د داؤد او مرګ ترمنځ يو ملګرے

داؤد او يوناتن د نوې مياشتې په مېلمستيا کې د يوې تشې څوکۍ او له يوه هلک نه هاخوا ويشتل شويو غشو په مرسته وازمويل چې ايا ساؤل په رښتيا غواړي هغه ووژني. ساؤل خپل زوی ښکنځل کړ او نېزه يې پرې وغورځوله. دواړه ملګري په ژړا جلا شول، په هغه تړون تړلي چې زموږ د پلار په وړاندې يې کړی و.

څپرکی 20.

داؤد د رامه د نايوت نه وتښتېدو، يوناتن ته راغلو او ورته يې ووئيل، ”ما څۀ کړى دى؟ زما ګناه څۀ ده، او ما ستا د پلار په مقابله کښې څنګه ګناه کړې ده چې هغه زما د ژوند غوښتونکے دے؟“

يوناتن جواب ورکړو، ”داسې هيڅ کله نۀ! تۀ به نۀ مرې. زما پلار ما ته هره خبره، لويه کۀ وړه، وائى. دا خبره به ولې له ما نه پټه کړى؟ دا رښتيا نۀ ده.“

خو داؤد بيا قسم وخوړو، ”ستا پلار دا ښۀ پوهيږى چې زۀ ستا په نظر کښې مهربانى لرم، او هغۀ ويلى دى، ’يوناتن ته مۀ وايه، ګنې هغه به غمژن شى.‘ خو زمونږ د پلار په ژوند او ستا په ژوند قسم، چې زما او د مرګ ترمنځ يوازې يو قدم دے.“

يوناتن داؤد ته ووئيل، ”څۀ چې تۀ غواړې، زۀ به ستا دپاره وکړم.“

داؤد ووئيل، ”سبا نوے سپوږمۍ ده؛ زۀ بايد د بادشاه سره ډوډۍ وخورم. خو ما پرېږده چې زۀ په پټى کښې تر دريمې ماښام پورې پټ شم. ^a کۀ ستا پلار زما نۀ شتون محسوس کړى، نو ورته ووايه، ’داؤد اِجازت وغوښتو چې خپل ښار بيت لحم ته په تلوار لاړ شى، د خپلې ټولې قبيلې د کلنۍ قربانۍ دپاره.‘“ کۀ هغه ووائى، ’ښۀ دى،‘ نو ستا نوکر به په امان کښې وى. خو کۀ هغه په غصه شى، نو تۀ به يقين ولرې چې هغۀ زما په خلاف د ضرر فيصله کړې ده. په خپل نوکر باندې مهربانى وکړه — تا زۀ د خپل ځان سره په يو لوظ کښې د زمونږ پلار په حضور کښې راوستلے يم. کۀ زۀ ګناهګار يم، نو خپله مې ووژنه؛ ولې ما خپل پلار ته حواله کوې؟

يوناتن ووئيل، ”داسې هيڅ کله نۀ! کۀ ما ته معلومه شوے وَى چې زما پلار تا ته د ضرر رسولو اراده لرى، نو زۀ به تا ته نۀ وم ويلى؟“

داؤد پوښتنه وکړه، ”کۀ ستا پلار تا ته په سختۍ سره جواب درکړى نو څوک به ما ته خبر راکړى؟“

يوناتن ووئيل، ”راشه، چې پټى ته ووځو.“ نو دواړه يوځائ بهر لاړل. يوناتن داؤد ته ووئيل، ”زمونږ پلار، د اِسرائيل خُدائ پاک، زما ګواه دې وى! زۀ به سبا يا په دريمه ورځ خپل پلار وازمايم — کۀ هغه ستا په حق کښې مهربان وى، نو ايا زۀ به تا ته ضرور خبر نۀ درولېږم او تا ته به خبر نۀ درکړم؟ خو کۀ زما پلار تا ته د ضرر رسولو اراده لرى، نو زمونږ پلار دې ما ته سخته سزا راکړى کۀ زۀ تا خبردار نۀ کړم او په امان کښې دې ونۀ لېږم. زمونږ پلار دې تا سره وى، لکه څنګه چې زما د پلار سره وو. خو تر څو چې زۀ ژوندے يم، زمونږ د پلار نۀ ختمېدونکې مينه راته ښکاره کوه، دې دپاره چې زۀ مړ نۀ شم. او خپله مهربانى زما د کورنۍ نه هيڅ کله مۀ پرېکوه — حتىٰ کله چې زمونږ پلار د داؤد هر دښمن د زمکې د مخ نه پرېکوى.“ نو يوناتن د داؤد د کور سره يو لوظ وکړو، او ووئيل، ”زمونږ پلار دې د داؤد دښمنان جوابده وګرځوى.“ يوناتن بيا داؤد ته قسم ورکړو، د هغې مينې په واسطه چې ورسره يې لرله، ځکه چې هغۀ ورسره د خپل ژوند په شان مينه کوله. بيا يوناتن ووئيل، ”سبا نوے سپوږمۍ ده. ستا نۀ شتون به محسوس شى، ځکه چې ستا ځائ به خالى وى. بل سبا، ماښام ته نزدې، په تلوار سره هغه ځائ ته لاړ شه چرته چې تۀ پټ شوے وې کله چې دا تکليف شروع شو، او د اېزل تيږې سره پاتې شه. زۀ به درې غشى د هغې يوې خوا ته وئيشتم، داسې لکه چې د نښې په لور نښه ونيسم. زۀ به هلک ولېږم او ورته به ووايم، ’لاړ شه، غشى ومومه.‘ کۀ زۀ هغۀ ته ووايم، ’ګوره، هغه ستا په دې طرف دى — دلته يې راوړه،‘ نو تۀ راشه؛ زمونږ د پلار په ژوند قسم، چې تۀ په امان کښې يې، هيڅ خطره نشته. خو کۀ زۀ هلک ته ووايم، ’ګوره، غشى ستا نه هاخوا دى،‘ نو لاړ شه — زمونږ پلار تا لرې لېږلے يې. او د هغې خبرې په حقله چې تا او ما وکړه — ياد لره، زمونږ پلار ستا او زما ترمنځ د تل دپاره ګواه ولاړ دے.“

