1 Samuel 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹Die Filistyne het hulle magte vir die oorlog bymekaargemaak. Hulle het by Soko in Juda bymekaargekom en kamp opgeslaan by Efes-Dammim, tussen Soko en Aseka. ²Saul en die manne van Israel het bymekaargekom, kamp opgeslaan in die Eladal en hulle slaglinie teenoor die Filistyne opgestel. ³Die Filistyne het op die een bult gestaan en Israel op die bult daarteenoor, met die dal tussen hulle. ⁴’n Baasvegter met die naam Goliat van Gat het uit die Filistyne se kamp uitgekom. Hy was omtrent drie meter lank. ⁵Op sy kop was ’n bronshelm, en hy het ’n skubbepantser gedra wat omtrent sewe-en-vyftig kilogram geweeg het. ⁶Bronsskeenplate het sy bene bedek, en ’n bronswerpspies het tussen sy skouers gehang. ⁷Die steel van sy spies was soos ’n wewersbalk, en die ysterpunt daarvan het omtrent sewe kilogram geweeg. Sy skilddraer het voor hom uit geloop. ⁸Hy het gaan staan en na die slaglinies van Israel geroep: “Waarom kom julle uit om vir die geveg op te stel? Is ek nie ’n Filistyn en julle Saul se dienaars nie? Kies ’n man en stuur hom na my toe af. ⁹As hy kan veg en my doodmaak, sal ons julle dienaars wees; maar as ek hom oorwin en doodmaak, sal julle ons dienaars wees en ons dien.” ¹⁰Toe sê die Filistyn: “Ek daag die slaglinies van Israel vandag uit! Gee my ’n man; laat ons veg.”

¹¹Toe Saul en die hele Israel die Filistyn se woorde hoor, was hulle verslae en baie bang.

¹²Dawid was die seun van Isai, ’n Efratiet van Betlehem in Juda wat agt seuns gehad het. In Saul se dae was Isai al oud, op hoë leeftyd. ¹³Isai se drie oudstes het Saul na die oorlog gevolg: Eliab die eersgeborene, Abinadab die tweede en Samma die derde. ¹⁴Dawid was die jongste. Die drie oudstes het Saul gevolg, ¹⁵maar Dawid het heen en weer gegaan van Saul af om sy vader se skape by Betlehem op te pas.

¹⁶Veertig dae lank het die Filistyn elke môre en aand na vore gekom en sy plek ingeneem.

¹⁷Isai het vir sy seun Dawid gesê: “Vat hierdie groot voorraad gebraaide koring en hierdie tien brode vir jou broers, en bring dit gou na jou broers by die kamp toe. ¹⁸Vat hierdie tien kase na hulle afdelingsbevelvoerder toe. Gaan kyk hoe dit met jou broers gaan en bring vir my berig oor hulle terug. ¹⁹Saul, Dawid se broers en al die manne van Israel is in die Eladal, besig om teen die Filistyne te veg.”

²⁰Dawid het vroeg in die môre die kudde by ’n oppasser gelos, gelaai en gegaan soos Isai hom beveel het. Hy het by die kamp aangekom net toe die leër na sy slaglinie opruk en die strydkreet uitroep. ²¹Israel en die Filistyne het hulle linies teenoor mekaar opgestel. ²²Dawid het sy voorraad by die voorraadoppasser gelos, na die slaglinie gehardloop en sy broers gegroet. ²³Terwyl hy met hulle praat, het Goliat, die Filistynse baasvegter van Gat, uit die Filistyne se slaglinies na vore getree en sy gewone uitdaging geroep, en Dawid het dit gehoor. ²⁴Toe die manne van Israel die man sien, het hulle almal baie bang van hom af weggevlug. ²⁵Die manne van Israel het gesê: “Sien julle hierdie man wat aanhou uitkom? Hy kom op om Israel uit te daag. Die koning sal groot rykdom gee aan elkeen wat hom doodmaak, en hy sal vir hom sy dogter gee en sy vader se familie van diens in Israel vrystel.”

²⁶Dawid het vir die manne langs hom gevra: “Wat kry die man wat hierdie Filistyn doodmaak en Israel se skande wegvat? Want wie is hierdie onbesnede Filistyn dat hy die leërs van die lewende Vader durf uitdaag?”

²⁷Die mense het vir hom herhaal wat gedoen sou word vir die man wat hom doodmaak.

²⁸Toe Eliab, Dawid se oudste broer, hom met die manne hoor praat, het hy kwaad geword vir Dawid. “Waarom het jy afgekom? By wie het jy daardie paar skape in die woestyn gelos? Ek ken jou trots en jou slegte hart—jy het net afgekom om die geveg te kyk.”

²⁹“Wat het ek nou gedoen?” het Dawid gesê. “Dit was net ’n vraag.” ³⁰Hy het na ’n ander een gedraai en dieselfde gevra, en die mense het hom geantwoord soos tevore. ³¹Dawid se woorde is afgeluister en aan Saul oorgedra, en hy het hom laat haal. ³²Dawid het vir Saul gesê: “Laat niemand se moed hom oor hom begewe nie. U dienaar sal gaan teen hierdie Filistyn veg.”

