اول سموئیل 17

17 ¹فلسطینیان نیروهای خود را برای جنگ گرد آوردند و در سوکوه که در یهودا است جمع شدند و در اَفَس‌دَمّیم، میان سوکوه و عَزیقه، اردو زدند. ²شائول و مردان اسرائیل نیز گرد آمدند و در درّهٔ اِیلاه اردو زدند و صف‌آرایی کرده، روبه‌روی فلسطینیان به جنگ ایستادند. ³فلسطینیان بر تپه‌ای ایستاده بودند و اسرائیل بر تپه‌ای مقابل، و درّه در میان آن دو بود. ⁴پهلوانی از اردوگاه فلسطینیان بیرون آمد به نام جُلیات از اهالی جَت، که قدش نزدیک به سه متر بود. ⁵بر سرش کلاهخودی برنجین داشت و زرهی فلس‌مانند بر تن کرده بود که وزنش نزدیک به پنجاه و هفت کیلوگرم بود. ⁶ساق‌بندهای برنجین ساق‌هایش را می‌پوشاند و زوبینی برنجین بر شانه‌اش آویخته بود. ⁷چوب نیزه‌اش همچون نورد بافندگان بود و سرِ آهنین آن نزدیک به هفت کیلوگرم وزن داشت. سپردارش نیز پیشاپیش او می‌رفت. ⁸او ایستاد و بر صفوف اسرائیل بانگ زد و گفت: «چرا برای جنگ صف‌آرایی کرده‌اید؟ آیا من فلسطینی نیستم و شما بندگان شائول نیستید؟ مردی برای خود برگزینید و او را نزد من بفرستید. ⁹اگر توانست با من بجنگد و مرا بکشد، بندگان شما خواهیم شد؛ اما اگر من بر او چیره شوم و او را بکشم، شما بندگان ما خواهید شد و ما را بندگی خواهید کرد.» ¹⁰آن فلسطینی گفت: «امروز صفوف اسرائیل را به مبارزه می‌طلبم! مردی به من بدهید تا با هم بجنگیم.»

¹¹چون شائول و همهٔ اسرائیل سخنان آن فلسطینی را شنیدند، پریشان و بسیار ترسان شدند.

¹²و اما داوود پسر یَسَّای اَفراتی بود، از بیت‌لحمِ یهودا، که هشت پسر داشت. در روزگار شائول، یَسَّا پیر و سالخورده بود. ¹³سه پسر بزرگ‌تر یَسَّا در پیِ شائول به جنگ رفته بودند: اِلیاب نخست‌زاده، اَبیناداب دوم، و شَمّاه سوم. ¹⁴داوود کوچک‌ترین بود. آن سه پسر بزرگ‌تر در پیِ شائول رفته بودند، ¹⁵اما داوود میان اردوگاه شائول و بیت‌لحم در رفت‌وآمد بود تا گوسفندان پدرش را در بیت‌لحم بچراند.

¹⁶آن فلسطینی چهل روز، هر بامداد و شامگاه، پیش می‌آمد و برای مبارزه می‌ایستاد.

¹⁷یَسَّا به پسرش داوود گفت: «این پیمانهٔ غلهٔ برشته و این ده قرص نان را برای برادرانت بردار و آن‌ها را به‌شتاب به اردوگاه، نزد برادرانت ببر. ¹⁸و این ده تکه پنیر را نیز نزد فرماندهٔ گروهانشان ببر. از حال برادرانت باخبر شو و نشانی‌ای از ایشان برایم بیاور. ¹⁹شائول و برادرانت و همهٔ مردان اسرائیل در درّهٔ اِیلاه با فلسطینیان در جنگ‌اند.»

