1 ശമൂവേൽ 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹ദാവീദ് രാമായിലെ നയ്യോത്തിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോയി യോനാഥാന്റെ അടുക്കൽ വന്നു പറഞ്ഞു: “ഞാൻ എന്തു ചെയ്തു? എന്റെ അകൃത്യം എന്ത്? നിന്റെ പിതാവ് എന്റെ ജീവൻ അന്വേഷിക്കുമാറ് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് എന്തു പാപം ചെയ്തു?”

²യോനാഥാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഒരിക്കലുമില്ല! നീ മരിക്കുകയില്ല. വലുതോ ചെറുതോ ആയ എല്ലാ കാര്യവും എന്റെ പിതാവ് എന്നോടു പറയുന്നു. ഇതു മാത്രം എന്നിൽനിന്നു മറച്ചുവെക്കുന്നതെന്തിന്? അങ്ങനെയല്ല.”

³എന്നാൽ ദാവീദ് വീണ്ടും സത്യം ചെയ്തു പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് എന്നോടു പ്രീതിയുണ്ടെന്നു നിന്റെ പിതാവിനു നല്ലവണ്ണം അറിയാം; ‘യോനാഥാൻ ദുഃഖിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന് ഇത് അവനെ അറിയിക്കരുത്’ എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ജീവനാണെ, നിന്റെ ജീവനാണെ, എനിക്കും മരണത്തിനും ഇടയിൽ ഒരടി മാത്രമേയുള്ളൂ.”

⁴യോനാഥാൻ ദാവീദിനോടു പറഞ്ഞു: “നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും ഞാൻ നിനക്കുവേണ്ടി ചെയ്യും.”

⁵ദാവീദ് പറഞ്ഞു: “നാളെ അമാവാസിയാണ്; ഞാൻ രാജാവിനോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കേണ്ടതാണ്. മൂന്നാം ദിവസത്തെ സന്ധ്യവരെ വയലിൽ ഒളിച്ചിരിക്കാൻ എന്നെ അനുവദിക്കുക. ^a a v5 അമാവാസി ഉത്സവം എബ്രായമാസത്തിന്റെ ആദ്യദിവസത്തെ കുറിക്കുന്ന മാസംതോറുമുള്ള ഒരു ആഘോഷമായിരുന്നു; വിശേഷാൽ യാഗങ്ങളോടും രാജാവിന്റെ മേശയിങ്കൽ ഔപചാരികമായ ഒരു സമൂഹഭക്ഷണത്തോടുംകൂടി ഇത് ആചരിച്ചിരുന്നു. ⁶നിന്റെ പിതാവ് എന്നെ കാണാതിരുന്നാൽ, ‘തന്റെ പട്ടണമായ ബേത്ത്ലെഹെമിൽ തന്റെ കുലം മുഴുവന്റെയും വാർഷികയാഗം നടക്കുന്നതിനാൽ അവിടേക്കു വേഗം പോകാൻ ദാവീദ് താണുകേണ് അപേക്ഷിച്ചു’ എന്നു പറയണം.” ⁷‘നല്ലത്’ എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞാൽ, അടിയനു സമാധാനമായി. എന്നാൽ അദ്ദേഹം ഏറ്റവും കോപിച്ചാൽ, എനിക്കു ദോഷം ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു നിനക്ക് ഉറപ്പിക്കാം. ⁸അടിയനോടു ദയ കാണിക്കണം—നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ മുമ്പാകെ നീ എന്നെ നിന്നോടൊരുമിച്ച് ഒരു ഉടമ്പടിയിൽ ചേർത്തുവല്ലോ. എനിക്കു കുറ്റമുണ്ടെങ്കിൽ, നീതന്നെ എന്നെ കൊല്ലുക; എന്തിന് എന്നെ നിന്റെ പിതാവിന് ഏല്പിക്കുന്നു?

⁹യോനാഥാൻ പറഞ്ഞു: “ഒരിക്കലുമില്ല! എന്റെ പിതാവ് നിനക്കു ദോഷം ചെയ്യാൻ ഭാവിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്നെ അറിയിക്കാതിരിക്കുമോ?”

