اول سموئیل 18

18 ¹چون داوود گفتگوی خود را با شائول به پایان رساند، جان یوناتان به جان داوود گره خورد، و یوناتان او را همچون جان خویش دوست داشت. ²از آن روز شائول داوود را نزد خود نگاه داشت و نگذاشت به خانهٔ پدرش بازگردد. ³آنگاه یوناتان با داوود عهد بست، زیرا او را همچون جان خویش دوست می‌داشت. ⁴یوناتان ردایی را که بر تن داشت درآورد و آن را همراه با جامه و شمشیر و کمان و کمربند خود به داوود داد.

⁵داوود هر جا که شائول او را می‌فرستاد، کامیاب می‌شد؛ پس شائول او را بر سپاهیان گماشت، و این کار همهٔ مردم و نیز خادمان شائول را خشنود ساخت.

⁶هنگام بازگشت، آنگاه که داوود از کشتن آن فلسطینی بازمی‌گشت، زنان از هر شهر اسرائیل به استقبال شائولِ پادشاه بیرون آمدند، سرودخوانان و رقص‌کنان و شادمان، با دف‌ها و سازها. ⁷و در شادمانی، زنان به یکدیگر می‌سراییدند: «شائول هزاران خود را کشته، و داوود ده‌هزاران خویش را.»

⁸شائول از خشم برافروخته شد، و این سخن بسیار ناخوشایند او بود. گفت: «به داوود ده‌هزاران را نسبت دادند و به من تنها هزاران را. دیگر جز پادشاهی چه برایش مانده است؟» ⁹و از آن روز به بعد، شائول با چشم حسادت بر داوود می‌نگریست. ¹⁰روز بعد، روحی زیان‌بخش از جانب پدر ما به‌شدت بر شائول آمد؛ او در درون خانهٔ خویش هذیان می‌گفت، در حالی که داوود چنگ می‌نواخت، همچنان‌که هر روز می‌کرد. و شائول نیزهٔ خود را در دست داشت. ¹¹نیزه را پرتاب کرد و با خود گفت: «داوود را به دیوار خواهم دوخت.» اما داوود دو بار از او گریخت. ¹²شائول از داوود می‌ترسید، زیرا پدر ما با او بود، ولی از شائول دور شده بود. ¹³پس شائول داوود را از حضور خود دور کرد و او را فرماندهٔ هزار نفر ساخت، و داوود مردم را به جنگ می‌برد و بازمی‌گرداند. ¹⁴داوود در همهٔ راه‌های خود کامیاب بود، زیرا پدر ما با او بود. ¹⁵چون شائول دید که داوود چه بسیار کامیاب می‌شود، از او هراسان شد. ¹⁶اما تمامی اسرائیل و یهودا داوود را دوست می‌داشتند، زیرا او آنان را به جنگ می‌برد و بازمی‌گرداند.

داوود میکال را در برابر نیرنگ‌های شائول به دست می‌آورد

¹⁷شائول به داوود گفت: «اینک دختر بزرگ‌ترم مِیرَب. او را به همسری تو خواهم داد؛ تنها برای من دلیر باش و در جنگ‌های پدر ما بجنگ.» زیرا شائول با خود می‌اندیشید: «دست من بر او نباشد، بلکه دست فلسطینیان بر او باشد.»

¹⁸داوود به شائول گفت: «من کیستم و خاندان من، یعنی دودمان پدرم در اسرائیل، چیست که داماد پادشاه شوم؟» ¹⁹اما هنگامی که می‌بایست مِیرَب، دختر شائول، به داوود داده شود، او را به عَدرِئیلِ مِحولاتی به همسری دادند.

²⁰و اما میکال، دختر شائول، داوود را دوست می‌داشت. چون شائول این را شنید، در نظرش پسندیده آمد. ²¹شائول با خود اندیشید: «او را همچون دامی به وی خواهم داد، تا دست فلسطینیان بر او فرود آید.» پس شائول به داوود گفت: «امروز فرصتی دوباره داری که داماد من شوی.»

²²شائول به خادمان خود فرمان داد: «در نهان به داوود بگویید: ‹پادشاه از تو خرسند است و همهٔ خادمانش تو را دوست می‌دارند. اکنون داماد او شو.›»

²³خادمان شائول این سخنان را به گوش داوود رساندند. داوود گفت: «آیا داماد پادشاه شدن در نظر شما امری خُرد است؟ من مردی تنگدست و بی‌مقدارم.»

²⁴و خادمان شائول به او گفتند: «داوود چنین گفت.»

²⁵شائول گفت: «به داوود بگویید: ‹پادشاه هیچ مهریه‌ای نمی‌خواهد، بلکه تنها صد غلفهٔ فلسطینیان را، به‌عنوان انتقام از دشمنان پادشاه.›» و او در نظر داشت که داوود به دست فلسطینیان بیفتد. ^a a v25 پیشکش کردن غلفهٔ دشمنان به‌عنوان گواهِ کشتار، در کنعان باستان و فرهنگ‌های پیرامون آن رسمی شناخته‌شده برای نشان‌دادن غنیمت بود. ²⁶خادمانش این سخنان را به داوود گفتند، و او از داماد پادشاه شدن شادمان گشت. پیش از آنکه مدت مقرر به‌سر آید، ²⁷داوود با مردان خود بیرون رفت و دویست تن از فلسطینیان را کشت و غلفه‌های ایشان را به تمامی شمرده نزد پادشاه آورد تا داماد او شود. پس شائول دخترش میکال را به همسری وی داد. ²⁸چون شائول دید و دانست که پدر ما با داوود است و اینکه میکال، دخترش، او را دوست می‌دارد، ²⁹شائول از داوود بیش از پیش ترسید، و تا پایان عمر خویش دشمن داوود گشت.

³⁰فرماندهان فلسطینیان پیوسته برای جنگ بیرون می‌آمدند، و هر بار داوود بیش از همهٔ افسران شائول کامیاب می‌شد؛ پس نام او بسیار گرامی داشته شد.