³³Saul het gesê: “Jy kan nie teen hierdie Filistyn veg nie. Jy is net ’n seun, en hy is ’n krygsman van sy jeug af.”

³⁴Dawid het vir Saul gesê: “U dienaar het sy vader se skape opgepas. Wanneer ’n leeu of ’n beer gekom en ’n skaap uit die kudde weggedra het, ³⁵het ek dit agternagesit, dit geslaan en die skaap uit sy bek gered. Toe dit my aanval, het ek dit aan die maanhare gegryp, dit geslaan en doodgemaak. ³⁶U dienaar het sowel die leeu as die beer doodgemaak; hierdie onbesnede Filistyn sal soos een van hulle wees, want hy het die leërs van die lewende Vader uitgedaag.” ³⁷Dawid het bygevoeg: “Ons Vader, wat my gered het uit die klou van die leeu en van die beer, sal my red uit die hand van hierdie Filistyn.” Saul het gesê: “Gaan—mag ons Vader met jou wees.”

³⁸Toe trek Saul vir Dawid sy eie wapenrusting aan. Hy het ’n bronshelm op sy kop gesit en hom ’n pantser aangetrek. ³⁹Dawid het die swaard oor die wapenrusting vasgegord en probeer loop, maar hy was nie daaraan gewoond nie. “Ek kan nie hiermee gaan nie,” het hy vir Saul gesê, “ek is nie daaraan gewoond nie.” Toe trek hy dit uit.

⁴⁰Hy het sy staf gevat, vyf gladde klippe uit die spruit gekies, dit in die sak van sy herderstas gesit en met die slingervel in sy hand na die Filistyn toe gegaan. ⁴¹Intussen het die Filistyn, met sy skilddraer voor hom uit, al nader aan Dawid gekom. ⁴²Die Filistyn het Dawid goed bekyk, gesien dat hy net ’n seun was—rooierig en mooi—en hom verag. ⁴³Hy het vir Dawid gesê: “Is ek ’n hond dat jy met stokke na my toe kom?” Die Filistyn het Dawid by sy gode vervloek. ⁴⁴“Kom hierheen,” het hy gesê, “dan gee ek jou vleis vir die voëls van die hemel en die diere van die veld.”

⁴⁵Dawid het vir die Filistyn gesê: “Jy kom na my toe met ’n swaard, ’n spies en ’n werpspies, maar ek kom na jou toe in die naam van die Vader van die leërmagte van die hemel, die Vader van die slaglinies van Israel, wat jy uitgedaag het. ⁴⁶Vandag sal ons Vader jou in my hand oorgee, en ek sal jou neerslaan en jou kop afkap. Vandag nog sal ek die lyke van die Filistynse leër vir die voëls van die hemel en die wilde diere van die aarde gee, en die hele aarde sal weet dat ons Vader in Israel is.

⁴⁷Almal wat hier bymekaar is, sal weet dat ons Vader red sonder swaard of spies; die geveg behoort aan ons Vader, en hy sal julle almal in ons hande oorgee.”

⁴⁸Toe die Filistyn beweeg om hom aan te val, het Dawid vinnig na die slaglinie toe gehardloop om hom te ontmoet. ⁴⁹Dawid het in sy tas gegryp, ’n klip gevat, dit geslinger en die Filistyn teen die voorkop getref. Die klip het in sy voorkop ingesak, en hy het met sy gesig na die grond toe geval. ⁵⁰So het Dawid die Filistyn oorwin met ’n slingervel en ’n klip; sonder ’n swaard in die hand het hy hom neergeslaan en doodgemaak. ⁵¹Dawid het gehardloop en oor hom gaan staan. Hy het die Filistyn se swaard gevat, dit uit die skede getrek en hom doodgemaak deur sy kop daarmee af te kap. Toe die Filistyne sien dat hulle held dood is, het hulle gevlug.

⁵²Toe staan die manne van Israel en Juda op met ’n strydkreet en agtervolg die Filistyne tot by die ingang van Gat en die poorte van Ekron. Dooie Filistyne het langs die Saäraïm-pad na Gat en Ekron toe gelê. ⁵³Toe die Israeliete terugkom van die agtervolging van die Filistyne, het hulle hulle kamp geplunder. ⁵⁴Dawid het die Filistyn se kop na Jerusalem toe geneem en Goliat se wapens in sy eie tent gesit. ⁵⁵Terwyl Saul vir Dawid sien uitgaan om die Filistyn te ontmoet, het hy vir Abner, sy leërbevelhebber, gevra: “Wie se seun is hierdie jong man, Abner?” “So waar as u leef, my koning, ek weet nie,” het Abner geantwoord.

⁵⁶“Gaan vra uit wie se seun hierdie jong man is,” het die koning gesê.

⁵⁷Toe Dawid terugkom nadat hy die Filistyn doodgemaak het, het Abner hom gevat en voor Saul gebring, met die Filistyn se kop in sy hand. ⁵⁸“Wie se seun is jy, jong man?” het Saul gevra. Dawid het gesê: “Die seun van u dienaar Isai van Betlehem.”