1 Samuel 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹Dawid het van Najot by Rama af gevlug, na Jonatan toe gekom en gesê: “Wat het ek gedoen? Wat is my skuld, en hoe het ek teen jou pa gesondig, dat hy my lewe wil hê?”

²“Nooit nie!” het Jonatan geantwoord. “Jy sal nie sterwe nie. My pa vertel my alles, groot of klein. Waarom sal hy dit vir my wegsteek? Dit is nie waar nie.”

³Maar Dawid het weer gesweer: “Jou pa weet baie goed dat ek jou guns geniet, en hy het gesê: ‘Moenie vir Jonatan vertel nie, anders sal hy bedroef wees.’ Tog, so waar as ons Vader leef en so waar as jy leef, daar is net een tree tussen my en die dood.”

⁴Jonatan het vir Dawid gesê: “Wat jy ook al wil hê, ek sal dit vir jou doen.”

⁵Dawid het gesê: “Môre is die nuwemaan, en ek behoort saam met die koning te eet. Laat my toe om tot die derde aand in die veld weg te kruip. ^a a v5 Die nuwemaanfees was ’n maandelikse viering wat die eerste dag van die Hebreeuse maand aangedui het, en is gevier met spesiale offers en ’n formele gemeenskaplike maaltyd aan die koning se tafel. ⁶As jou pa my mis, sê dan: ‘Dawid het verlof gevra om haastig na Betlehem, sy stad, toe te gaan vir sy hele familie se jaarlikse offer.’” ⁷As hy sê: ‘Goed,’ dan is jou dienaar veilig. Maar as hy woedend word, kan jy seker wees dat hy kwaad teen my besluit het. ⁸Bewys guns aan jou dienaar—jy het my in ’n verbond met jou voor ons Vader gebring. As ek skuldig is, maak my self dood; waarom sal jy my aan jou pa oorgee?

⁹“Nooit nie!” het Jonatan gesê. “As ek geweet het my pa is van plan om jou kwaad aan te doen, sou ek jou dan nie vertel het nie?”

¹⁰Dawid het gevra: “Wie sal my vertel as jou pa jou hard antwoord?”

¹¹“Kom,” het Jonatan gesê, “kom ons gaan uit na die veld toe.” Toe gaan die twee van hulle saam uit. ¹²Jonatan het vir Dawid gesê: “Ons Vader, die God van Israel, wees my getuie! Ek sal my pa môre of die derde dag uitvra—as hy jou goedgesind is, sal ek nie sekerlik ’n boodskap stuur en jou laat weet nie? ¹³Maar as my pa van plan is om jou kwaad aan te doen, mag ons Vader my swaar straf as ek jou nie waarsku en jou veilig wegstuur nie. Mag ons Vader met jou wees, soos hy met my pa was. ¹⁴Maar bewys aan my ons Vader se onfeilbare liefde so lank as wat ek leef, sodat ek nie sal sterwe nie. ¹⁵Moet nooit jou guns van my familie afsny nie—selfs wanneer ons Vader elke vyand van Dawid van die aarde se oppervlak af uitwis.” ¹⁶Jonatan het ’n verbond met die huis van Dawid gesluit en gesê: “Mag ons Vader Dawid se vyande verantwoordelik hou.” ¹⁷Jonatan het Dawid weer laat sweer by sy liefde vir hom, want hy het hom liefgehad soos sy eie lewe. ¹⁸Toe sê Jonatan: “Môre is die nuwemaan. Jy sal gemis word, want jou plek sal leeg wees. ¹⁹Oormôre, teen die aand, gaan haastig af na die plek waar jy jou weggesteek het toe hierdie moeilikheid begin het, en bly by die klip Esel. ²⁰Ek sal drie pyle langs dit afskiet, asof ek op ’n teiken mik. ²¹Ek sal die seun stuur en sê: ‘Gaan soek die pyle.’ As ek vir hom sê: ‘Kyk, hulle is aan hierdie kant van jou—bring hulle hierheen,’ kom dan; so waar as ons Vader leef, jy is veilig, daar is geen gevaar nie. ²²Maar as ek vir die seun sê: ‘Kyk, die pyle is anderkant jou,’ gaan dan—ons Vader het jou weggestuur. ²³En wat betref dit waaroor jy en ek gepraat het—onthou, ons Vader staan vir altyd as getuie tussen jou en my.”

