ഗൊല്യാത്ത് ഇസ്രായേൽ അണികളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു

നാല്പതു ദിവസം ഒരു മല്ലൻ, ഒരുത്തനെ അയക്കുവാൻ യിസ്രായേലിനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു; എല്ലാവരും ഭയന്നു വിറെക്കുന്നു. സഹോദരന്മാർക്കു അപ്പം കൊണ്ടുവന്ന ദാവീദിനു ജീവനുള്ള പിതാവിന്റെ സൈന്യങ്ങളെച്ചൊല്ലി രോഷം തോന്നുന്നു. കടം വാങ്ങിയ പടച്ചട്ട അവൻ നിരസിക്കുന്നു, തോട്ടിൽനിന്നു അഞ്ചു കല്ലു തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു, ഒന്നുകൊണ്ടു ഗൊല്യാത്തിനെ വീഴ്ത്തുന്നു.

അധ്യായം 17.

ഫെലിസ്ത്യർ യുദ്ധത്തിനായി തങ്ങളുടെ സൈന്യത്തെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി, യെഹൂദയിലെ സോഖോയിൽ ഒത്തുചേർന്ന്, സോഖോയ്ക്കും അസേക്കയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള എഫെസ്-ദമ്മീമിൽ പാളയമിറങ്ങി. ശൗലും ഇസ്രായേൽ പുരുഷന്മാരും ഒരുമിച്ചുകൂടി ഏലാ താഴ്‌വരയിൽ പാളയമിറങ്ങി, ഫെലിസ്ത്യർക്ക് എതിരേ യുദ്ധത്തിന് അണിനിരന്നു. ഫെലിസ്ത്യർ ഒരു കുന്നിന്മേലും ഇസ്രായേൽ എതിർവശത്തെ കുന്നിന്മേലും നിന്നു; അവയ്ക്കിടയിൽ താഴ്‌വര കിടന്നിരുന്നു. ഗത്തുകാരനായ ഗൊല്യാത്ത് എന്നു പേരുള്ള ഒരു മല്ലൻ ഫെലിസ്ത്യരുടെ പാളയത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്നു; ഏകദേശം ഒൻപത് അടി ഒൻപത് ഇഞ്ച് ഉയരമുള്ളവനായിരുന്നു അവൻ. അവന്റെ തലയിൽ ഒരു വെങ്കല ശിരസ്ത്രം; ഏകദേശം 125 റാത്തൽ തൂക്കമുള്ള ചെതുമ്പൽ-കവചം അവൻ ധരിച്ചിരുന്നു. വെങ്കല കാലുറകൾ അവന്റെ കാലുകളെ മൂടിയിരുന്നു, അവന്റെ ചുമലുകൾക്കിടയിൽ ഒരു വെങ്കല കുന്തവും തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു. അവന്റെ കുന്തത്തിന്റെ തണ്ട് നെയ്ത്തുകാരന്റെ പടപ്പുതടിപോലെ ആയിരുന്നു, അതിന്റെ ഇരുമ്പുമുന ഏകദേശം പതിനഞ്ച് റാത്തൽ തൂക്കമുള്ളതായിരുന്നു. അവന്റെ പരിചവാഹകൻ അവന്റെ മുമ്പിൽ നടന്നു. അവൻ നിന്നുകൊണ്ട് ഇസ്രായേൽ അണികളോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “യുദ്ധത്തിന് അണിനിരക്കാൻ നിങ്ങൾ എന്തിന് പുറപ്പെട്ടുവന്നു? ഞാൻ ഒരു ഫെലിസ്ത്യനും നിങ്ങൾ ശൗലിന്റെ ദാസന്മാരും അല്ലയോ? നിങ്ങളിൽ ഒരുവനെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവരാൻ അയയ്ക്കുവിൻ. അവന് എന്നോട് പൊരുതി എന്നെ കൊല്ലാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ദാസന്മാരാകും; എന്നാൽ ഞാൻ അവനെ കീഴടക്കി കൊന്നാൽ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ദാസന്മാരായി ഞങ്ങളെ സേവിക്കേണ്ടിവരും.” പിന്നെ ആ ഫെലിസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: “ഇന്ന് ഞാൻ ഇസ്രായേൽ അണികളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു! ഒരാളെ എനിക്കു തരുവിൻ; നമുക്ക് പൊരുതാം.”

