اول سموئيل 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹فلسطينيانو خپل لښکر د جنګ دپاره راجمع کړو، په يهوداه کښې په سوکوه کښې راغونډ شول او د سوکوه او عزيقه ترمنځ په افس دميم کښې يې خېمې ودرولې. ²ساؤل او د اِسرائيل سړى راغونډ شول، د ايلاه په وادۍ کښې يې خېمې ودرولې او د فلسطينيانو په مقابل کښې يې د جنګ صف جوړ کړو. ³فلسطينيان په يوه غونډۍ باندې ودرېدل، اِسرائيل د مخامخ غونډۍ باندې، او د دوئ ترمنځ وادى وه. ⁴د فلسطينيانو د لښکر نه يو پهلوان چې نوم يې جالوت وو، د جات اوسېدونکے، راووتلو؛ قد يې شاوخوا نهه فوټه او نهه انچه وو. ⁵په سر يې د پيتلو خولۍ وه؛ هغۀ د چانو زغره اغوستې وه چې وزن يې شاوخوا يو سل پنځۀ ويشت پاونډه وو. ⁶د پيتلو ساتوونکى يې پنډۍ پټې کړې وې، او د پيتلو يوه برچه يې د اوږو ترمنځ ځوړنده وه. ⁷د نېزې لرګے يې د جولا د تار د لرګى په شان وو، او د اوسپنې څوکه يې شاوخوا پنځلس پاونډه وزن لرله. سپر وړونکے يې د هغۀ مخکښې روان وو. ⁸هغه ودرېدو او د اِسرائيل لښکرو ته يې چغه کړه، ”تاسو د جنګ د صف جوړولو دپاره ولې راوتلى يئ؟ ايا زۀ فلسطينے نۀ يم، او تاسو د ساؤل نوکران نۀ يئ؟ يو سړے وټاکئ او ما ته يې راکوز کړئ. ⁹کۀ هغه د جنګ کولو او ما وژلو وړ وى، نو مونږ به ستاسو نوکران شُو؛ خو کۀ زۀ پرې غالب شم او هغه ووژنم، نو تاسو به زمونږ نوکران شئ او زمونږ خدمت به کوئ.“ ¹⁰بيا فلسطينى ووئيل، ”زۀ نن د اِسرائيل لښکرو ته ننګ ورکوم! ما ته يو سړے راکړئ، چې جنګ وکړو.“

¹¹کله چې ساؤل او ټول اِسرائيل د فلسطينى خبرې واورېدلې، نو هک پک او ډېر ووېرېدل.

¹²داؤد د يسى زوئ وو، چې د يهوداه د بيت لحم يو افراتى وو، او اتۀ زامن يې لرل. د ساؤل په زمانه کښې يسى بوډا وو، په عُمر کښې ډېر مشر. ¹³د يسى درے مشر زامن د جنګ دپاره د ساؤل مل شول: الياب چې مشر زوئ وو، ابيناداب دوېم، او شمه درېم. ¹⁴داؤد تر ټولو کشر وو. درے مشر زامن د ساؤل مل شوى وُو، ¹⁵خو داؤد د ساؤل نه بيرته راتلو او تلو، چې په بيت لحم کښې د خپل پلار ګډې وچروى.

¹⁶څلوېښت ورځې فلسطينے هره سحر او ماښام مخکښې راتلو او ودرېدو.

¹⁷يسى خپل زوئ داؤد ته ووئيل، ”دا ډېرې وريت شوې دانې او دا لس ډوډۍ خپلو ورونو ته يوسه، او ژر يې خپلو ورونو ته لښکر ته ورسوه. ¹⁸دا لس پنيرونه د دوئ د ټولۍ سردار ته يوسه. وګوره چې ستا ورونه څنګه دى، او د دوئ خبر راوړه. ¹⁹ساؤل، د داؤد ورونه او د اِسرائيل ټول سړى د ايلاه په وادۍ کښې وُو، چې د فلسطينيانو سره يې جنګ کولو.“

