ପ୍ରଥମ ଶାମୁୟେଲ 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹ଦାଉଦ ରାମାସ୍ଥିତ ନାୟୋତରୁ ପଳାଇ ଯୋନାଥନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, “ମୁଁ କʼଣ କରିଅଛି? ମୋହର ଅପରାଧ କʼଣ, ଆଉ ଆପଣଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ କି ପାପ କରିଅଛି ଯେ ସେ ମୋହର ପ୍ରାଣ ନେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଅଛନ୍ତି?”

²ଯୋନାଥନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “କଦାପି ନୁହେଁ! ତୁମ୍ଭର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ନାହିଁ। ମୋହର ପିତା ବଡ଼ କିମ୍ବା ସାନ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ଜଣାନ୍ତି। ତେବେ ସେ କାହିଁକି ଏହି କଥା ମୋʼଠାରୁ ଲୁଚାଇବେ? ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।”

³ମାତ୍ର ଦାଉଦ ପୁନର୍ବାର ଶପଥ କରି କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ପିତା ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଅଛି, ଆଉ ସେ କହିଅଛନ୍ତି, ‘ଯୋନାଥନକୁ ଏ କଥା ଜଣାଅ ନାହିଁ, ନୋହିଲେ ସେ ଦୁଃଖିତ ହେବ।’ ତଥାପି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଜୀବିତ ଥିବା ପ୍ରମାଣେ ଓ ଆପଣ ଜୀବିତ ଥିବା ପ୍ରମାଣେ, ମୋʼ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ଏକ ପାଦର ବ୍ୟବଧାନ ଅଛି।”

⁴ଯୋନାଥନ ଦାଉଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭର ପ୍ରାଣ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରେ, ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ନିମନ୍ତେ ତାହା କରିବି।”

⁵ଦାଉଦ କହିଲେ, “ଆସନ୍ତାକାଲି ଅମାବାସ୍ୟା; ମୋତେ ରାଜାଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ହେବ। ମାତ୍ର ତୃତୀୟ ଦିନର ସନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋତେ କ୍ଷେତରେ ଲୁଚି ରହିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ^a a v5 ଅମାବାସ୍ୟା ପର୍ବ ଏକ ମାସିକ ଉତ୍ସବ ଥିଲା, ଯାହା ଏବ୍ରୀୟ ମାସର ପ୍ରଥମ ଦିନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଥିଲା, ଓ ବିଶେଷ ବଳିଦାନ ସହିତ ରାଜାଙ୍କ ମେଜରେ ଏକ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ସାମୂହିକ ଭୋଜନ ଦ୍ଵାରା ପାଳନ କରାଯାଉଥିଲା। ⁶ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ପିତା ମୋତେ ନ ଦେଖି ଖୋଜନ୍ତି, ତେବେ କହିବେ, ‘ଦାଉଦ ଆପଣା ନଗର ବେଥଲିହିମକୁ ଶୀଘ୍ର ଯିବା ନିମନ୍ତେ ମୋʼଠାରୁ ବହୁତ ବିନତି କରି ଛୁଟି ମାଗିଲା, କାରଣ ସେଠାରେ ତାହାର ସମଗ୍ର ଗୋଷ୍ଠୀର ବାର୍ଷିକ ବଳିଦାନ ଅଛି।’ ⁷ଯଦି ସେ କହନ୍ତି, ‘ଭଲ,’ ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ନିରାପଦ। ମାତ୍ର ଯଦି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଜାଣନ୍ତୁ ଯେ ସେ ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅନିଷ୍ଟ କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କରିଅଛନ୍ତି। ⁸ଏଣୁ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ପ୍ରତି ଦୟା ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସାକ୍ଷାତରେ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ମୋତେ ଏକ ନିୟମରେ ଆବଦ୍ଧ କରିଅଛନ୍ତି। ଯଦି ମୋʼଠାରେ ଅପରାଧ ଥାଏ, ତେବେ ଆପଣ ନିଜେ ମୋତେ ବଧ କରନ୍ତୁ; ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ହସ୍ତରେ କାହିଁକି ସମର୍ପଣ କରିବେ?”

⁹ଯୋନାଥନ କହିଲେ, “କଦାପି ନୁହେଁ! ଯଦି ମୁଁ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ମୋହର ପିତା ତୁମ୍ଭର ଅନିଷ୍ଟ କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କରିଅଛନ୍ତି, ତେବେ କʼଣ ମୁଁ ତୁମ୍ଭକୁ ତାହା ନ ଜଣାଇବି?”

¹⁰ଦାଉଦ ପଚାରିଲେ, “ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ପିତା ଆପଣଙ୍କୁ କଠୋର ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ମୋତେ କିଏ ଜଣାଇବ?”