²⁴Dawid het hom toe in die veld weggesteek. Toe die nuwemaan aanbreek, het die koning gaan sit om te eet. ²⁵Die koning het op sy gewone plek teen die muur gesit, Jonatan oorkant hom, Abner langs Saul—Dawid se plek leeg. ²⁶Daardie dag het Saul niks gesê nie, want hy het gedink: “Iets het met Dawid gebeur wat hom seremonieel onrein gemaak het—hy is sekerlik onrein.” ^b b v26 Om seremonieel onrein te wees, was ’n tydelike rituele toestand—veroorsaak deur baie gewone dinge—wat ’n persoon verhinder het om aan heilige maaltye of aanbidding deel te neem.

²⁷Die volgende dag, die tweede van die maand, was Dawid se plek weer leeg. Saul het vir sy seun Jonatan gevra: “Waarom het Isai se seun nie kom eet nie, nie gister of vandag nie?”

²⁸Jonatan het geantwoord: “Dawid het my dringend gesmeek om hom te laat gaan na Betlehem toe. ²⁹Hy het gesê: ‘Laat my gaan—ons familie het ’n offer in die stad, en my broer het my daarheen beveel. As ek jou guns geniet, laat my wegglip en my broers gaan sien.’ Dit is waarom hy nie na die koning se tafel toe gekom het nie.”

³⁰Saul het woedend op Jonatan geraas: “Seun van ’n opstandige, verdraaide vrou! Weet ek nie dat jy Isai se seun se kant gekies het nie—tot jou skande, en tot die skande van die moeder wat jou gebaar het? ³¹So lank as Isai se seun op die aarde leef, is nie jy of jou koninkryk veilig nie. Stuur en bring hom na my toe; hy moet sterwe.”

³²“Waarom moet hy doodgemaak word? Wat het hy gedoen?” het Jonatan vir sy pa gevra.

³³Saul het sy spies na hom gegooi om hom neer te slaan, en so het Jonatan geweet dat sy pa vasbeslote was om Dawid dood te maak. ³⁴Jonatan het in brandende woede van die tafel af opgestaan en niks op daardie tweede dag van die maand geëet nie, en hy was bedroef oor Dawid omdat sy pa hom verneder het.

³⁵In die oggend het Jonatan uitgegaan na die veld toe om Dawid te ontmoet, met ’n jong seun by hom. ³⁶Hy het vir sy seun gesê: “Hardloop, soek die pyle wat ek skiet.” Terwyl hy hardloop, het Jonatan die pyl verby hom geskiet. ³⁷Toe die seun by die pyl kom wat Jonatan geskiet het, het Jonatan agter hom aan geroep: “Is die pyl nie anderkant jou nie?” ³⁸Jonatan het agter die seun aan geroep: “Maak gou! Vinnig! Moenie stilstaan nie!” Hy het die pyle opgetel en na sy meester toe gekom. ³⁹Die seun het niks van dit alles geweet nie; net Jonatan en Dawid het geweet wat dit beteken. ⁴⁰Toe gee Jonatan sy wapens vir die seun en sê vir hom: “Gaan, dra hulle terug na die stad toe.”

⁴¹Toe die seun weggaan, het Dawid langs die suidekant van die klip opgestaan, op sy gesig neergeval en drie keer gebuig. Hulle het mekaar gesoen en saam gehuil, Dawid die meeste. ⁴²Jonatan het vir Dawid gesê: “Gaan in vrede—ons het altwee in ons Vader se naam gesweer: ‘Ons Vader is getuie tussen jou en my, en tussen jou nageslag en myne, vir altyd.’” Dawid het opgestaan en weggegaan; Jonatan het na die stad toe teruggekeer.