1 ሳሙኤል 20

20 ¹ዳዊትም በራማ ከምትገኘው ከናዮት ሸሽቶ ወደ ዮናታን መጥቶ፣ “ምን አድርጌአለሁ? በደሌስ ምንድን ነው? ነፍሴን ይፈልግ ዘንድ በአባትህ ላይ እንዴት ኀጢአት ሠራሁ?” አለ።

²ዮናታንም፣ “ከቶ አይሆንም! አትሞትም። አባቴ ትልቅም ይሁን ትንሽ ነገር ሁሉ ይነግረኛል። ታዲያ ይህን ከእኔ ለምን ይሰውራል? እውነት አይደለም” ብሎ መለሰ።

³ዳዊት ግን እንደ ገና ማለ፤ “በፊትህ ሞገስ እንዳገኘሁ አባትህ በሚገባ ያውቃል፤ ‘ዮናታን እንዳያዝን ይህን አይወቅ’ ብሏል። ነገር ግን አባታችን ሕያው እንደ ሆነ፣ አንተም ሕያው እንደ ሆንህ፣ በእኔና በሞት መካከል አንድ ርምጃ ብቻ ነው ያለው” አለ።

⁴ዮናታንም ዳዊትን፣ “የፈለግኸውን ሁሉ ላደርግልህ ነኝ” አለው።

⁵ዳዊትም እንዲህ አለ፤ “ነገ የወር መባቻ ነው፤ ከንጉሡ ጋራ ልበላ ይገባኛል። እስከ ሦስተኛው ምሽት ድረስ በሜዳ ልሸሸግ። ^a a v5 የወር መባቻ በዓል የዕብራውያንን ወር የመጀመሪያ ቀን የሚያመለክት ወርኀዊ ክብረ በዓል ሲሆን፣ በልዩ መሥዋዕቶችና በንጉሡ ማዕድ ዙሪያ በሚደረግ መደበኛ የኅብረት ግብዣ ይከበር ነበር። ⁶አባትህ ቢያጣኝ፣ ‘ዳዊት የመላው ወገኑ ዓመታዊ መሥዋዕት ስለ ነበር ወደ ከተማው ወደ ቤተ ልሔም ፈጥኖ ለመሄድ ፈቃድ ለመነኝ’ በለው።” ⁷‘መልካም’ ቢል፣ አገልጋይህ ሰላም ነው። ነገር ግን እጅግ ቢቈጣ፣ በእኔ ላይ ክፉ ነገር እንደ ወሰነ እርግጠኛ ሁን። ⁸ለአገልጋይህ ቸርነት አሳይ፤ በአባታችን ፊት ከአንተ ጋራ ወደ ኪዳን አስገብተኸኛልና። በደለኛ ከሆንሁ፣ አንተው ራስህ ግደለኝ፤ ለአባትህ ለምን አሳልፈህ ትሰጠኛለህ?