¹⁰ദാവീദ് ചോദിച്ചു: “നിന്റെ പിതാവ് നിന്നോടു കഠിനമായി ഉത്തരം പറഞ്ഞാൽ ആര് എന്നെ അറിയിക്കും?”

¹¹യോനാഥാൻ പറഞ്ഞു: “വരിക, നമുക്കു വയലിലേക്കു പോകാം.” അങ്ങനെ അവർ ഇരുവരും ഒന്നിച്ചു പുറത്തിറങ്ങി. ¹²യോനാഥാൻ ദാവീദിനോടു പറഞ്ഞു: “ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ നമ്മുടെ പിതാവ് എനിക്കു സാക്ഷി! നാളെയോ മൂന്നാം ദിവസമോ ഞാൻ എന്റെ പിതാവിന്റെ മനസ്സു പരിശോധിക്കും—അദ്ദേഹത്തിനു നിന്നോടു പ്രീതിയുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ നിശ്ചയമായും ആളയച്ചു നിന്നെ അറിയിക്കാതിരിക്കുമോ? ¹³എന്നാൽ എന്റെ പിതാവ് നിനക്കു ദോഷം ചെയ്യാൻ ഭാവിക്കുന്നെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്നെ അതറിയിച്ചു സുരക്ഷിതനായി പറഞ്ഞയയ്ക്കാതിരുന്നാൽ നമ്മുടെ പിതാവ് എന്നെ കഠിനമായി ശിക്ഷിക്കട്ടെ. അവിടുന്ന് എന്റെ പിതാവിനോടുകൂടെ ഇരുന്നതുപോലെ നമ്മുടെ പിതാവ് നിന്നോടുകൂടെ ഇരിക്കട്ടെ. ¹⁴എന്നാൽ ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാലത്തോളം, ഞാൻ മരിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന് നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ അചഞ്ചലസ്നേഹം എന്നോടു കാണിക്കണം. ¹⁵എന്റെ കുടുംബത്തിൽനിന്നു നിന്റെ ദയ ഒരിക്കലും അറ്റുപോകരുത്—നമ്മുടെ പിതാവ് ദാവീദിന്റെ ശത്രുക്കളെ ഓരോരുത്തരെയും ഭൂമുഖത്തുനിന്നു ഛേദിച്ചുകളയുമ്പോൾപ്പോലും.” ¹⁶യോനാഥാൻ ദാവീദിന്റെ ഗൃഹത്തോട് ഒരു ഉടമ്പടി ചെയ്തു: “ദാവീദിന്റെ ശത്രുക്കളോടു നമ്മുടെ പിതാവ് കണക്കുചോദിക്കട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞു. ¹⁷തന്റെ ജീവനെപ്പോലെ അവൻ അവനെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നതിനാൽ, ദാവീദിനോടുള്ള സ്നേഹംനിമിത്തം യോനാഥാൻ അവനെക്കൊണ്ടു വീണ്ടും സത്യം ചെയ്യിച്ചു. ¹⁸പിന്നീട് യോനാഥാൻ പറഞ്ഞു: “നാളെ അമാവാസിയാണ്. നിന്റെ ഇരിപ്പിടം ഒഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനാൽ നിന്നെ കാണാതെയാകും. ¹⁹മറ്റന്നാൾ സന്ധ്യയോടടുത്ത്, ഈ കുഴപ്പം തുടങ്ങിയപ്പോൾ നീ ഒളിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്കു വേഗം ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് ഏസെൽ എന്ന കല്ലിനരികെ താമസിക്കുക. ²⁰ഒരു ലാക്കിനു നേരെ എയ്യുന്നതുപോലെ ഞാൻ അതിന്റെ വശത്തേക്കു മൂന്ന് അമ്പ് എയ്യും. ²¹ഞാൻ ബാലനെ അയച്ച്, ‘പോയി അമ്പുകൾ കണ്ടുപിടിക്ക്’ എന്നു പറയും. ‘ഇതാ, അമ്പുകൾ നിന്റെ ഈ ഭാഗത്താണ്—അവ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക’ എന്നു ഞാൻ അവനോടു പറഞ്ഞാൽ, അപ്പോൾ നീ വരിക; നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ജീവനാണെ, നിനക്കു സമാധാനമാണ്, അപകടമൊന്നുമില്ല. ²²എന്നാൽ ‘ഇതാ, അമ്പുകൾ നിനക്കപ്പുറത്താണ്’ എന്നു ഞാൻ ബാലനോടു പറഞ്ഞാൽ, നീ പോകുക—നമ്മുടെ പിതാവ് നിന്നെ പറഞ്ഞയച്ചിരിക്കുന്നു. ²³ഇനി നീയും ഞാനും സംസാരിച്ച കാര്യത്തെക്കുറിച്ച്—ഓർക്കുക, നമ്മുടെ പിതാവ് എന്നേക്കും നിനക്കും എനിക്കും ഇടയിൽ സാക്ഷിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.”

