اول سموئیل 19

19 ¹شائول با پسر خود یوناتان و همهٔ خادمانش دربارهٔ کشتن داوود سخن گفت. اما یوناتان، پسر شائول، دلبستگی بسیار به داوود داشت. ²یوناتان به داوود گفت: «پدرم شائول قصد جانت را دارد، پس بامدادان بر حذر باش؛ خود را پنهان کن و از دیده‌ها دور بمان. ³من بیرون خواهم رفت و در صحرایی که تو در آن هستی، در کنار پدرم خواهم ایستاد و دربارهٔ تو با پدرم سخن خواهم گفت؛ آنگاه هر چه دریابم به تو خواهم گفت.»

⁴یوناتان نزد پدرش شائول از داوود به نیکی سخن گفت و به او گفت: «پادشاه نباید نسبت به خادم خود داوود گناه ورزد، زیرا او نسبت به تو گناهی نکرده است. برعکس، کارهایش برای تو بسیار نیکو بوده است. ⁵او جان خود را به خطر انداخت تا آن فلسطینی را از پای درآورد، و پدر ما پیروزی بزرگی برای تمامی اسرائیل رقم زد. تو آن را دیدی و شادمان شدی. پس چرا باید نسبت به خون بی‌گناه گناه ورزی و داوود را بی‌جهت بکشی؟»

⁶شائول به سخن یوناتان گوش فرا داد و سوگند خورد: «به حیات پدر ما سوگند که داوود کشته نخواهد شد.»

⁷یوناتان داوود را فراخواند و همهٔ این سخنان را به او بازگفت، سپس او را نزد شائول آورد و داوود همچون گذشته در خدمت او بود.

⁸باز جنگ درگرفت. داوود بیرون رفت و با فلسطینیان جنگید و چنان ضربه‌ای سخت بر آنان وارد آورد که از پیش او گریختند.

⁹اما روحی آزارنده از سوی پدر ما بر شائول آمد، در حالی که او در خانهٔ خود نشسته بود و نیزه‌ای در دست داشت و داوود بربط می‌نواخت. ¹⁰شائول خواست داوود را با نیزهٔ خود به دیوار بدوزد، اما داوود جاخالی داد و نیزه به دیوار خورد. داوود گریخت و آن شب جان به در برد. ¹¹شائول کسانی را فرستاد تا خانهٔ داوود را زیر نظر بگیرند و او را سپیده‌دم بکشند. اما میکال، همسر داوود، به او هشدار داد: «اگر امشب نگریزی، تا بامداد کشته خواهی شد.» ¹²پس میکال داوود را از پنجره پایین فرستاد، و او گریخت و جان به در برد. ¹³آنگاه میکال بت خانگی را برداشت و آن را بر بستر خوابانید و بالشی از موی بز بر بالای سرش نهاد و آن را با جامه‌ای پوشانید. ¹⁴چون شائول قاصدانی فرستاد تا داوود را دستگیر کنند، میکال گفت: «او بیمار است.»

¹⁵پس شائول قاصدان را بازفرستاد تا داوود را ببینند و گفت: «او را با بستر نزد من بیاورید تا بکشمش.» ¹⁶چون قاصدان درآمدند، اینک بت خانگی بر بستر بود و بالشی از موی بز بر بالای سرش.

¹⁷شائول به میکال گفت: «چرا مرا این‌گونه فریب دادی و دشمنم را رها کردی تا بگریزد؟» میکال به شائول گفت: «او به من گفت: ‹بگذار بروم، چرا تو را بکشم؟›»

¹⁸داوود گریخت و جان به در برد و نزد سموئیل به رامه آمد و هر آنچه شائول با او کرده بود، به وی بازگفت. آنگاه او و سموئیل رفتند و در نایوت ماندند. ¹⁹به شائول خبر دادند: «داوود در نایوتِ رامه است.» ²⁰شائول قاصدانی فرستاد تا داوود را دستگیر کنند. اما چون آن گروه از انبیا را دیدند که نبوّت می‌کردند و سموئیل همچون پیشوایشان ایستاده بود، روح پدر ما بر قاصدان شائول آمد و ایشان نیز نبوّت کردند. ²¹به شائول خبر دادند؛ او قاصدانی دیگر فرستاد و آنان نیز نبوّت کردند. شائول بار سوم نیز قاصدانی فرستاد و ایشان نیز نبوّت کردند. ²²سرانجام خود شائول به رامه رفت و به چاه بزرگی که در سیخو بود، رسید. پرسید: «سموئیل و داوود کجایند؟» کسی گفت: «در نایوتِ رامه.»

²³پس به سوی نایوتِ رامه رفت، اما روح پدر ما بر او نیز آمد، و او پیش می‌رفت و نبوّت می‌کرد تا به نایوتِ رامه رسید. ²⁴او نیز جامه‌های خود را از تن درآورد و در حضور سموئیل نبوّت کرد و تمام آن روز و آن شب برهنه بر زمین افتاده بود. از این رو مردم می‌گویند: «آیا شائول نیز در شمار انبیاست؟»