¹¹ଯୋନାଥନ କହିଲେ, “ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ କ୍ଷେତକୁ ବାହାରି ଯିବା।” ତହିଁରେ ସେ ଦୁହେଁ ଏକତ୍ର କ୍ଷେତକୁ ବାହାରି ଗଲେ। ¹²ପୁଣି ଯୋନାଥନ ଦାଉଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ଇସ୍ରାଏଲର ପରମେଶ୍ଵର ମୋହର ସାକ୍ଷୀ ହେଉନ୍ତୁ! ଆସନ୍ତାକାଲି କିମ୍ବା ତୃତୀୟ ଦିନ ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ମୋହର ପିତାଙ୍କ ମନ ବୁଝିବି; ଆଉ ଯଦି ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି ତାହାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଭାବ ଥାଏ, ତେବେ ମୁଁ କʼଣ ତୁମ୍ଭ ନିକଟକୁ ଲୋକ ପଠାଇ ତୁମ୍ଭକୁ ତାହା ନିଶ୍ଚୟ ନ ଜଣାଇବି? ¹³ମାତ୍ର ଯଦି ମୋହର ପିତା ତୁମ୍ଭର ଅନିଷ୍ଟ କରିବାକୁ ମନସ୍ଥ କରନ୍ତି, ଆଉ ମୁଁ ଯଦି ତୁମ୍ଭକୁ ତାହା ନ ଜଣାଇ ନିରାପଦରେ ବିଦାୟ ନ କରେ, ତେବେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ମୋତେ କଠୋର ଦଣ୍ଡ ଦେଉନ୍ତୁ। ମୋହର ପିତାଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଯେପରି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଥିଲେ, ସେପରି ସେ ତୁମ୍ଭ ସଙ୍ଗେ ଥାଉନ୍ତୁ। ¹⁴ପୁଣି ମୁଁ ଜୀବିତ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ୍ଭେ କେବଳ ମୋʼ ପ୍ରତି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଅଟଳ ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶ କର, ଯେପରି ମୁଁ ନ ମରେ; ¹⁵ଆଉ ମୋହର ବଂଶଠାରୁ ଆପଣା ଦୟା କେବେ ହେଁ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ କର ନାହିଁ—ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯେତେବେଳେ ଦାଉଦର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶତ୍ରୁକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରୁ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ କରିବେ, ସେତେବେଳେ ହେଁ ନୁହେଁ।” ¹⁶ଏହିରୂପେ ଯୋନାଥନ ଦାଉଦଙ୍କ ବଂଶ ସହିତ ଏକ ନିୟମ କରି କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଦାଉଦର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କଠାରୁ ଏହାର ପରିଶୋଧ ନେଉନ୍ତୁ।” ¹⁷ପୁଣି ଯୋନାଥନ ଦାଉଦଙ୍କ ପ୍ରତି ଆପଣା ପ୍ରେମ ହେତୁ ଦାଉଦଙ୍କୁ ଆଉ ଥରେ ଶପଥ କରାଇଲେ, କାରଣ ସେ ତାହାଙ୍କୁ ଆପଣା ପ୍ରାଣ ତୁଲ୍ୟ ପ୍ରେମ କଲେ। ¹⁸ତେବେ ଯୋନାଥନ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆସନ୍ତାକାଲି ଅମାବାସ୍ୟା। ତୁମ୍ଭର ଆସନ ଶୂନ୍ୟ ରହିବା ହେତୁ ତୁମ୍ଭର ଅଭାବ ଜଣାପଡ଼ିବ। ¹⁹ଆଉ ପରଶୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳକୁ ଏ ବିପଦ ଆରମ୍ଭ ହେବା ବେଳେ ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ୍ଭେ ଲୁଚିଥିଲ, ସେଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଓହ୍ଲାଇ ଯାଇ ଏଷଲ ପ୍ରସ୍ତର ନିକଟରେ ରୁହ। ²⁰ପୁଣି ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଆଡ଼କୁ ମାରିଲା ପରି ତାହାର ପାଖକୁ ତିନି ତୀର ମାରିବି। ²¹ଆଉ ଦେଖ, ମୁଁ ବାଳକକୁ ପଠାଇ କହିବି, ‘ଯାଅ, ତୀରସବୁ ଖୋଜି ଆଣ।’ ଯଦି ମୁଁ ବାଳକକୁ କହେ, ‘ଦେଖ, ତୀରସବୁ ତୋʼ ଆଡ଼େ ଅଛି, ତାହା ଆଣ,’ ତେବେ ତୁମ୍ଭେ ଆସ; କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଜୀବିତ ଥିବା ପ୍ରମାଣେ ତୁମ୍ଭର ମଙ୍ଗଳ, କୌଣସି ବିପଦ ନାହିଁ। ²²ମାତ୍ର ଯଦି ମୁଁ ବାଳକକୁ କହେ, ‘ଦେଖ, ତୀରସବୁ ତୋʼଠାରୁ ଆଗରେ ଅଛି,’ ତେବେ ତୁମ୍ଭେ ଯାଅ; କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତୁମ୍ଭକୁ ବିଦାୟ କଲେ। ²³ଆଉ ତୁମ୍ଭେ ଓ ମୁଁ ଯେଉଁ କଥା କହିଅଛୁ, ତାହା ବିଷୟରେ ସ୍ମରଣ ରଖ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତୁମ୍ଭ ଓ ମୋʼ ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ତକାଳ ସାକ୍ଷୀ ଅଛନ୍ତି।”