ശൗലും ഇസ്രായേൽ മുഴുവനും ആ ഫെലിസ്ത്യന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവർ ഭ്രമിച്ച് ഏറ്റവും ഭയപ്പെട്ടു.

ദാവീദ് യെഹൂദയിലെ ബേത്‌ലഹേമിൽനിന്നുള്ള എഫ്രാത്യനായ യിശ്ശായി എന്നവന്റെ മകനായിരുന്നു; യിശ്ശായിക്ക് എട്ടു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ശൗലിന്റെ കാലത്ത് യിശ്ശായി വൃദ്ധനും പ്രായം ചെന്നവനും ആയിരുന്നു. യിശ്ശായിയുടെ മൂത്ത മൂന്നു പുത്രന്മാർ ശൗലിനോടുകൂടെ യുദ്ധത്തിന് പോയിരുന്നു: ആദ്യജാതൻ എലീയാബ്, രണ്ടാമൻ അബീനാദാബ്, മൂന്നാമൻ ശമ്മാ. ദാവീദ് ഏറ്റവും ഇളയവനായിരുന്നു. മൂത്ത മൂവരും ശൗലിനെ അനുഗമിച്ചിരുന്നു, എന്നാൽ ദാവീദ് ബേത്‌ലഹേമിൽ തന്റെ പിതാവിന്റെ ആടുകളെ മേയിക്കാൻ ശൗലിന്റെ അടുത്തുനിന്ന് വന്നും പോയും കൊണ്ടിരുന്നു.

നാല്പതു ദിവസം ആ ഫെലിസ്ത്യൻ രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും മുന്നോട്ടുവന്ന് നിലയുറപ്പിച്ചു.

യിശ്ശായി തന്റെ മകൻ ദാവീദിനോട് പറഞ്ഞു: “വറുത്ത ധാന്യത്തിന്റെ ഈ വലിയ ശേഖരവും ഈ പത്ത് അപ്പവും എടുത്ത് നിന്റെ സഹോദരന്മാർക്ക് കൊണ്ടുപോകുക; പാളയത്തിലുള്ള നിന്റെ സഹോദരന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് അവ വേഗം എത്തിക്കുക. ഈ പത്ത് പാൽക്കട്ടികൾ അവരുടെ സഹസ്രാധിപന് കൊണ്ടുപോകുക. നിന്റെ സഹോദരന്മാർ സുഖമായിരിക്കുന്നുവോ എന്ന് അന്വേഷിച്ച് അവരുടെ വിവരം കൊണ്ടുവരിക. ശൗലും ദാവീദിന്റെ സഹോദരന്മാരും ഇസ്രായേൽ പുരുഷന്മാർ എല്ലാവരും ഏലാ താഴ്‌വരയിൽ ഫെലിസ്ത്യരോട് പൊരുതുകയായിരുന്നു.”

പുലർച്ചെ ദാവീദ് ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ ഒരു കാവൽക്കാരനെ ഏല്പിച്ച്, സാധനങ്ങൾ എടുത്ത്, യിശ്ശായി കല്പിച്ചതുപോലെ പുറപ്പെട്ടു. സൈന്യം യുദ്ധനാദം മുഴക്കി തങ്ങളുടെ അണിയിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ അവൻ പാളയത്തിൽ എത്തി. ഇസ്രായേലും ഫെലിസ്ത്യരും പരസ്പരം അഭിമുഖമായി അണിനിരന്നു. ദാവീദ് തന്റെ സാധനങ്ങൾ സാമഗ്രിക്കാവൽക്കാരനെ ഏല്പിച്ച്, യുദ്ധനിരയിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന്, തന്റെ സഹോദരന്മാരെ കുശലം ചോദിച്ചു. അവൻ അവരോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഗത്തുകാരനായ ഗൊല്യാത്ത് എന്ന ഫെലിസ്ത്യ മല്ലൻ ഫെലിസ്ത്യ അണികളിൽനിന്ന് മുന്നോട്ടുവന്ന് തന്റെ പതിവു വെല്ലുവിളി വിളിച്ചുപറഞ്ഞു; ദാവീദ് അത് കേട്ടു. ഇസ്രായേൽ പുരുഷന്മാർ ആ മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ എല്ലാവരും അത്യന്തം ഭയപ്പെട്ട് അവന്റെ മുമ്പിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോയി. ഇസ്രായേൽ പുരുഷന്മാർ പറഞ്ഞു: “ഇതാ പുറത്തേക്കു വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യനെ നിങ്ങൾ കാണുന്നുവോ? അവൻ ഇസ്രായേലിനെ വെല്ലുവിളിക്കാൻ കയറിവരുന്നു. അവനെ കൊല്ലുന്നവന് രാജാവ് വലിയ സമ്പത്ത് നല്കും, തന്റെ മകളെ അവന് കൊടുക്കും, അവന്റെ പിതൃഭവനത്തെ ഇസ്രായേലിലെ നിർബന്ധസേവനത്തിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യും.”