²⁰داؤد سحر وختى ګډې د يو ساتونکى په حواله کړې، سامان يې بار کړو او لکه څنګه چې يسى حُکم کړے وو، روان شو. هغه لښکر ته هغه وخت ورسېدو چې فوځ د جنګ د نعرو په وهلو خپل صف ته روان وو. ²¹اِسرائيل او فلسطينيانو يو د بل په مقابل کښې خپل صفونه جوړ کړل. ²²داؤد خپل سامان د سامان د ساتونکى سره پرېښودو، د جنګ صف ته وزغلو او خپلو ورونو ته يې سلام وکړو. ²³کله چې هغه د دوئ سره خبرې کولې، نو د جات اوسېدونکے جالوت، چې د فلسطينيانو پهلوان وو، د فلسطينيانو د لښکرو نه راووتلو او خپل د هر ځل ننګ يې وکړو، او داؤد هغه واورېدلو. ²⁴کله چې د اِسرائيل سړو هغه سړے وليدلو، نو ټول په ډېره وېره د هغۀ نه وتښتېدل. ²⁵د اِسرائيل سړو ووئيل، ”ايا دا سړے وينئ چې بار بار راوځى؟ هغه د اِسرائيل ته د ننګ ورکولو دپاره راځى. بادشاه به هغه چا ته چې دا ووژنى ډېر مال ورکړى، خپله لور به ورکړى، او د هغۀ د پلار کورنۍ به په اِسرائيل کښې د خدمت نه آزاده کړى.“

²⁶داؤد خپلو شاته ولاړو سړو ته ووئيل، ”هغه سړى ته به څۀ ملاوېږى چې دا فلسطينے ووژنى او د اِسرائيل شرم لرې کړى؟ ځکه دا بې‌سنته فلسطينے څوک دے چې د ژوندى پلار لښکرو ته ننګ ورکوى؟“

²⁷خلقو هغۀ ته بيا هغه خبره ووئيله چې د هغه سړى دپاره به څۀ کيږى چې دا به ووژنى.

²⁸کله چې د داؤد مشر ورور الياب هغه د سړو سره په خبرو کولو واورېدلو، نو په داؤد باندې په غصه شو. ”تۀ ولې راغلے؟ هغه څو ګډې دې په بيابان کښې چا ته پرېښودې؟ زۀ ستا غرور او د زړۀ بدى پېژنم — تۀ خو يواځې د جنګ ليدلو دپاره راغلے يې.“

²⁹داؤد ووئيل، ”اوس ما څۀ وکړل؟ دا خو يواځې يوه پوښتنه وه.“ ³⁰هغه بل چا ته مخ واړولو او هم هغه پوښتنه يې وکړه، او خلقو هغۀ ته لکه مخکښې جواب ورکړو. ³¹د داؤد خبرې واورېدلې شوې او ساؤل ته ورسولې شوې، نو هغۀ هغه راوغوښتو. ³²داؤد ساؤل ته ووئيل، ”د هغۀ په وجه دې د هيچا زړۀ ونۀ وېرېږى. ستا نوکر به ځى او د دې فلسطينى سره به جنګ وکړى.“

³³ساؤل ووئيل، ”تۀ د دې فلسطينى سره جنګ نۀ شې کولے. تۀ خو لا هلک يې، او هغه د خپلې ځوانۍ نه جنګيالے دے.“

³⁴داؤد ساؤل ته ووئيل، ”ستا نوکر د خپل پلار ګډې چروولې. کله چې به زمرے يا خرس راغلو او د رمې نه به يې ګډه وړه، ³⁵نو زۀ به پسې وزغلم، هغه به مې ووهلو او ګډه به مې د هغۀ د خولې نه خلاصه کړه. کله چې به راته راواوختو، نو زۀ به يې د وړيو نه ونيولو، ووهلو به مې او ووژلو به مې. ³⁶ستا نوکر دواړه زمرے او خرس ووژل؛ دا بې‌سنته فلسطينے به هم د دوئ د يو په شان وى، ځکه هغۀ د ژوندى پلار لښکرو ته ننګ ورکړو.“ ³⁷داؤد نور ووئيل، ”زمونږ پلار چې زۀ يې د زمرى د پنجې او د خرس د پنجې نه وژغورلم، هغه به مې د دې فلسطينى د لاسه هم وژغورى.“ ساؤل ووئيل، ”لاړ شه — زمونږ پلار دې ستا سره وى.“

³⁸بيا ساؤل داؤد ته خپله زغره واغوستله. د پيتلو خولۍ يې د هغۀ په سر کښېښوده او د زغرې کُرته يې ورواغوستله. ³⁹داؤد تُوره د زغرې نه پورته وتړله او کوشش يې وکړو چې وګرځى، خو عادت يې نۀ وو. هغۀ ساؤل ته ووئيل، ”زۀ په دې کښې تلے نۀ شم، ځکه چې عادت يې نۀ لرم.“ نو هغۀ هغه وويستل.