²⁴ତହୁଁ ଦାଉଦ କ୍ଷେତରେ ଲୁଚି ରହିଲେ। ଆଉ ଅମାବାସ୍ୟା ଆସନ୍ତେ, ରାଜା ଭୋଜନ କରିବାକୁ ବସିଲେ। ²⁵ଆଉ ରାଜା ଅନ୍ୟ ସମୟ ପରି କାନ୍ଥ ପାଖ ଆପଣା ଆସନରେ ବସିଲେ, ଯୋନାଥନ ତାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଓ ଅବ୍‌ନର ଶାଉଲଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଲେ; ମାତ୍ର ଦାଉଦଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଶୂନ୍ୟ ରହିଲା। ²⁶ତଥାପି ସେହି ଦିନ ଶାଉଲ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଭାବିଲେ, “ଦାଉଦ ପ୍ରତି କିଛି ଘଟିଅଛି, ଯାହା ଦ୍ଵାରା ସେ ଅଶୁଚି ହୋଇଅଛି; ନିଶ୍ଚୟ ସେ ଅଶୁଚି।” ^b b v26 ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବରେ ଅଶୁଚି ହେବା ଏକ ସାମୟିକ ଆଚାରଗତ ଅବସ୍ଥା ଥିଲା—ଅନେକ ସାଧାରଣ ବିଷୟ ଦ୍ଵାରା ଘଟିଥାଏ—ଯାହା ଜଣକୁ ପବିତ୍ର ଭୋଜନ କିମ୍ବା ଉପାସନାରେ ଅଂଶ ନେବାରୁ ନିବୃତ୍ତ କରୁଥିଲା।

²⁷ପରଦିନ, ଅର୍ଥାତ୍‍ ମାସର ଦ୍ଵିତୀୟ ଦିନ, ଦାଉଦଙ୍କ ସ୍ଥାନ ପୁନର୍ବାର ଶୂନ୍ୟ ରହିଲା। ତହିଁରେ ଶାଉଲ ଆପଣା ପୁତ୍ର ଯୋନାଥନକୁ ପଚାରିଲେ, “ଯିଶିର ପୁତ୍ର କାଲି ଓ ଆଜି କାହିଁକି ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଆସିଲା ନାହିଁ?”

²⁸ଯୋନାଥନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଦାଉଦ ବେଥଲିହିମକୁ ଯିବା ନିମନ୍ତେ ମୋʼଠାରୁ ବହୁତ ବିନତି କରି ଛୁଟି ମାଗିଲା; ²⁹ଆଉ ସେ କହିଲା, ‘ମୋତେ ଯିବାକୁ ଦିଅ, କାରଣ ଆମ୍ଭ ପରିବାରର ଏକ ବଳିଦାନ ନଗରରେ ଅଛି, ଆଉ ମୋହର ଭାଇ ମୋତେ ସେଠାକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଅଛି। ଏଣୁ ଯଦି ତୁମ୍ଭ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଅଛି, ତେବେ ମୋତେ ଯାଇ ମୋହର ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦିଅ।’ ଏଥିପାଇଁ ସେ ରାଜାଙ୍କ ମେଜକୁ ଆସିଲା ନାହିଁ।”

³⁰ତହିଁରେ ଶାଉଲ ଯୋନାଥନ ଉପରେ କ୍ରୋଧ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ବିଦ୍ରୋହିଣୀ ବକ୍ରସ୍ଵଭାବା ସ୍ତ୍ରୀର ପୁତ୍ର! ତୁ ଯେ ଯିଶିର ପୁତ୍ର ପକ୍ଷ ହୋଇଅଛୁ, ଏହା କʼଣ ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ—ତୋହର ନିଜ ଲଜ୍ଜା ନିମନ୍ତେ ଓ ତୋʼ ମାତାର ଉଲଗ୍ନତାର ଲଜ୍ଜା ନିମନ୍ତେ? ³¹କାରଣ ଯିଶିର ପୁତ୍ର ଭୂମଣ୍ଡଳରେ ଜୀବିତ ଥିବା ଯାଏ ତୁ କି ତୋʼ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥିର ହେବ ନାହିଁ। ଏଣୁ ତୁ ଏବେ ଲୋକ ପଠାଇ ତାକୁ ମୋʼ ନିକଟକୁ ଆଣ, କାରଣ ତାହାର ନିଶ୍ଚୟ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ।”

³²ଯୋନାଥନ ଆପଣା ପିତା ଶାଉଲଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ପଚାରିଲେ, “ସେ କାହିଁକି ବଧ ହେବ? ସେ କʼଣ କରିଅଛି?”

