1 Shohlar 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹Dovud Ramadagi Nayotdan qochib, Yonatan oldiga keldi va shunday dedi: “Men nima qildim? Aybim nimayu, otangga qarshi qanday gunoh qilibman — u jonimni olmoqchimi?”

²Yonatan javob berdi: “Aslo! Sen oʻlmaysan. Otam katta-kichik hamma ishni menga aytadi. Nega buni mendan yashirsin? Bu rost emas.”

³Lekin Dovud yana qasam ichib dedi: “Otang sening koʻnglingdan joy olganimni yaxshi biladi, shuning uchun u: «Yonatanga aytmang, aks holda u qaygʻuga botadi,» degan. Ammo Otamiz hayot ekani haq, sening joning haq — men bilan oʻlim orasida bir qadamgina bor.”

⁴Yonatan Dovudga dedi: “Nimani istasang, sen uchun shuni qilaman.”

⁵Dovud dedi: “Ertaga yangi oy — men podshoh bilan birga ovqatlanishim kerak. Uchinchi kun kechgacha dalada yashirinib turay. ^a a v5 Yangi oy bayrami — ibroniy oyining birinchi kunini nishonlaydigan oylik tantana boʻlib, maxsus qurbonliklar keltirilib, podshoh dasturxonida rasmiy umumiy taom bilan nishonlanardi. ⁶Agar otang meni yoʻqlasa, ayt: «Dovud oʻz shahri Baytlahmga shoshilib borish uchun mendan ruxsat soʻrab yalindi, chunki u yerda butun urugʻining har yilgi qurbonligi boʻladi.»” ⁷Agar u: “Yaxshi,” desa, quling xavfsiz. Ammo u gʻazablansa, bilginki, u menga yomonlik qilishga ahd qilibdi. ⁸Qulingga mehribonlik koʻrsat — sen meni Otamiz huzurida oʻzing bilan ahdga kiritgansan. Agar aybdor boʻlsam, meni oʻzing oʻldir; nega otangga topshirasan?

⁹Yonatan dedi: “Aslo! Agar otam senga yomonlik qilmoqchi ekanini bilsam, buni senga aytmasmidim?”

¹⁰Dovud soʻradi: “Agar otang senga qoʻpollik bilan javob bersa, buni menga kim aytadi?”

¹¹Yonatan dedi: “Yur, dalaga chiqaylik.” Shunday qilib, ikkovi birga chiqishdi. ¹²Yonatan Dovudga dedi: “Otamiz, Isroilning Xudosi, menga guvoh boʻlsin! Ertaga yoki uchinchi kuni otamning koʻnglini bilib olaman — agar u senga xayrixoh boʻlsa, albatta xabar yuborib, senga bildirmaymanmi? ¹³Lekin otam senga yomonlik qilmoqchi boʻlsa-yu, men seni ogohlantirib, omon-eson joʻnatib yubormasam, Otamiz meni qattiq jazolasin. Otamiz otam bilan birga boʻlgani kabi, sen bilan ham birga boʻlsin. ¹⁴Men tirik ekanman, menga Otamizning soʻnmas sevgisini koʻrsat, toki oʻlib ketmay. ¹⁵Mening xonadonimdan hech qachon mehringni uzma — hatto Otamiz Dovudning har bir dushmanini yer yuzidan yoʻq qilib tashlaganda ham.” ¹⁶Yonatan Dovud xonadoni bilan ahd tuzib dedi: “Otamiz Dovudning dushmanlaridan hisob-kitob qilsin.” ¹⁷Yonatan Dovudga boʻlgan muhabbati tufayli uni yana bir bor qasam ichishga undadi, chunki uni oʻz joni kabi sevardi. ¹⁸Soʻngra Yonatan dedi: “Ertaga yangi oy. Oʻrning boʻsh qolgani uchun seni yoʻqlashadi. ¹⁹Indinga, kechga tomon, bu voqea boshlangan kuni oʻzingni yashirgan joyingga shoshilib tush-da, Ezel toshi yonida tur. ²⁰Men nishonga moʻljallayotgandek, toshning yoniga uchta oʻq otaman. ²¹Soʻng bolani yuborib: «Bor, oʻqlarni top,» deyman. Agar men unga: «Qara, oʻqlar sendan beri tomonda — ularni olib kel,» desam, sen chiq; Otamiz hayot ekani haq, sen xavfsizsan, hech qanday xavf yoʻq. ²²Lekin bolaga: «Qara, oʻqlar sendan narida,» desam, sen ket — Otamiz seni joʻnatibdi. ²³Sen bilan men gaplashgan narsaga kelsak — esingda boʻlsin, Otamiz sen bilan mening oramizda abadiy guvoh boʻlib turibdi.”

