1.سموئيل 21 FHB Father's Heart Bible™

21 ¹داؤد نوب ۾ اخيمالڪ ڪاهن وٽ آيو. اخيمالڪ ڏڪندو کيس ملڻ آيو ۽ پڇيائينس تہ ”تون اڪيلو ڇو آهين، توسان گڏ ڪو بہ ناهي؟“ ²داؤد اخيمالڪ ڪاهن کي چيو تہ ”بادشاھہ مون کي حڪم ڏنو ۽ چيائين تہ ’جنهن ڪم لاءِ آءٌ توکي موڪليان ٿو ۽ جيڪو مون توکي حڪم ڏنو آهي، انهيءَ بابت ڪنهن کي ڪجھہ بہ خبر نہ پوي.‘ مون پنهنجن جوانن کي هڪ خاص هنڌ ڏانهن موڪليو آهي. ³سو هاڻي تو وٽ ڇا آهي؟ مون کي پنج مانيون ڏي، يا جيڪي بہ ملن سي ڏي.“

⁴ڪاهن داؤد کي چيو تہ ”مون وٽ عام ماني ناهي، رڳو پاڪ ماني آهي، جيڪڏهن جوان عورتن کان بچيل رهيا آهن.“

⁵داؤد ڪاهن کي وراڻيو تہ ”اسان کان عورتون پري رکيون ويون آهن، جيئن هميشہ ٿيندو آهي جڏهن آءٌ نڪرندو آهيان. جوانن جا بدن عام سفر ۾ بہ پاڪ ٿين ٿا؛ تڏهن اڄ ڪيترو نہ وڌيڪ انهن جا بدن پاڪ هوندا؟“ ⁶تنهنڪري ڪاهن کيس پاڪ ماني ڏني، ڇاڪاڻ تہ اتي حضوري جي مانيءَ کانسواءِ ٻي ڪا ماني نہ هئي، جيڪا اسان جي پيءُ جي اڳيان کان کنئي وئي هئي تہ جنهن ڏينهن اها هٽائي وئي، انهيءَ ڏينهن گرم ماني رکي وڃي. ^a a v6 حضوري جي ماني ٻارهن مانيون هيون، جيڪي اسان جي پيءُ جي اڳيان پاڪ هنڌ تي رکيون وينديون هيون ۽ هر هفتي بدلايون وينديون هيون؛ عام طور رڳو ڪاهنن کي انهن کي کائڻ جي اجازت هئي.

⁷انهيءَ ڏينهن ساؤل جي نوڪرن مان هڪڙو اتي هو، جيڪو اسان جي پيءُ جي اڳيان روڪيل هو: اهو ادومي دوايگ هو، ساؤل جي ڌنارن جو سردار.

⁸داؤد اخيمالڪ کان پڇيو تہ ”ڇا هتي تو وٽ ڪو نيزو يا تلوار آهي؟ مون ساڻ نہ پنهنجي تلوار کنئي ۽ نہ هٿيار، ڇاڪاڻ تہ بادشاھہ جو حڪم تڪڙو هو.“

⁹ڪاهن چيو تہ ”فلستي جليات جي تلوار، يعني اهو جليات جنهن کي تو ايله جي واديءَ ۾ ماريو هو، هتي ايفود جي پويان ڪپڙي ۾ ويڙھيل آهي. جيڪڏهن چاهين تہ کڻي وٺ؛ هتي ٻي ڪا ناهي.“ داؤد چيو تہ ”ان جھڙي ٻي ڪا ناهي؛ اها مون کي ڏي.“

داؤد جات ڏانهن ڀڄي ٿو

¹⁰انهيءَ ڏينهن داؤد اُٿي ساؤل کان ڀڄي ويو ۽ جات جي بادشاھہ اخيس وٽ پهتو. ¹¹پر اخيس جي نوڪرن کيس چيو تہ ”ڇا هي ملڪ جو بادشاھہ داؤد ناهي؟ ڇا هي اهو ناهي جنهن بابت اهي پنهنجن ناچن ۾ ڳائيندا آهن تہ ’ساؤل هزارين ماريا، ۽ داؤد ڏھہ هزارين ماريا‘؟“

¹²داؤد اهي ڳالهيون دل ۾ رکيون ۽ جات جي بادشاھہ اخيس کان ڏاڍو ڊڄي ويو. ¹³تنهنڪري هن انهن جي اڳيان پنهنجو رويو بدلايو ۽ انهن جي سامهون ديوانن وانگر ٿي ويو؛ دروازي جي تختن تي ليڪا ڪڍيائين ۽ ٿڪ کي پنهنجي ڏاڙهيءَ تي وھڻ ڏنائين. ¹⁴اخيس پنهنجن نوڪرن کي چيو تہ ”ڏسو، اوهان ڏسو ٿا تہ هي ماڻھو ديوانو آهي. اوهان هن کي مون وٽ ڇو آندو؟ ¹⁵ڇا مون کي ديوانن جي کوٽ آهي، جو اوهان هن کي مون وٽ بڪواس ڪرڻ لاءِ کڻي آيا آهيو؟ ڇا هي منهنجي گھر ۾ اچي؟“