ദാവീദ് തന്റെ അടുത്തുനിന്ന പുരുഷന്മാരോട് ചോദിച്ചു: “ഈ ഫെലിസ്ത്യനെ കൊന്ന് ഇസ്രായേലിന്റെ അപമാനം നീക്കുന്നവന് എന്തു ലഭിക്കും? ജീവനുള്ള പിതാവിന്റെ സൈന്യങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കാൻ ഈ അഗ്രചർമിയായ ഫെലിസ്ത്യൻ ആരാണ്?”

അവനെ കൊല്ലുന്നവന് ചെയ്യപ്പെടുന്നത് എന്താണെന്ന് ജനം അവനോട് ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞു.

ദാവീദിന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ എലീയാബ് അവൻ ആ പുരുഷന്മാരോട് സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ, അവന് ദാവീദിനോട് കോപം ജ്വലിച്ചു. “നീ എന്തിന് ഇറങ്ങിവന്നു? മരുഭൂമിയിലെ ആ ചുരുക്കം ആടുകളെ നീ ആരെ ഏല്പിച്ചു? നിന്റെ അഹങ്കാരവും നിന്റെ ദുഷ്ടഹൃദയവും ഞാൻ അറിയുന്നു—യുദ്ധം കാണാൻവേണ്ടി മാത്രമാണ് നീ ഇറങ്ങിവന്നത്.”

“ഞാൻ ഇപ്പോൾ എന്തു ചെയ്തു?” ദാവീദ് പറഞ്ഞു. “ഇതൊരു ചോദ്യം മാത്രമായിരുന്നുവല്ലോ.” അവൻ മറ്റൊരുവന്റെ നേരേ തിരിഞ്ഞ് അതുതന്നെ ചോദിച്ചു, ജനം മുമ്പത്തെപ്പോലെ അവന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ദാവീദ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ചിലർ കേട്ട് ശൗലിനോട് അറിയിച്ചു, അവൻ ദാവീദിനെ വിളിപ്പിച്ചു. ദാവീദ് ശൗലിനോട് പറഞ്ഞു: “അവനെച്ചൊല്ലി ആരുടെയും ഹൃദയം തളരാതിരിക്കട്ടെ. അങ്ങയുടെ ദാസൻ ചെന്ന് ഈ ഫെലിസ്ത്യനോട് പൊരുതും.”

ശൗൽ പറഞ്ഞു: “ഈ ഫെലിസ്ത്യനോട് പൊരുതാൻ നിനക്കു കഴിയുകയില്ല. നീ വെറുമൊരു ബാലൻ മാത്രം; അവനോ ബാല്യംമുതൽ ഒരു യോദ്ധാവാണ്.”

ദാവീദ് ശൗലിനോട് പറഞ്ഞു: “അങ്ങയുടെ ദാസൻ തന്റെ പിതാവിന്റെ ആടുകളെ മേയിച്ചുവന്നു. ഒരു സിംഹമോ കരടിയോ വന്ന് കൂട്ടത്തിൽനിന്ന് ഒരു ആട്ടിൻകുട്ടിയെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ഞാൻ അതിനെ പിന്തുടർന്ന് അടിച്ച് ആ ആടിനെ അതിന്റെ വായിൽനിന്ന് രക്ഷിച്ചു. അത് എന്റെ നേരേ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ അതിന്റെ സടയിൽ പിടിച്ച് അടിച്ച് കൊന്നുകളഞ്ഞു. അങ്ങയുടെ ദാസൻ സിംഹത്തെയും കരടിയെയും കൊന്നു; ഈ അഗ്രചർമിയായ ഫെലിസ്ത്യനും അവയിൽ ഒന്നിനെപ്പോലെ ആകും, കാരണം അവൻ ജീവനുള്ള പിതാവിന്റെ സൈന്യങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ചിരിക്കുന്നു.” ദാവീദ് തുടർന്നു: “സിംഹത്തിന്റെ കയ്യിൽനിന്നും കരടിയുടെ കയ്യിൽനിന്നും എന്നെ രക്ഷിച്ച നമ്മുടെ പിതാവ് ഈ ഫെലിസ്ത്യന്റെ കയ്യിൽനിന്നും എന്നെ രക്ഷിക്കും.” ശൗൽ പറഞ്ഞു: “പോകുക—നമ്മുടെ പിതാവ് നിന്നോടുകൂടെ ഇരിക്കട്ടെ.”

