Golyat Rêzên Îsraêl Biçûk Dixe

Çil rojan pehlewanek bang li Îsraêl dike ku mêrekî bişîne şer, û her kes ditirse. Dawid, ku nên digihîne birayên xwe, ji bo artêşên Bavê me yê zindî aciz dibe. Ew zirxê deynkirî red dike, pênc keviran ji newalekê hildibijêre, û Golyat bi yekê dixe erdê.

Beş 17.

Filistiyan hêzên xwe ji bo şer kom kirin, li Sokoyê ya li Cihûdayê civiyan û li Efes-Damîmê, di navbera Sokoyê û Azêqayê de, kon vegirtin. Şaûl û mêrên Îsraêl civiyan, li Geliyê Êlayê kon vegirtin û rêza xwe ya şer li hember Filistiyan saz kirin. Filistî li ser girekî rawestiyan, Îsraêl li ser girê hember, gelî jî di navbera wan de bû. Ji kampa Filistiyan pehlewanek bi navê Golyatê Gatî derket, bejna wî nêzî sê metro û nîvan bû. Li serê wî kumek ji tûncê hebû; zirxek bi pûlan li xwe kiribû ku giraniya wê nêzî pêncî û heft kîloyan bû. Çîçikên tûnc lingên wî dinixumandin, û tîrek tûnc di navbera milên wî de daliqandî bû. Qurmê rimê wî wek navsika tevnkerekî bû, serê wê yê hesinî nêzî heft kîloyan giran bû. Mertalhilgirê wî li pêşiya wî diçû. Ew rawesta û bang li rêzên Îsraêl kir: “Çima hûn derketine ku ji bo şer rêz bibin? Ma ez ne Filistîyek im, û hûn ne xulamên Şaûl in? Mêrekî hilbijêrin û wî bişînin ba min. Heke ew karibe bi min re şer bike û min bikuje, emê bibin xulamên we; lê heke ez bi ser wî de bikevim û wî bikujim, hûnê bibin xulamên me û xizmeta me bikin.” Paşê Filistî got: “ Îro ez rêzên Îsraêl biçûk dixim! Mêrekî bidin min; bila em bi hev re şer bikin.”

Gava Şaûl û hemû Îsraêl gotinên Filistî bihîstin, serhişk bûn û pir tirsiyan.

Dawid kurê Yîşay bû, Efratiyekî ji Beytlehema li Cihûdayê bû ku heşt kur hebûn. Di roja Şaûl de Yîşay pîr bû, di temen de pêş ketî bû. Sê kurên Yîşay ên mezin li pey Şaûl çûbûn şer: Elîabê nijadê pêşîn, Abînadabê duyem, Şamayê sêyem. Dawid ê herî biçûk bû. Sê kurên mezin li pey Şaûl çûbûn, lê Dawid ji ba Şaûl diçû û dihat, da ku li Beytlehemê pezê bavê xwe biçêrîne.

Çil roj Filistî her sibe û her êvar pêşve dihat û radiwesta.

Yîşay ji kurê xwe Dawid re got: “Vê êfeyeke genimê qalîkirî û van deh nanan ji birayên xwe re hilîne, û zû ji wan re bigihîne kampê. Van deh penîran jî ji serokê wan ê leşkerî re bibe. Haya xwe ji halê birayên xwe bibe, û ji min re ji wan nîşanekê bîne. Şaûl, birayên Dawid û hemû mêrên Îsraêl li Geliyê Êlayê bûn, bi Filistiyan re şer dikirin.”

Berbangê Dawid pez ji parêzvanekî re hişt, bar kir û çû wek Yîşay emir kiribû. Gava gel ber bi rêza şer ve dimeşiya û nerîna şer dikişand, ew gihîşt kampê. Îsraêl û Filistiyan rêzên xwe li hember hev saz kirin. Dawid tiştên xwe ji parêzvanê barî re hişt, ber bi rêza şer ve bezî û silav li birayên xwe kir. Çaxê ew bi wan re diaxivî, Golyatê pehlewanê Filistî yê ji Gatê ji rêzên Filistiyan derket û nerîna xwe ya adetî kişand, û Dawid ew bihîst. Gava mêrên Îsraêl ew mêr dîtin, hemûyan bi tirseke mezin ji ber wî reviyan. Mêrên Îsraêl gotin: “Ma hûn vî mêrî dibînin ku her derdikeve? Ew tê ku Îsraêl biçûk bixe. Padîşah wê ji yê ku wî bikuje re dewlemendiyeke mezin bide, keça xwe bidê, û malbata bavê wî ji xizmeta li Îsraêl bibexşîne.”

Dawid ji mêrên li rex xwe pirsî: “Ji mêrê ku vî Filistî bikuje û şerma ji ser Îsraêl rake re çi tê dayîn? Çimkî ev Filistiyê sunetnekirî kî ye ku ordiyên Bavê jîndar biçûk dixe?”

Gel ji wî re dubare kirin ka ji mêrê ku wî bikuje re wê çi bê kirin.

Gava Elîabê birayê Dawid ê mezin bihîst ku ew bi mêran re diaxive, li ser Dawid bi hêrs ket. “Tu çima daketî? Te ew çend pezên hindik li çolê li ba kê hiştin? Ez quretiya te û dilê te yê xerab nas dikim—tu tenê ji bo ku li şer temaşe bikî daketî.”