⁴⁰هغۀ خپله لښته واخسته، د نهر د بهيدو نه يې پنځۀ هوارې کاڼى وټاکل، د خپل شپون د توبرې په جيب کښې يې کښېښودل، او د فلاخن سره په لاس فلسطينى ته ورنژدې شو. ⁴¹دې دوران کښې فلسطينے، چې سپر وړونکے يې د هغۀ مخکښې وو، داؤد ته نژدې او نژدې راتلو. ⁴²فلسطينى داؤد وکوتلو او وليدل چې هغه خو لا هلک دے — سور مخے او ښائسته — نو هغه يې سپک وګاڼلو. ⁴³هغۀ داؤد ته ووئيل، ”ايا زۀ سپے يم چې تۀ لښتو سره ماته راځې؟“ بيا فلسطينى د خپلو بتانو په نامه داؤد ته سپورې وئيلې. ⁴⁴هغۀ ووئيل، ”دلته راشه، چې زۀ ستا غوښه د آسمان مرغانو او د ځنګل ځناورو ته ورکړم.“

⁴⁵داؤد فلسطينى ته ووئيل، ”تۀ ماته د تُورې، نېزې او برچې سره راځې، خو زۀ تاته د آسمان د لښکرو د پلار، د اِسرائيل د لښکرو د پلار په نامه راځم، چې تا هغۀ ته ننګ ورکړے دے. ⁴⁶نن به زمونږ پلار تۀ زما په لاس کښې درکړى، او زۀ به تۀ ووهم او سر به دې پرې کړم. همدا نن به زۀ د فلسطينى فوځ مړى د آسمان مرغانو او د زمکې ځنګلى ځناورو ته ورکړم، او ټوله زمکه به پوه شى چې په اِسرائيل کښې زمونږ پلار شته.

⁴⁷دلته راغونډ شوى ټول به پوه شى چې زمونږ پلار د تُورې يا نېزې بغېر خلاصون ورکوى؛ دا جنګ د زمونږ پلار دے، او هغه به تاسو ټول زمونږ په لاسونو کښې راکړى.“

⁴⁸کله چې فلسطينے د هغۀ په حمله کولو روان شو، نو داؤد د هغۀ سره مخامخ کېدو دپاره ژر د جنګ صف ته وزغلو. ⁴⁹داؤد خپل جيب ته لاس ننه ويستو، يو کاڼے يې راواخستو، په فلاخن کښې يې وغورزولو او فلسطينے يې په تندى ووهلو. کاڼے د هغۀ په تندى کښې ننوتو، او هغه په مخ د زمکې راپرېوتو. ⁵⁰نو داؤد د فلاخن او کاڼى سره په فلسطينى غالب شو؛ د لاس تُورې بغېر يې هغه ووهلو او ووژلو. ⁵¹داؤد وزغلو او د هغۀ پر سر ودرېدو. د فلسطينى تُوره يې واخسته، د غلاف نه يې راوويسته، او هغه يې ووژلو او سر يې پرې پرې کړو. کله چې فلسطينيانو خپل پهلوان مړ وليدلو، نو وتښتېدل.

⁵²بيا د اِسرائيل او يهوداه سړى په نعره سره پاڅېدل او فلسطينيان يې د جات د دروازې او د عقرون د دروازو پورې وشړل. د فلسطينيانو مړى د شعريم په لاره د جات او عقرون پورې پراتۀ وُو. ⁵³کله چې اِسرائيلى د فلسطينيانو د شړلو نه بيرته راغلل، نو د هغوئ لښکر يې لوټ کړو. ⁵⁴داؤد د فلسطينى سر يروشلم ته يوړو او د جالوت وسلې يې په خپله خېمه کښې کښېښودلې. ⁵⁵کله چې ساؤل داؤد د فلسطينى سره مخامخ کېدو ته روان وليدلو، نو خپل د فوځ سردار ابنير ته يې ووئيل، ”ابنيره، دا ځوان د چا زوئ دے؟“ ابنير جواب ورکړو، ”اے بادشاه، ستا په ژوند قسم، ما ته معلوم نۀ دى.“

⁵⁶بادشاه ووئيل، ”معلوم کړه چې دا ځوان د چا زوئ دے.“

⁵⁷کله چې داؤد د فلسطينى د وژلو نه بيرته راغلو، نو ابنير هغه واخستو او ساؤل ته يې راوستو، د فلسطينى سر يې په لاس کښې وو. ⁵⁸ساؤل ووئيل، ”اے ځوانه، تۀ د چا زوئ يې؟“ داؤد ووئيل، ”ستا د نوکر، د بيت لحم د يسى زوئ.“