Dostekî di Navbera Dawid û Mirinê de
Dawid û Yonatan diceribînin ka Şawil bi rastî dixwaze wî bikuje, bi cihekî vala li cejna hîva nû û bi tîrên ku li ber xortekî têne avêtin. Şawil nifirê li kurê xwe dike û rimekê li wî davêje. Herdu heval bi girî ji hev vediqetin, bi peymaneke ku li ber Bavê me hatiye çêkirin ve girêdayî.
20 1Dawid ji Nayota li Ramahê reviya, hat ba Yonatan û got: “Min çi kiriye? Sûcê min çi ye û ez çawa li hember bavê te guneh kirime, ku ew jiyana min dixwaze?”
2Yonatan bersiv da: “Qet nabe! Tu namirî. Bavê min her tiştî, mezin be an biçûk be, ji min re dibêje. Ma çima wê vî tiştî ji min veşêre? Ne rast e.”
3Lê Dawid dîsa sond xwar û got: “Bavê te baş dizane ku ez di ber çavên te de hêja me û wî gotiye: ‘Vê ji Yonatan re nebêje, da ku ew xemgîn nebe.’ Lê bi jiyana Bavê me û bi jiyana te, tenê gavek di navbera min û mirinê de heye.”
4Yonatan ji Dawid re got: “Tu çi bixwazî, ezê ji te re bikim.”
5Dawid got: “Sibê hîva nû ye; divê ez bi padîşah re bixwim. Bila ez xwe heta êvara sisiyan di zeviyê de veşêrim. a a v5 Cejna hîva nû pîrozbahiyeke mehane bû ku roja yekem a meha Îbranî dinixumand, bi qurbanên taybet û xwarineke fermî ya hevpar li ser maseya padîşah dihat pîrozkirin. 6Heke bavê te li min bigere, bibêje: ‘Dawid min lava kir ku destûrê bidim wî lezê bike û here Beytlehma, bajarê xwe, ji bo qurbana salane ya hemû eşîra xwe.’ 7Heke ew bibêje ‘Baş e,’ xulamê te ewle ye. Lê heke ew bi hêrs bikeve, bizanibe ku wî biryara xirabiyê li hember min daye. 8Li xulamê xwe qencî bike—te ez di nav peymaneke bi xwe re li ber Bavê me anîm. Heke ez sûcdar bim, tu bi xwe min bikuje; çima min bidî destê bavê xwe?”
9Yonatan got: “Qet nabe! Heke min bizaniya ku bavê min dixwaze te zerarê bide, ma ezê ji te re nebêjim?”
10Dawid pirsî: “Heke bavê te bi hêrs bersiva te bide, kî wê ji min re bibêje?”
11Yonatan got: “Were, em derkevin zeviyê.” Îcar her duyan bi hev re derket. 12Yonatan ji Dawid re got: “Bila Bavê me, Xwedayê Îsraêl, şahidê min be! Ezê sibê an roja sisiyan bavê xwe biceribînim—heke ew ji te razî be, ma ezê bi rastî peyam neşînim û te agahdar nekim? 13Lê heke bavê min bixwaze te zerarê bide, bila Bavê me cezayê min bi giranî bide, heke ez te hişyar nekim û bi silametî te neşînim. Bila Bavê me bi te re be, çawa ku bi bavê min re bû. 14Lê heta ku ez sax im, dilovaniya Bavê me ya bêdawî li min nîşan bide, da ku ez nemirim. 15Qet qenciya xwe ji malbata min nebir—tevî ku Bavê me her neyarê Dawid ji ser rûyê erdê jî rake.” 16Yonatan bi mala Dawid re peymanek çêkir û got: “Bila Bavê me neyarên Dawid berpirsyar bigire.” 17Yonatan dîsa Dawid bi hezkirina xwe jê re bi sond da xwarin, çimkî wî mîna jiyana xwe jê hez dikir. 18Paşê Yonatan got: “Sibê hîva nû ye. Tê li te bigere, çimkî cihê te wê vala be. 19Dusibê, ber bi êvarê ve, lezê bike û were wî cihê ku te xwe lê veşartibû gava ev belendî dest pê kir, û li ber kevirê Ezel bimîne. 20Ezê sê tîran ber bi aliyê wî ve bavêjim, mîna ku ez nîşanekê bigirim. 21Ezê xortê xwe bişînim û bibêjim: ‘Here, tîran bibîne.’ Heke ez jê re bibêjim: ‘Binêre, ew li vî aliyê te ne—wan bîne vir,’ hingê were; bi jiyana Bavê me, tu ewle yî, tu tehlûke tuneye. 22Lê heke ez ji xort re bibêjim: ‘Binêre, tîr li wî aliyê te ne,’ here—Bavê me te şandiye. 23Û derbarê wî tiştê ku min û te li ser axivî—bîne bîra xwe, Bavê me heta hetayê di navbera min û te de wek şahid radiweste.”