²⁰داوود بامدادان برخاست و گله را به نگهبانی سپرد و بار برداشت و چنان‌که یَسَّا فرمان داده بود، روانه شد. او هنگامی به اردوگاه رسید که لشکر با فریاد جنگ به سوی صف‌آرایی خود پیش می‌رفت. ²¹اسرائیل و فلسطینیان روبه‌روی یکدیگر صف‌آرایی کردند. ²²داوود توشهٔ خود را نزد نگهبانِ توشه گذاشت و به سوی صف جنگ دوید و از سلامتیِ برادرانش پرسید. ²³و چون با ایشان گفت‌وگو می‌کرد، اینک جُلیاتِ پهلوانِ فلسطینی از اهالی جَت از میان صفوف فلسطینیان بیرون آمد و همان سخنان مبارزه‌جویانه را بر زبان راند، و داوود آن را شنید. ²⁴چون مردان اسرائیل آن مرد را دیدند، همگی با ترسی سخت از او گریختند. ²⁵مردان اسرائیل گفتند: «آیا این مرد را که پیش می‌آید دیدید؟ او می‌آید تا اسرائیل را به مبارزه بطلبد. پادشاه به هر که او را بکشد ثروتی کلان خواهد بخشید و دخترش را به او خواهد داد و خاندان پدرش را در اسرائیل از خدمت معاف خواهد کرد.»

²⁶داوود به مردانی که در کنارش ایستاده بودند گفت: «به کسی که این فلسطینی را بکشد و این ننگ را از اسرائیل بردارد، چه خواهند داد؟ زیرا این فلسطینیِ نامختون کیست که صفوف پدرِ زنده را به مبارزه بطلبد؟»

²⁷قوم آنچه را که به کشندهٔ او خواهند داد، برایش بازگفتند.

²⁸چون اِلیاب، برادر بزرگ داوود، شنید که او با آن مردان سخن می‌گوید، خشمش بر داوود افروخته شد و گفت: «برای چه اینجا آمده‌ای؟ و آن چند گوسفند را در بیابان نزد که گذاشتی؟ من غرور و بدسِرشتیِ دلت را می‌شناسم؛ تو فقط برای تماشای جنگ آمده‌ای.»

²⁹داوود گفت: «حال چه کرده‌ام؟ مگر تنها یک پرسش نبود؟» ³⁰پس از او روی گردانید و به سوی دیگری رفت و همان را پرسید، و قوم مانند پیش به او پاسخ دادند. ³¹سخنانی که داوود گفت شنیده شد و به شائول گزارش دادند، و او در پیِ داوود فرستاد. ³²داوود به شائول گفت: «دلِ کسی به‌سبب او نلرزد. بندهٔ تو خواهد رفت و با این فلسطینی خواهد جنگید.»

³³شائول گفت: «تو نمی‌توانی با این فلسطینی بجنگی. تو تنها پسری هستی و او از جوانی‌اش مردِ جنگ بوده است.»

³⁴داوود به شائول گفت: «بندهٔ تو گوسفندان پدرش را می‌چرانید. چون شیر یا خرسی می‌آمد و بره‌ای از گله می‌ربود، ³⁵در پی‌اش می‌شتافتم و آن را می‌زدم و بره را از دهانش می‌رهانیدم. و چون بر من حمله می‌آورد، موی گردنش را می‌گرفتم و آن را می‌زدم و می‌کشتم. ³⁶بندهٔ تو هم شیر و هم خرس را کشته است؛ این فلسطینیِ نامختون نیز همچون یکی از آن‌ها خواهد بود، زیرا صفوف پدرِ زنده را به مبارزه طلبیده است.» ³⁷و داوود افزود: «پدر ما که مرا از چنگال شیر و خرس رهانید، از دست این فلسطینی نیز خواهد رهانید.» شائول گفت: «برو، و پدر ما با تو باد.»

³⁸آنگاه شائول جامهٔ رزم خود را بر داوود پوشانید. کلاهخودی برنجین بر سرش نهاد و زره بر او پوشانید. ³⁹داوود شمشیر را بر روی زره بست و کوشید راه برود، اما به آن خو نکرده بود. پس به شائول گفت: «با این‌ها نمی‌توانم بروم، زیرا به آن‌ها خو نگرفته‌ام.» و آن‌ها را از تن به‌در آورد.

