၁ ရာ 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹ဒါဝိဒ်သည် ရာမမြို့ရှိ နာယုတ်အရပ်မှ ထွက်ပြေးလာ၍ ယောနသန်ထံသို့ ရောက်ပြီးလျှင် “ကျွန်ုပ်သည် အဘယ်အမှုကို ပြုမိပါသနည်း၊ ကျွန်ုပ်၌ အဘယ်အပြစ်ရှိ၍ သင်၏ဖခင်ကို အဘယ်သို့ ပြစ်မှားမိသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏အသက်ကို ရှာလိုပါသနည်း” ဟု ဆို၏။

²ယောနသန်က “ဤသို့ မဖြစ်နိုင်ပါ။ သင်သေရမည်မဟုတ်။ ငါ့ဖခင်သည် အမှုကြီးငယ် ရှိသမျှကို ငါ့အား ပြောတတ်၏။ ဤအမှုကို ငါ့ထံမှ အဘယ်ကြောင့် ဝှက်ထားရမည်နည်း။ ထိုသို့ မဟုတ်” ဟု ပြန်ဖြေ၏။

³သို့ရာတွင် ဒါဝိဒ်သည် တစ်ဖန် ကျိန်ဆိုလျက် “ကျွန်ုပ်သည် သင်၏မျက်နှာသာကို ရရှိကြောင်းကို သင်၏ဖခင်သည် ကောင်းစွာသိ၏။ သူက ‘ယောနသန် ဝမ်းနည်းမည်စိုး၍ ဤအမှုကို သူ့အား မပြောနှင့်’ ဟု ဆိုပြီ။ သို့သော် ငါတို့၏ခမည်းတော် အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်းလည်းကောင်း၊ သင်အသက်ရှင်သည်အတိုင်းလည်းကောင်း၊ ကျွန်ုပ်နှင့် သေခြင်းကြားတွင် တစ်လှမ်းမျှသာ ကွာ၏” ဟု ဆို၏။

⁴ယောနသန်က ဒါဝိဒ်အား “သင်အလိုရှိသမျှကို သင့်အတွက် ငါပြုမည်” ဟု ဆို၏။

⁵ဒါဝိဒ်က “နက်ဖြန်သည် လဆန်းနေ့ ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်သည် ရှင်ဘုရင်နှင့်အတူ စားသောက်ရမည့်နေ့ ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် သုံးရက်မြောက်ည အထိ ကွင်းထဲ၌ ပုန်းအောင်း၍ နေပါရစေ။ ^a a v5 လဆန်းပွဲတော်သည် ဟေဗြဲလ၏ ပထမနေ့ကို အမှတ်အသားပြုသော လစဉ်ကျင်းပသည့်ပွဲ ဖြစ်၍ အထူးယဇ်ပူဇော်ခြင်းများနှင့် ရှင်ဘုရင်၏စားပွဲ၌ တရားဝင် စုပေါင်းစားသောက်ပွဲဖြင့် ကျင်းပလေ့ရှိ၏။ ⁶သင်၏ဖခင်သည် ကျွန်ုပ်မရှိသည်ကို သတိပြုမိလျှင် ‘ဒါဝိဒ်သည် မိမိအဆွေအမျိုးအားလုံး၏ နှစ်စဉ်ယဇ်ပွဲအတွက် မိမိမြို့ဖြစ်သော ဗက်လင်မြို့သို့ အလျင်အမြန် သွားရန် ခွင့်ပန်ပါသည်’ ဟု ပြောပါလော့။” ⁷သူက “ကောင်းပြီ” ဟု ဆိုလျှင် သင်၏ကျွန်သည် ဘေးကင်းလုံခြုံပါလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် ပြင်းစွာ အမျက်ထွက်လျှင် ကျွန်ုပ်အား အန္တရာယ်ပြုရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားကြောင်းကို သင် သေချာစွာ သိနိုင်၏။ ⁸သင်၏ကျွန်အား ကရုဏာပြုပါ။ အကြောင်းမူကား သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို ငါတို့၏ခမည်းတော်ရှေ့တော်၌ သင်နှင့်အတူ ပဋိညာဉ်ထဲသို့ သွင်းခဲ့ပြီ။ ကျွန်ုပ်၌ အပြစ်ရှိလျှင် သင်ကိုယ်တိုင် ကျွန်ုပ်ကို သတ်ပါလော့။ သင်၏ဖခင်ထံသို့ အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို အပ်ရမည်နည်း။