⁹ዮናታንም፣ “ከቶ አይሆንም! አባቴ ክፉ ሊያደርግብህ እንዳሰበ ባውቅ፣ አልነግርህም ነበርን?” አለ።

¹⁰ዳዊትም፣ “አባትህ በማስጨነቅ ቢመልስልህ ማን ይነግረኛል?” ሲል ጠየቀ።

¹¹ዮናታንም፣ “ና፣ ወደ ሜዳ እንውጣ” አለ። ሁለቱም አብረው ወጡ። ¹²ዮናታንም ዳዊትን እንዲህ አለው፤ “የእስራኤል አምላክ አባታችን ምስክሬ ይሁን! ነገ ወይም በሦስተኛው ቀን አባቴን እመረምረዋለሁ፤ ለአንተ ሞገስ ካለው፣ በእርግጥ ልኬ አላሳውቅህምን? ¹³ነገር ግን አባቴ ክፉ ሊያደርግብህ ቢያስብ፣ ሳላስጠነቅቅህና በሰላም ሳልሸኝህ ብቀር፣ አባታችን ብርቱ ቅጣት ይቅጣኝ። አባታችን ከአባቴ ጋራ እንደ ነበረ፣ ከአንተም ጋራ ይሁን። ¹⁴ነገር ግን በሕይወት እስካለሁ ድረስ የማይጓደለውን የአባታችንን ፍቅር አሳየኝ፤ እንዳልሞት። ¹⁵አባታችን የዳዊትን ጠላቶች ሁሉ ከምድር ገጽ በሚያጠፋበት ጊዜ እንኳ፣ ቸርነትህን ከቤተ ሰቤ ከቶ አታቋርጥ።” ¹⁶ዮናታንም ከዳዊት ቤት ጋራ ኪዳን አደረገ፤ “አባታችን የዳዊትን ጠላቶች ተጠያቂ ያድርግ” አለ። ¹⁷ዮናታንም ዳዊትን እንደ ገና ስለ ፍቅሩ አማለው፤ እንደ ነፍሱ ይወደው ነበርና። ¹⁸ከዚያም ዮናታን እንዲህ አለ፤ “ነገ የወር መባቻ ነው። መቀመጫህ ባዶ ስለ ሚሆን ትታጣለህ። ¹⁹ከነገ ወዲያ ወደ ማታ አካባቢ፣ ይህ ጭንቅ በጀመረ ጊዜ ወደ ተሸሸግህበት ስፍራ ፈጥነህ ውረድ፤ በኤዜል ድንጋይ አጠገብ ቈይ። ²⁰ዒላማ እንደ ማነጣጠር አድርጌ ሦስት ፍላጻዎችን ወደ ጐኑ እተኵሳለሁ። ²¹ብላቴናውንም ልኬ፣ ‘ሂድ፣ ፍላጻዎቹን ፈልግ’ እለዋለሁ። ‘እነሆ፣ ከአንተ በዚህ በኩል ናቸው፤ አምጣቸው’ ብዬ ብነግረው፣ ና፤ አባታችን ሕያው እንደ ሆነ፣ ሰላም ነህ፣ ምንም አደጋ የለም። ²²ነገር ግን ብላቴናውን፣ ‘እነሆ፣ ፍላጻዎቹ ካንተ ወዲያ ናቸው’ ብዬ ብነግረው፣ ሂድ፤ አባታችን ሰድዶሃልና። ²³አንተና እኔ ስለ ተነጋገርነው ነገር ደግሞ፣ እነሆ አባታችን በእኔና በአንተ መካከል ለዘላለም ምስክር ሆኖ እንደ ሚቆም አስታውስ።”

²⁴ስለዚህ ዳዊት በሜዳ ተሸሸገ። የወር መባቻም በመጣ ጊዜ ንጉሡ ሊበላ ተቀመጠ። ²⁵ንጉሡም በግድግዳው አጠገብ ባለው በወትሮ መቀመጫው ተቀመጠ፤ ዮናታን ፊት ለፊቱ፣ አበኔር በሳኦል አጠገብ ነበሩ፤ የዳዊት ስፍራ ግን ባዶ ነበር። ²⁶በዚያ ቀን ሳኦል፣ “ዳዊትን ያረከሰው ነገር ደርሶበት ይሆናል፤ በእርግጥ ርኩስ ሆኖአል” ብሎ በማሰብ ምንም አላለም። ^b b v26 በሥርዐት ርኩስ መሆን ብዙ ተራ ነገሮች የሚያስከትሉት ጊዜያዊ የአምልኮ ሁኔታ ሲሆን፣ ሰውን ከተቀደሱ ማዕዶችና ከአምልኮ ተሳትፎ የሚከለክል ነበር።

²⁷በማግስቱ፣ የወሩ ሁለተኛ ቀን፣ የዳዊት ስፍራ እንደ ገና ባዶ ነበር። ሳኦልም ልጁን ዮናታንን፣ “የእሴይ ልጅ ትናንትም ሆነ ዛሬ ለመብላት ለምን አልመጣም?” ሲል ጠየቀ።