²⁴അങ്ങനെ ദാവീദ് വയലിൽ ഒളിച്ചു. അമാവാസി വന്നപ്പോൾ രാജാവ് ഭക്ഷണത്തിന് ഇരുന്നു. ²⁵രാജാവ് ചുവരിനരികെ തന്റെ പതിവ് ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു, യോനാഥാൻ എതിർവശത്തും അബ്നേർ ശൗലിന്റെ അരികത്തും—ദാവീദിന്റെ സ്ഥലം ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നു. ²⁶അന്ന് ശൗൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; “ദാവീദിന് എന്തോ സംഭവിച്ച് അവൻ ആചാരപ്രകാരം അശുദ്ധനായിട്ടുണ്ടാകും—അവൻ അശുദ്ധൻതന്നെ” എന്ന് അദ്ദേഹം വിചാരിച്ചു. ^b b v26 ആചാരപ്രകാരം അശുദ്ധനായിരിക്കുക എന്നത് സാധാരണമായ പല കാര്യങ്ങളാലും ഉണ്ടാകുന്ന താത്കാലികമായ ഒരു അനുഷ്ഠാനസ്ഥിതിയായിരുന്നു—അത് ഒരുവനെ വിശുദ്ധഭക്ഷണങ്ങളിലോ ആരാധനയിലോ പങ്കെടുക്കുന്നതിൽനിന്നു വിലക്കിയിരുന്നു.

²⁷പിറ്റേന്ന്, മാസത്തിന്റെ രണ്ടാം ദിവസം, ദാവീദിന്റെ സ്ഥലം വീണ്ടും ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നു. ശൗൽ തന്റെ മകനായ യോനാഥാനോടു ചോദിച്ചു: “യിശ്ശായിയുടെ മകൻ ഇന്നലെയും ഇന്നും ഭക്ഷണത്തിനു വരാത്തതെന്ത്?”

²⁸യോനാഥാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ബേത്ത്ലെഹെമിലേക്കു പോകാൻ അനുവദിക്കണമെന്നു ദാവീദ് എന്നോടു താണുകേണ് അപേക്ഷിച്ചു. ²⁹‘എന്നെ പോകാൻ അനുവദിക്കണം—ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിനു പട്ടണത്തിൽ ഒരു യാഗമുണ്ട്, എന്റെ സഹോദരൻ എന്നോട് അവിടെ ചെല്ലാൻ കല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. നിനക്ക് എന്നോടു പ്രീതിയുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ ഒന്നു പോയി എന്റെ സഹോദരന്മാരെ കാണട്ടെ’ എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ രാജാവിന്റെ മേശയിങ്കൽ വരാഞ്ഞത്.”

³⁰ശൗൽ യോനാഥാന്റെനേരെ കോപിച്ചു: “മത്സരവും വക്രതയുമുള്ള സ്ത്രീയുടെ മകനേ! നിന്റെ നാണക്കേടിനും നിന്നെ പ്രസവിച്ച അമ്മയുടെ നാണക്കേടിനുമായി നീ യിശ്ശായിയുടെ മകന്റെ പക്ഷം ചേർന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടേ? ³¹യിശ്ശായിയുടെ മകൻ ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നിടത്തോളം, നീയോ നിന്റെ രാജത്വമോ സുരക്ഷിതമല്ല. ആളയച്ച് അവനെ എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരിക; അവൻ മരിക്കണം.”