പിന്നെ ശൗൽ തന്റെ സ്വന്തം പടയങ്കി ദാവീദിനെ ധരിപ്പിച്ചു. അവന്റെ തലയിൽ ഒരു വെങ്കല ശിരസ്ത്രം വെച്ച് അവനെ ഒരു കവചവും ധരിപ്പിച്ചു. ദാവീദ് കവചത്തിനു മീതെ വാൾ അരയ്ക്കു കെട്ടി നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, എന്നാൽ അതിന് അവന് ശീലമില്ലായിരുന്നു. “ഇവ ധരിച്ച് എനിക്കു പോകാൻ കഴിയുകയില്ല; ഇവ എനിക്കു ശീലമില്ല,” എന്ന് അവൻ ശൗലിനോട് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവൻ അവ അഴിച്ചുവെച്ചു.

അവൻ തന്റെ വടി എടുത്ത്, അരുവിയിൽനിന്ന് മിനുസമുള്ള അഞ്ചു കല്ലു തിരഞ്ഞെടുത്ത്, അവ തന്റെ ഇടയസഞ്ചിയുടെ കീശയിൽ ഇട്ട്, കവിണ കയ്യിലേന്തി ആ ഫെലിസ്ത്യന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അതിനിടെ ആ ഫെലിസ്ത്യൻ, തന്റെ പരിചവാഹകൻ മുമ്പിൽ നടക്കെ, ദാവീദിനോട് കൂടുതൽ അടുത്തുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ ഫെലിസ്ത്യൻ ദാവീദിനെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി, അവൻ ചുവന്ന മേനിയുള്ളവനും സുന്ദരനുമായ വെറുമൊരു ബാലൻ മാത്രമാണെന്നു കണ്ട് അവനെ നിന്ദിച്ചു. അവൻ ദാവീദിനോട് പറഞ്ഞു: “നീ വടികളുമായി എന്റെ നേരേ വരാൻ ഞാൻ ഒരു നായോ?” ആ ഫെലിസ്ത്യൻ തന്റെ ദേവന്മാരുടെ പേരിൽ ദാവീദിനെ ശപിച്ചു. “ഇങ്ങോട്ടു വരിക,” അവൻ പറഞ്ഞു, “ഞാൻ നിന്റെ മാംസം ആകാശത്തിലെ പക്ഷികൾക്കും വയലിലെ മൃഗങ്ങൾക്കും കൊടുക്കും.”

ദാവീദ് ആ ഫെലിസ്ത്യനോട് പറഞ്ഞു: “നീ വാളും കുന്തവും വേലുമായി എന്റെ നേരേ വരുന്നു; ഞാനോ നീ വെല്ലുവിളിച്ചിരിക്കുന്ന സ്വർഗീയ സൈന്യങ്ങളുടെ പിതാവിന്റെ, ഇസ്രായേൽ അണികളുടെ പിതാവിന്റെ, നാമത്തിൽ നിന്റെ നേരേ വരുന്നു. ഇന്ന് നമ്മുടെ പിതാവ് നിന്നെ എന്റെ കയ്യിൽ ഏല്പിക്കും, ഞാൻ നിന്നെ അടിച്ചുവീഴ്ത്തി നിന്റെ തല വെട്ടിക്കളയും. ഈ ദിവസംതന്നെ ഞാൻ ഫെലിസ്ത്യസൈന്യത്തിന്റെ ശവങ്ങൾ ആകാശത്തിലെ പക്ഷികൾക്കും ഭൂമിയിലെ വന്യമൃഗങ്ങൾക്കും കൊടുക്കും; ഇസ്രായേലിൽ നമ്മുടെ പിതാവ് ഉണ്ടെന്ന് ഭൂമി മുഴുവൻ അറിയും.