⁹ယောနသန်က “ဤသို့ မဖြစ်စေရ။ ငါ့ဖခင်သည် သင့်အား အန္တရာယ်ပြုရန် ကြံစည်ကြောင်းကို ငါသိလျှင် သင့်အား ငါ မပြောဘဲ နေမည်လော” ဟု ဆို၏။

¹⁰ဒါဝိဒ်က “သင်၏ဖခင်သည် သင့်အား ကြမ်းတမ်းစွာ ပြန်ဖြေလျှင် မည်သူသည် ကျွန်ုပ်အား ပြောပါမည်နည်း” ဟု မေး၏။

¹¹ယောနသန်က “လာပါ၊ ကွင်းထဲသို့ ထွက်သွားကြစို့” ဟု ဆို၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ ထွက်သွားကြ၏။ ¹²ယောနသန်က ဒါဝိဒ်အား “ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသော ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ငါ၏သက်သေ ဖြစ်တော်မူပါစေ။ နက်ဖြန် သို့မဟုတ် သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် ငါ့ဖခင်၏စိတ်ကို ငါ စုံစမ်းမည်။ သူသည် သင့်အား မျက်နှာသာ ပေးလျှင် ငါသည် သင့်ထံသို့ သတင်းပေးပို့၍ အမှန်ပင် မကြားမပြောဘဲ နေမည်လော။ ¹³သို့ရာတွင် ငါ့ဖခင်သည် သင့်အား အန္တရာယ်ပြုရန် ကြံစည်လျှင်၊ ငါသည် သင့်အား သတိမပေး၊ သင့်ကို ဘေးကင်းစွာ လွှတ်မပို့ဘဲ နေလျှင်၊ ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ငါ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ခတ်တော်မူပါစေ။ ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ငါ့ဖခင်နှင့်အတူ ရှိတော်မူခဲ့သကဲ့သို့ သင်နှင့်အတူ ရှိတော်မူပါစေ။ ¹⁴သို့သော် ငါအသက်ရှင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ငါ မသေစေရန် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ ခိုင်မြဲသောမေတ္တာတော်ကို ငါ့အား ပြပါလော့။ ¹⁵ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ဒါဝိဒ်၏ရန်သူအပေါင်းကို မြေကြီးမျက်နှာပြင်မှ သုတ်သင်ဖျက်ဆီးတော်မူသောအခါ၌ပင် သင်၏ကရုဏာကို ငါ့အိမ်ထောင်စုမှ အဘယ်အခါမျှ မဖြတ်ပါနှင့်” ဟု ဆို၏။ ¹⁶ယောနသန်သည် ဒါဝိဒ်၏အိမ်ထောင်စုနှင့် ပဋိညာဉ်ပြုလျက် “ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ဒါဝိဒ်၏ရန်သူတို့ကို အရေးယူတော်မူပါစေ” ဟု ဆို၏။ ¹⁷ယောနသန်သည် ဒါဝိဒ်ကို မိမိအသက်ကဲ့သို့ ချစ်သောကြောင့် မိမိ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အမှီပြု၍ ဒါဝိဒ်အား တစ်ဖန် ကျိန်ဆိုစေပြန်၏။ ¹⁸ထိုအခါ ယောနသန်က “နက်ဖြန်သည် လဆန်းနေ့ ဖြစ်၏။ သင်၏နေရာ လွတ်နေမည်ဖြစ်၍ သင်မရှိသည်ကို သတိပြုမိကြလိမ့်မည်။ ¹⁹သန်ဘက်ခါ ညချမ်းအချိန်လောက်တွင် ဤအမှုအခင်း စတင်ဖြစ်ပွားစဉ်က သင်ပုန်းအောင်းခဲ့သော အရပ်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းသွား၍ ဧဇေလကျောက်အနားတွင် နေလော့။ ²⁰ထိုကျောက်၏ဘေးသို့ ပစ်မှတ်ကို ချိန်ပစ်သကဲ့သို့ ငါသည် မြားသုံးစင်းကို ပစ်လွှတ်မည်။ ²¹ထိုနောက် ငါသည် လုလင်ကို စေလွှတ်၍ ‘သွား၍ မြားတို့ကို ရှာလော့’ ဟု ဆိုမည်။ ငါက သူ့အား ‘ကြည့်လော့၊ မြားတို့သည် သင့်အနားဘက်၌ ရှိ၏၊ ဤနေရာသို့ ယူခဲ့လော့’ ဟု ဆိုလျှင် သင်လာလော့။ အကြောင်းမူကား ငါတို့၏ခမည်းတော် အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း သင်သည် ဘေးကင်းလုံခြုံ၍ အန္တရာယ်မရှိ။ ²²သို့ရာတွင် ငါသည် လုလင်အား ‘ကြည့်လော့၊ မြားတို့သည် သင့်ထက် လွန်၍ ရှေ့ဘက်၌ ရှိ၏’ ဟု ဆိုလျှင် သွားလော့။ အကြောင်းမူကား ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် သင့်ကို လွှတ်လိုက်တော်မူပြီ။ ²³သင်နှင့်ငါ ပြောဆိုခဲ့သော အမှုနှင့်ပတ်သက်၍မူ ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် သင်နှင့်ငါ၏ကြားတွင် ထာဝစဉ် သက်သေအဖြစ် ရှိတော်မူသည်ကို သတိရလော့” ဟု ဆို၏။