³²“അവനെ എന്തിനു കൊല്ലണം? അവൻ എന്തു ചെയ്തു?” എന്ന് യോനാഥാൻ തന്റെ പിതാവിനോടു ചോദിച്ചു.

³³ശൗൽ അവനെ കൊല്ലാൻ തന്റെ കുന്തം അവന്റെനേരെ എറിഞ്ഞു; അതിനാൽ തന്റെ പിതാവ് ദാവീദിനെ കൊല്ലാൻ ഉറച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു യോനാഥാൻ അറിഞ്ഞു. ³⁴യോനാഥാൻ ജ്വലിക്കുന്ന കോപത്തോടെ മേശയിങ്കൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു, ആ മാസത്തിന്റെ രണ്ടാം ദിവസം ഒന്നും ഭക്ഷിച്ചില്ല; തന്റെ പിതാവ് ദാവീദിനെ അപമാനിച്ചതിനാൽ അവനെച്ചൊല്ലി ദുഃഖിച്ചു.

³⁵രാവിലെ യോനാഥാൻ ദാവീദിനെ കാണാൻ ഒരു ചെറിയ ബാലനുമായി വയലിലേക്കു പോയി. ³⁶അവൻ തന്റെ ബാലനോടു പറഞ്ഞു: “ഓടുക, ഞാൻ എയ്യുന്ന അമ്പുകൾ കണ്ടുപിടിക്ക്.” അവൻ ഓടുമ്പോൾ, യോനാഥാൻ അവനപ്പുറത്തേക്ക് അമ്പ് എയ്തു. ³⁷യോനാഥാൻ എയ്ത അമ്പിന്റെ അടുത്തു ബാലൻ എത്തിയപ്പോൾ, യോനാഥാൻ അവന്റെ പിന്നാലെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “അമ്പു നിനക്കപ്പുറത്തല്ലയോ?” ³⁸യോനാഥാൻ ബാലന്റെ പിന്നാലെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “വേഗം! ക്ഷണത്തിൽ! നില്ക്കരുത്!” അവൻ അമ്പുകൾ പെറുക്കിയെടുത്ത് തന്റെ യജമാനന്റെ അടുക്കൽ വന്നു. ³⁹ഇതൊന്നും ബാലന് അറിഞ്ഞുകൂടായിരുന്നു; അതിന്റെ അർഥം യോനാഥാനും ദാവീദും മാത്രം അറിഞ്ഞിരുന്നു. ⁴⁰പിന്നീട് യോനാഥാൻ തന്റെ ആയുധങ്ങൾ ബാലനെ ഏല്പിച്ചു പറഞ്ഞു: “പോയി ഇവ പട്ടണത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുക.”

⁴¹ബാലൻ പോയപ്പോൾ, ദാവീദ് കല്ലിന്റെ തെക്കുഭാഗത്തുനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു കമിഴ്ന്നുവീണു മൂന്നു പ്രാവശ്യം നമസ്കരിച്ചു. അവർ പരസ്പരം ചുംബിച്ച് ഒന്നിച്ചു കരഞ്ഞു, ദാവീദ് ഏറ്റവും അധികം കരഞ്ഞു. ⁴²യോനാഥാൻ ദാവീദിനോടു പറഞ്ഞു: “സമാധാനത്തോടെ പോകുക—‘നമ്മുടെ പിതാവ് എന്നേക്കും നിനക്കും എനിക്കും ഇടയിലും നിന്റെ സന്തതിക്കും എന്റെ സന്തതിക്കും ഇടയിലും സാക്ഷി’ എന്നു നാം ഇരുവരും നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ നാമത്തിൽ സത്യം ചെയ്തുവല്ലോ.” ദാവീദ് എഴുന്നേറ്റു പോയി; യോനാഥാൻ പട്ടണത്തിലേക്കു മടങ്ങി.