نو داؤد په پټى کښې پټ شو. کله چې نوے سپوږمۍ راغله، نو بادشاه د ډوډۍ خوړلو دپاره کښېناستو. بادشاه د ديوال سره په خپل معمولى ځائ کښېناستو، يوناتن مخامخ، او اَبنير د ساؤل سره — د داؤد ځائ خالى وو. په هغه ورځ ساؤل هيڅ ونۀ وئيل، ځکه چې هغۀ فکر وکړو، ”داؤد ته به څۀ پېښ شوى وى چې هغه ناپاک شوے دے — يقيناً هغه ناپاک دے.“ ^b

بله ورځ، د مياشتې دوېمه ورځ، د داؤد ځائ بيا خالى وو. ساؤل خپل زوئ يوناتن ته ووئيل، ”د يسى زوئ ولې نۀ دے راغلے چې ډوډۍ وخورى، نۀ پرون نۀ نن؟“

يوناتن جواب ورکړو، ”داؤد ما ته ډېره زارى وکړه چې زۀ هغۀ ته اِجازت ورکړم چې بيت لحم ته لاړ شى. هغۀ وئيل، ’ما پرېږده چې لاړ شم — زمونږ کورنۍ په ښار کښې يوه قربانى لرى، او زما ورور ما ته هلته تلو حُکم راکړے دے. کۀ زۀ ستا په نظر کښې مهربانى لرم، نو ما پرېږده چې پټه لاړ شم او خپل وروڼه وګورم.‘ ځکه نو هغه د بادشاه مېز ته نۀ دے راغلے.“

ساؤل په يوناتن باندې قهرجن شو: ”د يوې باغى، بدکارې ښځې زويه! ايا زۀ نۀ پوهيږم چې تا د يسى د زوئ طرفدارى کړې ده — ستا د شرم دپاره، او د هغې مور د شرم دپاره چې تۀ ترې زېږېدلے يې؟ تر څو چې د يسى زوئ په زمکه ژوندے وى، نو نۀ تۀ او نۀ ستا بادشاهى په امان کښې ده. څوک ولېږه او هغه ما ته راوله؛ هغه بايد مړ شى.“

يوناتن خپل پلار ته ووئيل، ”ولې دې هغه مړ کړے شى؟ هغۀ څۀ کړى دى؟“

ساؤل خپله نېزه هغۀ ته واچوله چې هغه پرې ووهى، نو يوناتن پوه شو چې د هغۀ پلار د داؤد د وژلو پوره اراده کړې ده. يوناتن په سخت قهر سره د مېز نه پاڅېدو، او د مياشتې په دوېمه ورځ يې هيڅ ونۀ خوړل، او د داؤد دپاره غمژن شو ځکه چې د هغۀ پلار هغه رسوا کړے وو.

سحر يوناتن پټى ته ووتو چې له داؤد سره ووينى، او يو کوشنے هلک ورسره وو. هغۀ خپل هلک ته ووئيل، ”منډه کړه، هغه غشى ومومه چې زۀ يې وئيشتم.“ کله چې هغه منډه کوله، نو يوناتن غشے د هغۀ نه هاخوا وويشتو. کله چې هلک هغه غشى ته ورسېدو چې يوناتن وئيشتے وو، نو يوناتن د هغۀ شا ته آواز وکړو، ”ايا غشے ستا نه هاخوا نۀ دے؟“ يوناتن هلک ته آواز وکړو، ”تلوار وکړه! ژر کوه! مۀ درېږه!“ نو هلک غشى راټول کړل او خپل آقا ته راغلو. هلک د دې هيڅ شى نۀ پوهېدو؛ يوازې يوناتن او داؤد پوهېدل چې د دې مطلب څۀ دے. بيا يوناتن خپل وسلې هلک ته ورکړې او ورته يې ووئيل، ”لاړ شه، دا بېرته ښار ته يوسه.“

کله چې هلک لاړو، نو داؤد د تيږې د جنوبى طرف نه پاڅېدو، او په مخ پرېووتو، او درې ځله يې سجده وکړه. دواړو يو بل ښکل کړل او يوځائ يې وژړل، خو داؤد تر ټولو زيات وژړل. يوناتن داؤد ته ووئيل، ”په سلامتۍ سره لاړ شه — مونږ دواړو زمونږ د پلار په نوم قسم وخوړو: ’زمونږ پلار ستا او زما ترمنځ، او ستا د اولاد او زما د اولاد ترمنځ د تل دپاره ګواه دے.‘“ داؤد پاڅېدو او لاړو؛ يوناتن بېرته ښار ته لاړو.