²⁴Shunday qilib, Dovud dalada yashirindi. Yangi oy kelganda, podshoh ovqatlanishga oʻtirdi. ²⁵Podshoh devor yonidagi odatdagi oʻrniga oʻtirdi, Yonatan roʻparasida, Abner Shoul yonida edi — Dovudning joyi boʻsh qoldi. ²⁶Oʻsha kuni Shoul hech narsa demadi, chunki shunday oʻylagandi: “Dovudning boshiga biror ish tushib, u marosim jihatidan nopok boʻlib qolgandir — albatta, u nopokdir.” ^b b v26 Marosim jihatidan nopok boʻlish — koʻplab oddiy narsalardan kelib chiqadigan vaqtincha diniy holat boʻlib, u odamning muqaddas taomlarda yoki ibodatda ishtirok etishiga toʻsqinlik qilardi.

²⁷Ertasiga, oyning ikkinchi kuni, Dovudning joyi yana boʻsh qoldi. Shoul oʻgʻli Yonatandan soʻradi: “Nega Yesseyning oʻgʻli na kecha, na bugun ovqatga kelmadi?”

²⁸Yonatan javob berdi: “Dovud Baytlahmga borishiga ruxsat berishimni mendan qattiq iltimos qildi. ²⁹U dedi: «Menga ruxsat ber — shaharda oilamizning qurbonligi bor, akam meni u yerga borishimni buyurdi. Agar koʻnglingdan joy olgan boʻlsam, imkon ber, borib akalarimni koʻrib kelay.» Shuning uchun u podshohning dasturxoniga kelmadi.”

³⁰Shoul Yonatanga gʻazablanib dedi: “Ey itoatsiz, buzuq xotinning oʻgʻli! Sen oʻzing uchun ham, seni tuqqan onang uchun ham sharmandalik keltirib, Yesseyning oʻgʻli tomonini olganingni bilmaydi deb oʻylaysanmi? ³¹Yesseyning oʻgʻli yer yuzida tirik ekan, na sen, na sening podshohliging mustahkam boʻladi. Odam yuborib, uni oldimga keltir; u oʻlishi kerak.”

³²Yonatan otasidan soʻradi: “Nega u oʻlimga mahkum etilsin? U nima qildi?”

³³Shoul uni urib yiqitish uchun nayzasini unga qarata otdi. Shunda Yonatan otasi Dovudni oʻldirishga qatʼiy ahd qilganini bildi. ³⁴Yonatan achchiq gʻazab bilan dasturxondan turib ketdi va oʻsha oyning ikkinchi kuni hech narsa yemadi, Dovud uchun qaygʻurdi, chunki otasi uni sharmanda qilgan edi.

³⁵Ertalab Yonatan Dovud bilan uchrashish uchun dalaga chiqdi, yonida bir yosh bola bor edi. ³⁶U oʻz bolasiga dedi: “Yugur, men otadigan oʻqlarni top.” Bola yugurib ketayotganda, Yonatan oʻqni undan oshirib otdi. ³⁷Bola Yonatan otgan oʻq tushgan joyga yetganda, Yonatan uning orqasidan qichqirdi: “Oʻq sendan nariroqda emasmi?” ³⁸Yonatan bolaning orqasidan qichqirdi: “Shoshil! Tez boʻl! Toʻxtama!” Bola oʻqlarni yigʻishtirib, xoʻjayini oldiga keldi. ³⁹Bola bularning hech biridan xabardor emasdi; buning maʼnosini faqat Yonatan bilan Dovud bilardi. ⁴⁰Soʻng Yonatan qurol-yarogʻini bolaga berib, unga dedi: “Bor, bularni shaharga olib ket.”

⁴¹Bola ketgach, Dovud toshning janub tomonidan turib, yuztubon yiqildi va uch marta taʼzim qildi. Ular bir-birini oʻpib, birga yigʻlashdi, eng koʻp Dovud yigʻladi. ⁴²Yonatan Dovudga dedi: “Tinch-omon bor — ikkalamiz Otamiz nomi bilan qasam ichgan edik: «Otamiz sen bilan mening oramizda, sening nasling bilan mening naslim oramizda abadiy guvohdir.»” Dovud turib, yoʻlga tushdi; Yonatan esa shaharga qaytdi.