³³ତହିଁରେ ଶାଉଲ ତାହାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ତାହାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଆପଣା ବର୍ଚ୍ଛା ଫୋପାଡ଼ିଲେ; ଏଥିରେ ଯୋନାଥନ ଜାଣିଲେ ଯେ ତାହାଙ୍କ ପିତା ଦାଉଦଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କରିଅଛନ୍ତି। ³⁴ତହୁଁ ଯୋନାଥନ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ କ୍ରୋଧରେ ମେଜ ନିକଟରୁ ଉଠିଲେ, ଆଉ ମାସର ସେହି ଦ୍ଵିତୀୟ ଦିନ କିଛି ଭୋଜନ କଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ତାହାଙ୍କ ପିତା ଦାଉଦଙ୍କୁ ଅପମାନିତ କରିଥିବାରୁ ସେ ଦାଉଦଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।

³⁵ପ୍ରଭାତ ହୁଅନ୍ତେ ଯୋନାଥନ ଦାଉଦଙ୍କୁ ଭେଟିବାକୁ ଆପଣା ସଙ୍ଗେ ଜଣେ ସାନ ବାଳକକୁ ନେଇ କ୍ଷେତକୁ ବାହାରି ଗଲେ। ³⁶ଆଉ ସେ ଆପଣା ବାଳକକୁ କହିଲେ, “ଦୌଡ଼, ମୁଁ ଯେଉଁ ତୀରସବୁ ମାରୁଅଛି, ତାହା ଖୋଜି ଆଣ।” ତହିଁରେ ବାଳକ ଦୌଡ଼ୁ ଦୌଡ଼ୁ ଯୋନାଥନ ତାହାର ଆଗକୁ ତୀର ମାରିଲେ। ³⁷ପୁଣି ଯୋନାଥନ ଯେଉଁ ତୀର ମାରିଥିଲେ, ତାହା ନିକଟରେ ବାଳକ ପହଞ୍ଚନ୍ତେ, ଯୋନାଥନ ତାହାର ପଛେ ଡାକି କହିଲେ, “ତୀର କʼଣ ତୋʼଠାରୁ ଆଗରେ ନାହିଁ?” ³⁸ଯୋନାଥନ ବାଳକର ପଛେ ଡାକି କହିଲେ, “ଶୀଘ୍ର କର! ଛିଡ଼ା ହୁଅ ନାହିଁ!” ତହିଁରେ ଯୋନାଥନର ବାଳକ ତୀରସବୁ ସାଉଁଟି ଆପଣା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲା। ³⁹ମାତ୍ର ବାଳକ ଏସବୁ କିଛି ଜାଣିଲା ନାହିଁ; କେବଳ ଯୋନାଥନ ଓ ଦାଉଦ ଏହାର ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିଲେ। ⁴⁰ତହୁଁ ଯୋନାଥନ ଆପଣା ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ବାଳକକୁ ଦେଇ କହିଲେ, “ଯାଅ, ଏସବୁ ନଗରକୁ ନେଇଯାଅ।”

⁴¹ବାଳକ ଯିବା ମାତ୍ରେ ଦାଉଦ ପ୍ରସ୍ତରର ଦକ୍ଷିଣ ପାଖରୁ ଉଠି ଭୂମିରେ ମୁହଁ ମାଡ଼ି ପଡ଼ିଲେ ଓ ତିନି ଥର ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପୁଣି ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଚୁମ୍ବନ କରି ଏକତ୍ର ରୋଦନ କଲେ, ମାତ୍ର ଦାଉଦ ଅଧିକ ରୋଦନ କଲେ। ⁴²ତହିଁରେ ଯୋନାଥନ ଦାଉଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶାନ୍ତିରେ ଯାଅ, କାରଣ ଆମ୍ଭେ ଦୁହେଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନାମରେ ଶପଥ କରିଅଛୁ, ‘ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତୁମ୍ଭ ଓ ମୋʼ ମଧ୍ୟରେ, ଆଉ ତୁମ୍ଭ ବଂଶ ଓ ମୋʼ ବଂଶ ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ତକାଳ ସାକ୍ଷୀ ଅଟନ୍ତି।’” ତହୁଁ ଦାଉଦ ଉଠି ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ ଓ ଯୋନାଥନ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ।