1.سموئيل 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹داؤد راما ۾ نيوت کان ڀڄي نڪري يونتن وٽ آيو ۽ چيائينس تہ ”مون ڇا ڪيو آهي؟ منهنجو ڏوهه ڪهڙو آهي، ۽ تنهنجي پيءُ جي خلاف مون ڪهڙو گناهه ڪيو آهي، جو هو منهنجي جان وٺڻ چاهي ٿو؟“

²”ڪڏهن بہ نہ!“ يونتن وراڻيو تہ ”تون نہ مرندين. منهنجو پيءُ ننڍي وڏي هر ڳالهه مون کي ٻڌائي ٿو. پوءِ هيءَ ڳالهه مون کان ڇو لڪائيندو؟ ائين ناهي.“

³پر داؤد وري قسم کنيو تہ ”تنهنجي پيءُ کي چڱيءَ طرح خبر آهي تہ مون تي تنهنجي مهرباني آهي، تنهنڪري هن چيو آهي تہ ’يونتن کي نہ ٻڌائجو، نہ تہ هو ڏکارجي پوندو.‘ تہ بہ جيئن اسان جو پيءُ جيئرو آهي، ۽ جيئن تون جيئرو آهين، منهنجي ۽ موت جي وچ ۾ رڳو هڪ قدم جو فاصلو آهي.“

⁴يونتن داؤد کي چيو تہ ”جيڪو تون چاهين ٿو، سو آءٌ تنهنجي لاءِ ڪندس.“

⁵داؤد چيو تہ ”سڀاڻي نئون چنڊ آهي؛ مون کي بادشاهه سان گڏ ويهي کائڻ گھرجي. مون کي ٽئين شام تائين ٻنيءَ ۾ لڪڻ ڏي. ^a a v5 نئين چنڊ جو تهوار هر مهيني ملھايو ويندڙ جشن هو، جيڪو عبراني مهيني جي پهرين ڏينهن تي خاص قربانين ۽ بادشاهه جي ميز تي رسمي گڏيل ماني سان ملھايو ويندو هو. ⁶جيڪڏهن تنهنجي پيءُ کي منهنجي ڪمي محسوس ٿئي، تہ چئجانس تہ ’داؤد پنهنجي شهر بيت لحم ڏانهن تڪڙو وڃڻ جي موڪل گھري، ڇاڪاڻ تہ اتي سندس سڄي گھراڻي جي سالياني قربانيءَ جو موقعو آهي.‘“ ⁷جيڪڏهن هو چوي تہ ’چڱو،‘ تہ تنهنجو ٻانهو سلامت آهي. پر جيڪڏهن هو ڪاوڙ ۾ ڀڙڪي پوي، تہ پڪ ڄاڻج تہ هن منهنجي خلاف بڇڙائيءَ جو فيصلو ڪري ڇڏيو آهي. ⁸پنهنجي ٻانهي تي مهرباني ڪر، ڇاڪاڻ تہ تو مون کي اسان جي پيءُ جي اڳيان پاڻ سان عهد ۾ آندو آهي. جيڪڏهن مون ۾ ڏوهه آهي تہ پاڻ مون کي ماري ڇڏ؛ مون کي تنهنجي پيءُ جي حوالي ڇو ٿو ڪرين؟

⁹”ڪڏهن بہ نہ!“ يونتن چيو تہ ”جيڪڏهن مون کي خبر پوي ها تہ منهنجي پيءُ توکي نقصان پهچائڻ جو ارادو ڪيو آهي، تہ ڇا آءٌ توکي نہ ٻڌايان ها؟“

¹⁰داؤد پڇيو تہ ”جيڪڏهن تنهنجو پيءُ توکي سخت جواب ڏئي، تہ مون کي ڪير ٻڌائيندو؟“

¹¹”اچ،“ يونتن چيو تہ ”ٻنيءَ ڏانهن هلون.“ پوءِ ٻئي گڏجي ٻاهر ٻنيءَ ڏانهن نڪتا. ¹²يونتن داؤد کي چيو تہ ”اسان جو پيءُ، اسرائيل جو خدا، منهنجو شاهد هجي! سڀاڻي يا ٽئين ڏينهن آءٌ پنهنجي پيءُ جي من جي پرک ڪندس؛ جيڪڏهن هو تو سان مهربان آهي، تہ ڇا آءٌ ضرور ماڻهو موڪلي توکي خبر نہ ڏيندس؟ ¹³پر جيڪڏهن منهنجو پيءُ توکي نقصان پهچائڻ جو ارادو ڪري، ۽ آءٌ توکي خبردار نہ ڪريان ۽ سلامتيءَ سان رخصت نہ ڪريان، تہ اسان جو پيءُ مون کي سخت سزا ڏئي. اسان جو پيءُ تو سان گڏ هجي، جيئن هو منهنجي پيءُ سان گڏ هو. ¹⁴پر جيستائين آءٌ جيئرو آهيان، تيستائين مون تي اسان جي پيءُ جي لافاني شفقت ڏيکارج، تہ جيئن آءٌ نہ مران. ¹⁵پنهنجي مهرباني منهنجي گھراڻي کان ڪڏهن بہ نہ ڪٽج، جڏهن اسان جو پيءُ داؤد جي هر دشمن کي ڌرتيءَ جي مٿاڇري تان ڪٽي ڇڏي، تڏهن بہ.“ ¹⁶يونتن داؤد جي گھراڻي سان عهد ڪري چيو تہ ”اسان جو پيءُ داؤد جي دشمنن کان حساب وٺي.“ ¹⁷يونتن وري داؤد کي پنهنجي پيار جو قسم کڻايو، ڇاڪاڻ تہ هو کيس پنهنجي جان جيترو پيار ڪندو هو. ¹⁸پوءِ يونتن چيو تہ ”سڀاڻي نئون چنڊ آهي. تنهنجي ڪمي محسوس ٿيندي، ڇاڪاڻ تہ تنهنجي ويهڻ جي جاءِ خالي هوندي. ¹⁹ٽئين ڏينهن، شام جي ويجهو، تڪڙو هيٺ لهي اتي هل جتي هيءَ مصيبت شروع ٿيڻ مهل لڪو هئين، ۽ ازل جي پٿر وٽ ترس. ²⁰آءٌ ان جي پاسي ڏانهن ٽي تير هڻندس، ڄڻ ڪنهن نشاني ڏانهن تير هڻان ٿو. ²¹پوءِ آءٌ ڇوڪري کي موڪليندس ۽ چوندمانس تہ ’وڃ، تير ڳولي آڻ.‘ جيڪڏهن آءٌ کيس چوان تہ ’ڏس، تير تو کان هن پاسي آهن، انهن کي هتي کڻي اچ،‘ تہ پوءِ تون اچج؛ جيئن اسان جو پيءُ جيئرو آهي، تون سلامت آهين، ڪو خطرو ناهي. ²²پر جيڪڏهن آءٌ ڇوڪري کي چوان تہ ’ڏس، تير تو کان اڳتي آهن،‘ تہ هلي وڃ؛ اسان جي پيءُ توکي موڪلي ڇڏيو آهي. ²³جنهن ڳالهه بابت اسان ٻنهي ڳالهايو آهي، ان کي ياد رکج، اسان جو پيءُ تو ۽ مون جي وچ ۾ سدائين شاهد آهي.“

²⁴تنهنڪري داؤد ٻنيءَ ۾ لڪي ويو. جڏهن نئون چنڊ آيو، تڏهن بادشاهه کائڻ لاءِ ويٺو. ²⁵بادشاهه هميشه وانگر ڀت جي ڀرسان پنهنجي جاءِ تي ويٺو، يونتن سامهون، ابنير شائول جي پاسي ۾، ۽ داؤد جي جاءِ خالي هئي. ²⁶ان ڏينهن شائول ڪجهه نہ چيو، ڇاڪاڻ تہ هن سوچيو تہ ”داؤد سان ڪجهه ٿيو آهي، جنهن ڪري هو رسمي طور ناپاڪ ٿي ويو آهي، ضرور هو ناپاڪ آهي.“ ^b b v26 رسمي ناپاڪي هڪ عارضي رسمي حالت هئي، جيڪا ڪيترين ئي عام شين سبب ٿيندي هئي، ۽ ماڻهوءَ کي پاڪ ماني يا عبادت ۾ حصو وٺڻ کان روڪيندي هئي.

²⁷ٻئي ڏينهن، مهيني جي ٻئين تاريخ، داؤد جي جاءِ وري خالي هئي. شائول پنهنجي پٽ يونتن کان پڇيو تہ ”يسيءَ جو پٽ ڪالهه يا اڄ ماني کائڻ لاءِ ڇو نہ آيو آهي؟“

²⁸يونتن وراڻيو تہ ”داؤد مون کان بيت لحم وڃڻ جي موڪل لاءِ ڏاڍي منٿ ڪئي. ²⁹هن چيو تہ ’مون کي وڃڻ ڏي، اسان جي گھراڻي جي شهر ۾ قربانيءَ آهي، ۽ منهنجي ڀاءُ مون کي اتي اچڻ جو حڪم ڏنو آهي. جيڪڏهن مون تي تنهنجي مهرباني آهي، تہ مون کي موڪل ڏي تہ آءٌ ڀڄي وڃي پنهنجن ڀائرن کي ڏسان.‘ ان ڪري هو بادشاهه جي ميز تي نہ آيو آهي.“

³⁰شائول يونتن تي ڏاڍو ڪاوڙجي پيو ۽ چيائينس تہ ”اي باغي ۽ بگڙيل عورت جا پٽ! ڇا مون کي خبر ناهي تہ تو يسيءَ جي پٽ جو ساٿ ڏنو آهي، پنهنجي شرمندگيءَ لاءِ، ۽ توکي ڄڻيندڙ ماءُ جي شرمندگيءَ لاءِ؟ ³¹جيستائين يسيءَ جو پٽ زمين تي جيئرو آهي، تيستائين نڪو تون ۽ نڪي تنهنجي بادشاهي محفوظ آهي. هاڻي ماڻهو موڪلي هن کي مون وٽ وٺي اچ؛ هن کي ضرور مرڻو آهي.“

³²”هن کي ڇو ماريو وڃي؟ هن ڇا ڪيو آهي؟“ يونتن پنهنجي پيءُ کان پڇيو.

³³شائول کيس ڪيرائڻ لاءِ مٿس ڀالو اڇليو، تنهنڪري يونتن سمجھي ورتو تہ سندس پيءُ داؤد کي ماري ڇڏڻ جو پڪو ارادو ڪيو آهي. ³⁴يونتن سخت ڪاوڙ ۾ ميز تان اٿي بيٺو، مهيني جي ٻئين ڏينهن ڪجهه بہ نہ کاڌائين، ۽ داؤد لاءِ ڏک ڪيائين، ڇاڪاڻ تہ سندس پيءُ هن کي ذليل ڪيو هو.

³⁵صبح جو يونتن داؤد سان ملڻ لاءِ ٻنيءَ ڏانهن ويو، ۽ ساڻس هڪ ننڍو ڇوڪرو هو. ³⁶هن پنهنجي ڇوڪري کي چيو تہ ”ڊوڙ، جيڪي تير آءٌ هڻان ٿو، سي ڳولي آڻ.“ جڏهن ڇوڪرو ڊوڙي رهيو هو، تڏهن يونتن تير هن کان اڳتي هنيو. ³⁷جڏهن ڇوڪرو يونتن جي هنيل تير واري جاءِ تي پهتو، تڏهن يونتن پويان سڏ ڪري چيو تہ ”ڇا تير تو کان اڳتي ناهي؟“ ³⁸يونتن ڇوڪري جي پويان سڏ ڪيو تہ ”تڪڙ ڪر! جلدي ڪر! نہ ترس!“ ڇوڪرو تير گڏ ڪري پنهنجي مالڪ وٽ آيو. ³⁹ڇوڪري کي انهيءَ سڄي ڳالهه جي ڪابہ خبر نہ هئي؛ فقط يونتن ۽ داؤد کي ان جي مطلب جي خبر هئي. ⁴⁰پوءِ يونتن پنهنجا هٿيار ڇوڪري کي ڏئي چيائينس تہ ”وڃ، انهن کي شهر ڏانهن کڻي وڃ.“

⁴¹جڏهن ڇوڪرو هليو ويو، تڏهن داؤد پٿر جي ڏکڻ پاسي کان اٿي، منهن ڀر ڪري پيو ۽ ٽي ڀيرا جھڪيو. هڪ ٻئي کي چمي گڏجي روئڻ لڳا، پر داؤد وڌيڪ روئيو. ⁴²يونتن داؤد کي چيو تہ ”سلامتيءَ سان وڃ، ڇاڪاڻ تہ اسان ٻنهي اسان جي پيءُ جي نالي تي قسم کنيو آهي تہ ’اسان جو پيءُ تو ۽ مون جي وچ ۾، ۽ تنهنجي اولاد ۽ منهنجي اولاد جي وچ ۾ سدائين شاهد آهي.‘“ داؤد اٿي هليو ويو؛ يونتن شهر ڏانهن موٽي آيو.