Dawid got: “Min niha çi kir? Ew tenê pirsek bû.” Ew berê xwe da yekî din û heman tişt pirsî, û gel wek berê bersiva wî da. Gotinên Dawid hatin bihîstin û ji Şaûl re hatin gotin, wî jî ji bo wî şand. Dawid ji Şaûl re got: “Bila dilê tu kesî ji ber wî neçe. Xulamê te wê biçe bi vî Filistî re şer bike.”

Şaûl got: “Tu nikarî bi vî Filistî re şer bikî. Tu tenê zarokek î, û ew ji ciwaniya xwe ve şervan e.”

Dawid ji Şaûl re got: “Xulamê te pezê bavê xwe diçêrand. Gava şêrek an hirçek dihat û pezekî ji keriyê dibir, ez li pey wî diçûm, lê didam û pez ji devê wî rizgar dikir. Gava berê xwe dida min, min mûyê stûyê wî digirt, lê didam û wî dikuşt. Xulamê te hem şêr hem hirç kuştine; ev Filistiyê sunetnekirî wê wek yek ji wan be, çimkî wî ordiyên Bavê jîndar biçûk xistin.” Dawid lê zêde kir: “Bavê me, yê ku ez ji pencê şêr û yê hirçê rizgar kirim, ez ê ji destê vî Filistî jî rizgar bikim.” Şaûl got: “Here—bila Bavê me bi te re be.”

Paşê Şaûl zirxên xwe li Dawid kirin. Kumekî tûnc danî serê wî û zirxek lê kir. Dawid şûr li ser zirxê girêda û xwest biçe, lê ne hînî wan bû. Ji Şaûl re got: “Ez nikarim bi van bimeşim, çimkî ez hînî wan nîne.” Loma wan ji xwe kir.

Wî gopalê xwe hilîne, pênc kevirên nerm ji nav çem hilbijart, xistin tûrikê xwe yê şivaniyê, û bi berguhê li dest ber bi Filistî ve çû. Di vê navberê de Filistî, bi mertalhilgirê xwe li pêşiya xwe, her nêzîkî Dawid dibû. Filistî li Dawid nerî, dît ku ew tenê zarokek e—sor û bedew—û ew piçûk dît. Wî ji Dawid re got: “Ma ez kûçik im ku tu bi çoyan tê ser min?” Û Filistî bi xwedayên xwe nifir li Dawid kir. Wî got: “Were vir, û ezê goştê te bidim teyrên ezmên û cinawirên deştê.”

Dawid ji Filistî re got: “Tu bi şûr, rim û tîrê tê ser min, lê ez bi navê Bavê ordiyên ezmên, Bavê rêzên Îsraêl, yê ku te biçûk xistiye, têm ser te. Îro Bavê me wê te bide destê min, ez ê li te bixim û serê te jêkim. Her îro ez ê cendekên ordiya Filistiyan bidim teyrên ezmên û heywanên çolê yên erdê, û hemû erd wê bizane ku li Îsraêl Bavê me heye.

Hemû yên ku li vir civiyane wê bizanin ku Bavê me bê şûr û rim rizgar dike; şer yê Bavê me ye, û ew ê hûn hemûyan bide destê me.”

Gava Filistî bi ser Dawid de meşiya ku êrîşî wî bike, Dawid zû ber bi rêza şer ve bezî da ku pêrgî wî bibe. Dawid destê xwe xiste tûrikê xwe, kevirek hilîne, bi berguhê avêt û li eniya Filistî xist. Kevir di eniya wî de çû hundir, û ew bi rûyê xwe ket erdê. Wusa Dawid bi berguhek û kevirek bi ser Filistî de ket; bêyî şûr li dest, li wî xist û wî kuşt. Dawid bezî û li ser wî rawesta. Wî şûrê Filistî hilîne, ji kalanê xwe kişand, wî kuşt û pê serê wî jêkir. Gava Filistiyan dîtin ku pehlewanê wan mirî ye, reviyan.

Paşê mêrên Îsraêl û Cihûdayê bi nerînê rabûn û Filistî heta devê Gatê û deriyên Eqronê qewitandin. Miriyên Filistî li ser rêya Şaarayîmê heta Gat û Eqronê raketine bûn. Gava Îsraêlî ji qewitandina Filistiyan vegeriyan, kampa wan talan kirin. Dawid serê Filistî bir Orşelîmê û çekên Golyat xistin konê xwe. Gava Şaûl temaşe dikir ku Dawid diçû pêrgî Filistî bibe, ji Abnerê serokê ordiya xwe pirsî: “Ev ciwan kurê kê ye, Abner?” Abner bersiv da: “Bi canê te, padîşahê min, ez nizanim.”

Padîşah got: “Fêr bibe ku ev ciwan kurê kê ye.”

Gava Dawid ji kuştina Filistî vegeriya, Abner ew girt û anî ber Şaûl, serê Filistî li destê wî bû. Şaûl pirsî: “Tu kurê kê yî, ciwano?” Dawid got: “Kurê xulamê te Yîşayê ji Beytlehemê.”