24Îcar Dawid xwe di zeviyê de veşart. Gava hîva nû hat, padîşah rûnişt ku bixwe. 25Padîşah li cihê xwe yê timî li ber dîwêr rûnişt, Yonatan li hemberî wî, Abner li kêleka Şawil—cihê Dawid vala bû. 26Wê rojê Şawil tu tişt negot, çimkî difikirî: “Tiştek bi serê Dawid hatiye ku ew ne pak kiriye—ew bêguman ne pak e.” b b v26 Ne pak bûn rewşeke demkî ya ayînî bû—ji ber gelek tiştên adetî çêdibû—ku mirov ji beşdarbûna xwarinên pîroz an perestinê dûr dixist.
27Roja din, ya duyem a mehê, cihê Dawid dîsa vala bû. Şawil ji kurê xwe Yonatan pirsî: “Çima kurê Yêşayî, ne duh û ne jî îro, nehatiye ku bixwe?”
28Yonatan bersiv da: “Dawid bi dil û can ji min lava kir ku destûrê bidim wî here Beytlehmê. 29Wî got: ‘Destûrê bide min ku ez herim—malbata me li bajêr qurbanek heye û birayê min emir li min kir ku ez herim wir. Heke ez di ber çavên te de hêja bim, bila ez xwe bidizim û birayên xwe bibînim.’ Ji bo vê yekê ew nehatiye ser maseya padîşah.”
30Şawil li Yonatan hêrs bû: “Kurê jineke serhildêr û xwarkirî! Ma ez nizanim ku te alî kurê Yêşayî girtiye—ji bo şermezariya xwe û şermezariya diya ku tu anî dinyayê? 31Heta ku kurê Yêşayî li ser erdê sax be, ne tu û ne jî padîşahiya te ewle ye. Bişîne û wî bîne ba min; divê ew bimire.”
32Yonatan ji bavê xwe pirsî: “Çima divê ew were kuştin? Wî çi kiriye?”
33Şawil rimê xwe avêt wî da ku wî bikuje, loma Yonatan zanibû ku bavê wî biryar daye Dawid bikuje. 34Yonatan bi hêrseke şewitandî ji ser maseyê rabû, roja duyem a wê mehê tu tişt nexwar, ji bo Dawid xemgîn bû, çimkî bavê wî ew şermezar kiribû.
35Serê sibê Yonatan derket zeviyê ku rastî Dawid bê, xortekî ciwan jî bi wî re bû. 36Wî ji xortê xwe re got: “Bibeze, tîrên ku ez diavêjim bibîne.” Çawa ku ew dibezî, Yonatan tîr li ber wî avêt. 37Gava xort gihîşt tîra ku Yonatan avêtibû, Yonatan li pey wî bang kir: “Ma tîr li wî aliyê te nîne?” 38Yonatan li pey xort bang kir: “Lezê bike! Bilez! Nesekine!” Wî tîr civand û hat ba axayê xwe. 39Xort ji vê hemûyê tu tişt nizanibû; tenê Yonatan û Dawid dizanibûn ku çi tê wê wateyê. 40Paşê Yonatan çekên xwe da xort û jê re got: “Here, wan vegerîne bajêr.”
41Gava xort çû, Dawid ji ber aliyê başûrê kevir rabû, bi rûyê xwe ket erdê û sê caran serî tewand. Wan hev maç kir û bi hev re giriyan, lê Dawid herî zêde digiriya. 42Yonatan ji Dawid re got: “Bi silametî here—me her duyan bi navê Bavê me sond xwar: ‘Bavê me heta hetayê di navbera min û te de, û di navbera dûndana te û dûndana min de, şahid e.’” Dawid rabû û çû; Yonatan vegeriya bajêr.