²⁴ထို့ကြောင့် ဒါဝိဒ်သည် ကွင်းထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေ၏။ လဆန်းနေ့ ရောက်သောအခါ ရှင်ဘုရင်သည် စားသောက်ရန် ထိုင်၏။ ²⁵ရှင်ဘုရင်သည် နံရံအနားရှိ မိမိ၏ပုံမှန်နေရာ၌ ထိုင်၍ ယောနသန်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်၌၊ အာဗနာသည် ရှောလု၏အနား၌ ထိုင်ကြ၏။ ဒါဝိဒ်၏နေရာမူ လွတ်လျက် ရှိ၏။ ²⁶ထိုနေ့၌ ရှောလုသည် အဘယ်စကားကိုမျှ မပြောဘဲ “ဒါဝိဒ်၌ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်၍ သူသည် ဘာသာရေးအရ မစင်ကြယ် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ အမှန်ပင် သူသည် မစင်ကြယ် ဖြစ်နေပြီ” ဟု တွေးတော၏။ ^b b v26 ဘာသာရေးအရ မစင်ကြယ်ဖြစ်ခြင်းသည် သာမန်အကြောင်းအရာ များစွာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်တတ်သော ယာယီ ဝတ်ပြုရေးဆိုင်ရာ အခြေအနေတစ်ရပ် ဖြစ်၍ ထိုသူအား သန့်ရှင်းသောစားသောက်ပွဲများ သို့မဟုတ် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်း၌ ပါဝင်ခြင်းမှ တားမြစ်ထား၏။

²⁷နက်ဖြန်နေ့ ဖြစ်သော လ၏ဒုတိယနေ့တွင်လည်း ဒါဝိဒ်၏နေရာသည် လွတ်လျက် ရှိပြန်၏။ ရှောလုသည် မိမိသား ယောနသန်အား “ယေရှဲ၏သားသည် မနေ့ကရော ယနေ့ပါ အဘယ်ကြောင့် စားပွဲသို့ မလာသနည်း” ဟု မေး၏။

²⁸ယောနသန်က “ဒါဝိဒ်သည် ဗက်လင်မြို့သို့ သွားခွင့်ပြုရန် ကျွန်ုပ်အား အလွန် တောင်းပန်ပါသည်။ ²⁹သူက ‘ကျွန်ုပ်ကို သွားပါရစေ။ မြို့တွင် အကျွန်ုပ်တို့မိသားစု၏ ယဇ်ပွဲ ရှိ၍ ကျွန်ုပ်အစ်ကိုက ကျွန်ုပ်အား ထိုအရပ်သို့ လာရန် မှာကြားထားပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏မျက်နှာသာကို ရလျှင် ခွာသွား၍ ကျွန်ုပ်အစ်ကိုတို့ကို သွားတွေ့ပါရစေ’ ဟု ဆိုပါသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှင်ဘုရင်၏စားပွဲသို့ မလာဘဲ ဖြစ်ပါသည်” ဟု ပြန်လျှောက်၏။

³⁰ရှောလုသည် ယောနသန်ကို ပြင်းစွာ အမျက်ထွက်၍ “ပုန်ကန်တတ်သော၊ ဖောက်ပြန်သော မိန်းမ၏သား၊ သင်သည် ကိုယ့်အရှက်၊ သင့်ကို မွေးဖွားသော အမိ၏အရှက်အတွက် ယေရှဲ၏သားဘက်သို့ ဝင်ကြောင်းကို ငါ မသိဟု ထင်သလော။ ³¹ယေရှဲ၏သားသည် မြေကြီးပေါ်တွင် အသက်ရှင်သမျှ ကာလပတ်လုံး သင်သော်လည်းကောင်း၊ သင်၏နိုင်ငံသော်လည်းကောင်း တည်မြဲလိမ့်မည်မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့ရန် စေလွှတ်လော့။ သူသည် အသေခံရမည်” ဟု ဆို၏။