⁴⁰سپس عصای خود را به دست گرفت و پنج سنگِ صاف از بستر رود برگزید و آن‌ها را در کیسهٔ چوپانی‌اش نهاد، و با فلاخنی در دست، به آن فلسطینی نزدیک شد. ⁴¹در این میان، آن فلسطینی نیز، با سپردارش پیشاپیش او، پیوسته به داوود نزدیک‌تر می‌شد. ⁴²چون آن فلسطینی نگریست و داوود را دید، او را خوار شمرد، زیرا تنها پسری بود سرخ‌روی و خوش‌سیما. ⁴³آن فلسطینی به داوود گفت: «مگر من سگم که با چوب‌دستی به سوی من می‌آیی؟» و آن فلسطینی داوود را به خدایان خود نفرین کرد. ⁴⁴و گفت: «نزد من بیا تا گوشتت را به پرندگان آسمان و ددانِ صحرا بدهم.»

⁴⁵داوود به آن فلسطینی گفت: «تو با شمشیر و نیزه و زوبین به سوی من می‌آیی، اما من به نام پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ صفوف اسرائیل، که تو او را به مبارزه طلبیده‌ای، به سوی تو می‌آیم. ⁴⁶امروز پدر ما تو را به دست من خواهد سپرد و من تو را خواهم زد و سرت را از تن جدا خواهم کرد. و همین امروز لاشه‌های لشکر فلسطینیان را به پرندگان آسمان و جانوران وحشیِ زمین خواهم داد، و تمامیِ زمین خواهند دانست که در اسرائیل پدری هست.

⁴⁷و همهٔ این جماعت که گرد آمده‌اند خواهند دانست که پدر ما با شمشیر و نیزه نجات نمی‌دهد؛ زیرا جنگ از آنِ پدر ماست، و او همهٔ شما را به دست ما خواهد سپرد.»

⁴⁸و چون آن فلسطینی برخاست و پیش آمد تا به داوود حمله برد، داوود به‌شتاب به سوی صف جنگ دوید تا با او روبه‌رو شود. ⁴⁹داوود دست در کیسهٔ خود برد و سنگی برگرفت و با فلاخن انداخت و بر پیشانیِ آن فلسطینی زد. سنگ در پیشانی‌اش فرو رفت و او رو به زمین بر خاک افتاد. ⁵⁰بدین‌سان داوود با فلاخن و سنگی بر آن فلسطینی چیره شد؛ و بی‌آنکه شمشیری در دست داشته باشد، او را زد و کشت. ⁵¹داوود دوید و بر او ایستاد و شمشیرِ آن فلسطینی را گرفت و از نیام برکشید و او را کشت و سرش را با آن از تن جدا کرد. چون فلسطینیان دیدند که پهلوانشان مرده است، گریختند.

⁵²آنگاه مردان اسرائیل و یهودا با فریاد برخاستند و فلسطینیان را تا دهانهٔ جَت و دروازه‌های عِقرون تعقیب کردند. و کشتگان فلسطینی در راه شَعَرایم تا جَت و عِقرون افتاده بودند. ⁵³چون بنی‌اسرائیل از تعقیب فلسطینیان بازگشتند، اردوگاه ایشان را غارت کردند. ⁵⁴داوود سرِ آن فلسطینی را به اورشلیم برد، اما سلاح‌هایش را در خیمهٔ خود نهاد. ⁵⁵و چون شائول دید که داوود برای رویارویی با آن فلسطینی بیرون می‌رود، به اَبنیر، فرماندهٔ لشکرش، گفت: «ای اَبنیر، این جوان پسرِ کیست؟» اَبنیر پاسخ داد: «ای پادشاه، به جان تو سوگند که نمی‌دانم.»

⁵⁶پادشاه گفت: «بپرس که این جوان پسرِ کیست.»

⁵⁷و چون داوود از کشتن آن فلسطینی بازگشت، اَبنیر او را گرفت و به حضور شائول آورد، در حالی که سرِ آن فلسطینی در دستش بود. ⁵⁸شائول به او گفت: «ای جوان، تو پسرِ کیستی؟» داوود گفت: «پسرِ بندهٔ تو، یَسَّای بیت‌لحمی.»