വാളുകൊണ്ടോ കുന്തംകൊണ്ടോ അല്ല നമ്മുടെ പിതാവ് രക്ഷിക്കുന്നതെന്ന് ഇവിടെ കൂടിയിരിക്കുന്ന എല്ലാവരും അറിയും; യുദ്ധം നമ്മുടെ പിതാവിന്റേതാകുന്നു, അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ എല്ലാവരെയും ഞങ്ങളുടെ കയ്യിൽ ഏല്പിക്കും.”

ആ ഫെലിസ്ത്യൻ അവനെ ആക്രമിക്കാൻ നീങ്ങിയപ്പോൾ, ദാവീദ് അവനെ നേരിടാൻ യുദ്ധനിരയിലേക്ക് വേഗം ഓടിച്ചെന്നു. ദാവീദ് തന്റെ സഞ്ചിയിൽ കൈയിട്ട് ഒരു കല്ലെടുത്ത് കവിണകൊണ്ട് എറിഞ്ഞ് ആ ഫെലിസ്ത്യന്റെ നെറ്റിയിൽ അടിച്ചു. ആ കല്ല് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ താണിറങ്ങി, അവൻ നിലത്ത് കമിഴ്ന്നുവീണു. അങ്ങനെ ദാവീദ് ഒരു കവിണയും ഒരു കല്ലുംകൊണ്ട് ആ ഫെലിസ്ത്യനെ കീഴടക്കി; കയ്യിൽ വാൾ ഇല്ലാതെതന്നെ അവൻ അവനെ അടിച്ചുവീഴ്ത്തി കൊന്നു. ദാവീദ് ഓടിച്ചെന്ന് അവന്റെ മീതെ നിന്നു. ആ ഫെലിസ്ത്യന്റെ വാൾ എടുത്ത് ഉറയിൽനിന്ന് ഊരി, അതുകൊണ്ട് അവന്റെ തല വെട്ടിമാറ്റി അവനെ കൊന്നു. തങ്ങളുടെ വീരൻ മരിച്ചതു കണ്ട് ഫെലിസ്ത്യർ ഓടിപ്പോയി.

അപ്പോൾ ഇസ്രായേലിലെയും യെഹൂദയിലെയും പുരുഷന്മാർ ആർപ്പുവിളിച്ച് എഴുന്നേറ്റ് ഫെലിസ്ത്യരെ ഗത്തിന്റെ കവാടംവരെയും എക്രോന്റെ വാതിലുകൾവരെയും ഓടിച്ചു. ഗത്തിലേക്കും എക്രോനിലേക്കുമുള്ള ശാരയീം വഴിയിൽ ഫെലിസ്ത്യരുടെ ശവങ്ങൾ വീണുകിടന്നു. ഫെലിസ്ത്യരെ പിന്തുടർന്നതിൽനിന്ന് ഇസ്രായേൽമക്കൾ മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ, അവർ അവരുടെ പാളയം കൊള്ളയടിച്ചു. ദാവീദ് ആ ഫെലിസ്ത്യന്റെ തല യെരൂശലേമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, ഗൊല്യാത്തിന്റെ ആയുധങ്ങൾ തന്റെ സ്വന്തം കൂടാരത്തിൽ വെച്ചു. ദാവീദ് ആ ഫെലിസ്ത്യനെ നേരിടാൻ പുറപ്പെടുന്നത് കണ്ടുകൊണ്ട് ശൗൽ തന്റെ സേനാപതിയായ അബ്നേറിനോട് ചോദിച്ചു: “അബ്നേറേ, ഈ യുവാവ് ആരുടെ മകനാണ്?” “എന്റെ രാജാവേ, അങ്ങയുടെ ജീവനാണ, എനിക്കറിയില്ല,” എന്ന് അബ്നേർ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

“ഈ യുവാവ് ആരുടെ മകനെന്ന് അന്വേഷിച്ചറിയുക,” എന്ന് രാജാവ് പറഞ്ഞു.

ദാവീദ് ആ ഫെലിസ്ത്യനെ കൊന്ന് മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ, അബ്നേർ അവനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ശൗലിന്റെ മുമ്പിൽ ഹാജരാക്കി; ആ ഫെലിസ്ത്യന്റെ തല അവന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. “യുവാവേ, നീ ആരുടെ മകനാണ്?” എന്ന് ശൗൽ ചോദിച്ചു. ദാവീദ് പറഞ്ഞു: “ബേത്‌ലഹേംകാരനായ അങ്ങയുടെ ദാസൻ യിശ്ശായിയുടെ മകൻ.”