1 Księga Samuela 18

18 ¹Gdy Dawid skończył rozmawiać z Saulem, dusza Jonatana zespoliła się z duszą Dawida, i Jonatan pokochał go jak własną duszę. ²Od tego dnia Saul zatrzymał Dawida przy sobie i nie pozwalał mu wrócić do domu jego ojca. ³Potem Jonatan zawarł przymierze z Dawidem, bo kochał go jak własną duszę. ⁴Jonatan zdjął swój płaszcz i dał go Dawidowi, wraz ze swoją tuniką, mieczem, łukiem i pasem.

⁵Dawidowi wiodło się wszędzie, dokądkolwiek posłał go Saul, więc Saul postawił go nad żołnierzami, co podobało się całemu ludowi, a także sługom Saula.

⁶Gdy wracali, gdy Dawid powracał po zabiciu Filistyna, kobiety z każdego miasta izraelskiego wyszły na spotkanie króla Saula, śpiewając, tańcząc, radosne, z bębenkami i instrumentami. ⁷Gdy świętowały, kobiety śpiewały jedna do drugiej: „Saul pobił swoje tysiące, a Dawid swoje dziesiątki tysięcy.”

⁸Saul zapłonął gniewem; te słowa bardzo mu się nie podobały. Powiedział: „Dawidowi przypisują dziesiątki tysięcy, a mnie tylko tysiące. Cóż mu jeszcze zostało oprócz królestwa?” ⁹A od tego dnia Saul spoglądał na Dawida zazdrosnym okiem. ¹⁰Nazajutrz zły duch od naszego Ojca napadł na Saula; szalał wewnątrz swego domu, podczas gdy Dawid grał na lirze, jak czynił to dzień po dniu. Saul miał w ręku swoją włócznię. ¹¹Cisnął włócznią, myśląc: „Przybiję Dawida do ściany.” Ale Dawid dwa razy uchylił się przed nim. ¹²Saul bał się Dawida, bo nasz Ojciec był z nim, a od Saula odstąpił. ¹³Dlatego Saul oddalił Dawida od siebie i uczynił go dowódcą nad tysiącem, a Dawid wyprowadzał lud do bitwy i przyprowadzał z powrotem. ¹⁴Dawidowi wiodło się na wszystkich jego drogach, bo nasz Ojciec był z nim. ¹⁵Gdy Saul zobaczył, jak bardzo Dawidowi się wiodło, zaczął się go lękać. ¹⁶Ale cały Izrael i Juda kochali Dawida, bo wyprowadzał ich do bitwy i przyprowadzał z powrotem.

Dawid zdobywa Michal wbrew knowaniom Saula

¹⁷Saul powiedział Dawidowi: „Oto moja starsza córka Merab. Dam ci ją za żonę — tylko bądź mi mężny i walcz w bojach naszego Ojca.” Bo Saul myślał: „Niech nie moja ręka będzie przeciw niemu, lecz ręka Filistynów.”

¹⁸Dawid powiedział do Saula: „Kimże ja jestem i czym jest moja rodzina, ród mego ojca w Izraelu, abym miał zostać zięciem króla?” ¹⁹Lecz gdy nadszedł czas, by Merab, córkę Saula, dać Dawidowi, została ona dana za żonę Adrielowi z Mecholi.

²⁰A Michal, córka Saula, pokochała Dawida. Gdy Saul to usłyszał, spodobało mu się to. ²¹Saul pomyślał: „Dam mu ją jako pułapkę, aby ręka Filistynów go dosięgła.” I rzekł Saul do Dawida: „Dziś masz drugą możliwość, by zostać moim zięciem.”

²²Saul rozkazał swoim sługom: „Powiedzcie Dawidowi na osobności: «Król cię lubi, a wszyscy jego słudzy cię kochają. Zostań teraz jego zięciem.»”

²³Słudzy Saula powtórzyli Dawidowi te słowa. Dawid powiedział: „Czy zostanie zięciem króla wydaje się wam rzeczą małą? Jestem ubogi i mało znaczący.”

²⁴I słudzy Saula donieśli mu: „Tak powiedział Dawid.”

²⁵Saul powiedział: „Tak powiedzcie Dawidowi: «Król nie chce żadnego wiana, tylko stu napletków filistyńskich — zemsty na wrogach króla.»” Zamierzał bowiem, by Dawid padł z rąk Filistynów. ^a a v25 Przedstawianie napletków wrogów jako dowodu zabójstw było uznanym zwyczajem zdobywania trofeów w starożytnym Kanaanie i okolicznych kulturach. ²⁶Jego słudzy powtórzyli to Dawidowi, a on ucieszył się, że zostanie zięciem króla. Zanim upłynął wyznaczony czas, ²⁷Dawid i jego ludzie wyruszyli, zabili dwustu Filistynów i przynieśli ich napletki królowi, odliczone w pełni, by Dawid został jego zięciem. Saul dał mu więc swoją córkę Michal za żonę. ²⁸Gdy Saul zobaczył i poznał, że nasz Ojciec jest z Dawidem, i że Michal, jego córka, kocha go, ²⁹Saul bał się Dawida jeszcze bardziej i stał się wrogiem Dawida po wszystkie dni swego życia.

³⁰Dowódcy filistyńscy wciąż wyruszali do boju, a za każdym razem Dawidowi wiodło się lepiej niż wszystkim dowódcom Saula, tak że jego imię stało się wielce szanowane.