³²ယောနသန်သည် မိမိဖခင်အား “သူသည် အဘယ်ကြောင့် အသေသတ်ခြင်းကို ခံရမည်နည်း။ သူသည် အဘယ်အမှုကို ပြုမိသနည်း” ဟု မေးလျှောက်၏။

³³ရှောလုသည် ယောနသန်ကို ထိုးသတ်ရန် မိမိလှံကို သူ့ထံသို့ ပစ်လွှတ်၏။ ထို့ကြောင့် မိမိဖခင်သည် ဒါဝိဒ်ကို သတ်ရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားကြောင်းကို ယောနသန် သိ၏။ ³⁴ယောနသန်သည် ပြင်းစွာ အမျက်ထွက်လျက် စားပွဲမှ ထ၍ ထိုလ၏ဒုတိယနေ့တွင် အဘယ်အစာကိုမျှ မစားဘဲ နေ၏။ မိမိဖခင်သည် ဒါဝိဒ်ကို အရှက်ခွဲသောကြောင့် သူ့အတွက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲ၏။

³⁵နံနက်ရောက်သော် ယောနသန်သည် ဒါဝိဒ်ကို တွေ့ဆုံရန် ကွင်းထဲသို့ ထွက်သွား၏။ သူနှင့်အတူ လုလင်ငယ်တစ်ဦး ပါ၏။ ³⁶သူသည် မိမိလုလင်အား “ပြေး၍ ငါပစ်သော မြားတို့ကို ရှာလော့” ဟု ဆို၏။ လုလင် ပြေးစဉ် ယောနသန်သည် မြားကို သူ့ကို လွန်အောင် ပစ်လွှတ်၏။ ³⁷လုလင်သည် ယောနသန်ပစ်သော မြားကျရာသို့ ရောက်သောအခါ ယောနသန်က သူ့နောက်မှ “မြားသည် သင့်ထက် လွန်၍ ရှေ့၌ ရှိသည်မဟုတ်လော” ဟု ဟစ်ခေါ်၏။ ³⁸ယောနသန်က လုလင်နောက်မှ “လျင်မြန်စွာ လုပ်လော့၊ အမြန်၊ မရပ်နှင့်” ဟု ဟစ်ခေါ်၏။ လုလင်သည် မြားတို့ကို ကောက်ယူ၍ မိမိသခင်ထံသို့ လာ၏။ ³⁹လုလင်သည် ဤအမှုအလုံးစုံကို အလျှင်းမသိ။ ယောနသန်နှင့် ဒါဝိဒ်သာလျှင် ထိုအမှု၏အဓိပ္ပာယ်ကို သိကြ၏။ ⁴⁰ထိုနောက် ယောနသန်သည် မိမိလက်နက်တို့ကို လုလင်အား ပေး၍ “သွားလော့၊ မြို့သို့ ပြန်သယ်သွားလော့” ဟု ဆို၏။

⁴¹လုလင် ထွက်သွားသောအခါ ဒါဝိဒ်သည် ကျောက်၏တောင်ဘက်အနားမှ ထ၍ မြေသို့ ပျပ်ဝပ်လျက် သုံးကြိမ်တိုင်အောင် ဦးညွှတ်ချ၏။ သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နမ်း၍ အတူတကွ ငိုကြွေးကြ၏။ ဒါဝိဒ်မူ သာ၍ ငိုကြွေး၏။ ⁴²ယောနသန်က ဒါဝိဒ်အား “ငြိမ်သက်စွာ သွားလော့။ ငါတို့နှစ်ဦးသည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ နာမတော်ကို တိုင်တည်၍ ‘ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် သင်နှင့်ငါ၏ကြား၌၊ သင်၏အမျိုးအနွယ်နှင့် ငါ၏အမျိုးအနွယ်၏ကြား၌ ထာဝစဉ် သက်သေ ဖြစ်တော်မူ၏’ ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့ကြပြီ” ဟု ဆို၏။ ထိုနောက် ဒါဝိဒ်သည် ထ၍ ထွက်သွား၏။ ယောနသန်သည်လည်း မြို့သို့ ပြန်သွား၏။