²⁸ዮናታንም፣ “ዳዊት ወደ ቤተ ልሔም እንዲሄድ አጥብቆ ለመነኝ፤ ²⁹‘እንድሄድ ፍቀድልኝ፤ በከተማ ቤተ ሰባችን መሥዋዕት አለው፤ ወንድሜም ወደዚያ እንድሄድ አዘዘኝ። በፊትህ ሞገስ አግኝቼ ከሆነ፣ ወልቄ ወንድሞቼን ልይ’ አለ። ወደ ንጉሡ ማዕድ ያልመጣው ስለዚህ ነው” ብሎ መለሰ።

³⁰ሳኦልም በዮናታን ላይ ተቈጣ፤ “አንተ የዐመፀኛና የጠማማ ሴት ልጅ! ለገዛ ዕፍረትህና የወለደችህን እናት ለማሳፈር ከእሴይ ልጅ ጋር እንደ ወገንህ አላውቅምን? ³¹የእሴይ ልጅ በምድር ላይ በሕይወት እስካለ ድረስ፣ አንተም ሆንህ መንግሥትህ አትጸናም። ልከህ ወደ እኔ አምጣው፤ ሊሞት ይገባዋልና።”

³²ዮናታንም አባቱን፣ “ለምን ይገደላል? ምንስ አደረገ?” ሲል ጠየቀ።

³³ሳኦልም ሊመታው ጦሩን ወረወረበት፤ በዚህም ዮናታን አባቱ ዳዊትን ለመግደል እንደ ቈረጠ ዐወቀ። ³⁴ዮናታንም በሚንበለበል ቍጣ ከማዕዱ ተነሣ፤ በዚያ የወሩ ሁለተኛ ቀን ምንም አልበላም፤ አባቱ ዳዊትን ስላዋረደው አዘነለት።

³⁵በማለዳም ዮናታን ዳዊትን ለመገናኘት ወደ ሜዳ ወጣ፤ አንድ ታናሽ ብላቴናም ከእርሱ ጋር ነበር። ³⁶ብላቴናውንም፣ “ሩጥ፣ የምተኵሰውን ፍላጻ ፈልግ” አለው። እርሱም ሲሮጥ፣ ዮናታን ፍላጻውን ካለፈው አሻግሮ ተኰሰ። ³⁷ብላቴናውም ዮናታን ወደ ተኰሰው ፍላጻ በደረሰ ጊዜ፣ ዮናታን ከኋላው፣ “ፍላጻው ካንተ ወዲያ አይደለምን?” ብሎ ጠራው። ³⁸ዮናታንም ብላቴናውን ከኋላው፣ “ፍጠን! ቶሎ በል! አትቁም!” ብሎ ጠራው። ብላቴናውም ፍላጻዎቹን ሰብስቦ ወደ ጌታው መጣ። ³⁹ብላቴናው ከዚህ ሁሉ ምንም አላወቀም፤ ትርጕሙን ዮናታንና ዳዊት ብቻ ያውቁ ነበር። ⁴⁰ከዚያም ዮናታን የጦር መሣሪያውን ለብላቴናው ሰጠና፣ “ሂድ፣ ወደ ከተማ መልሰህ ውሰዳቸው” አለው።

⁴¹ብላቴናው በሄደ ጊዜ፣ ዳዊት ከድንጋዩ ደቡባዊ ጐን ተነሣ፤ በግንባሩ ተደፋ፤ ሦስት ጊዜም ሰገደ። ተሳሳሙ፤ አብረውም አለቀሱ፤ ዳዊት ግን ይበልጥ አለቀሰ። ⁴²ዮናታንም ዳዊትን፣ “በሰላም ሂድ፤ ሁለታችን በአባታችን ስም ‘አባታችን በእኔና በአንተ መካከል፣ በዘርህና በዘሬም መካከል ለዘላለም ምስክር ይሁን’ ብለን ምለናልና” አለው። ዳዊትም ተነሥቶ ሄደ፤ ዮናታንም ወደ ከተማ ተመለሰ።