदलाई अपमान गरेका थिए।

³⁵बिहान जोनाथन दाऊदलाई भेट्न मैदानतिर गए, र उनीसँग एउटा सानो केटो थियो। ³⁶उनले आफ्नो केटालाई भने, “दौड, मैले हानेका काँडहरू खोज।” ऊ दौडिरहँदा, जोनाथनले उसको परतिर काँड हाने। ³⁷जोनाथनले हानेको काँडकहाँ केटो पुग्दा, जोनाथनले उसलाई पछाडिबाट बोलाएर भने, “काँड त तिम्रो परतिर छैन र?” ³⁸जोनाथनले केटालाई पछाडिबाट बोलाए, “हतार गर! छिटो! नरोक!” केटाले काँडहरू बटुले र आफ्नो मालिककहाँ आयो। ³⁹यस कुराको केटालाई केही थाहा थिएन; यसको अर्थ के थियो भन्ने जोनाथन र दाऊदलाई मात्र थाहा थियो। ⁴⁰त्यसपछि जोनाथनले आफ्ना हतियारहरू केटालाई दिए र उसलाई भने, “जाऊ, यी सहरमा फिर्ता लैजाऊ।”

⁴¹केटो गएपछि, दाऊद ढुङ्गाको दक्षिणपट्टिबाट उठे, घोप्टो परेर भुइँमा लडे, र तीन पटक निहुरेर दण्डवत् गरे। तिनीहरूले एक-अर्कालाई चुम्बन गरे र सँगै रोए, तर दाऊद सबैभन्दा बढी रोए। ⁴²जोनाथनले दाऊदलाई भने, “शान्तिसँग जाऊ—हामी दुवैले हाम्रा पिताको नाममा शपथ खाएका छौँ: ‘हाम्रा पिता तिमी र मेरो बीचमा, र तिम्रा र मेरा सन्तानहरूको बीचमा, सदासर्वदा साक्षी हुनुहुन्छ।’” दाऊद उठेर गए; जोनाथन सहरमा फर्के।