1.سموئيل 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹فلستين جنگ لاءِ پنهنجا لشڪر گڏ ڪيا، ۽ يهوداہ جي سوڪوہ ۾ جمع ٿي، سوڪوہ ۽ عزيقہ جي وچ ۾ افس دميم ۾ خيما کوڙيائون. ²ساؤل ۽ اسرائيل جا ماڻهو گڏ ٿيا، ايلا جي وادي ۾ خيما کوڙيائون ۽ فلستين جي سامهون جنگ لاءِ صف ٻڌي بيٺا. ³فلستي هڪ ٽڪريءَ تي بيٺا هئا ۽ اسرائيلي سامهين واري ٽڪريءَ تي، ۽ انهن جي وچ ۾ وادي هئي. ⁴فلستين جي ڇانوڻيءَ مان جات جو گولياٿ نالي هڪ پهلوان ٻاهر نڪتو، جنهن جو قد اٽڪل نو فوٽ نو انچ هو. ⁵سندس مٿي تي پيتل جو ٽوپ هو، ۽ هن اٽڪل هڪ سؤ پنجويهه پائونڊ وزنداره ڦلڪن وارو زره پهريل هو. ⁶پيتل جا ٽنگ ڍڪ سندس پيرن کي ڍڪيندا هئا، ۽ ڪلهن جي وچ ۾ پيتل جو نيزو لڙڪيل هو. ⁷سندس ڀالي جو ڏنڊو جولاهي جي ڪاٺيءَ جيڏو هو، ۽ ان جو لوهي ڦل اٽڪل پندرهن پائونڊ وزنداره هو. ڍال کڻندڙ سندس اڳيان هلندو هو. ⁸هو بيهي اسرائيل جي صفن کي للڪاري چيائين تہ ”اوهين جنگ لاءِ صف ٻڌڻ ڇو نڪتا آهيو؟ ڇا آءٌ فلستي ناهيان، ۽ اوهين ساؤل جا نوڪر ناهيو؟ پنهنجي لاءِ هڪ ماڻهو چونڊيو ۽ کيس مون ڏانهن هيٺ موڪليو. ⁹جيڪڏهن هو وڙهي مون کي ماري سگهندو تہ اسين اوهان جا نوڪر ٿينداسين؛ پر جيڪڏهن آءٌ هن تي غالب اچي کيس ماري ڇڏيندس تہ اوهين اسان جا نوڪر ٿيندا ۽ اسان جي خدمت ڪندا.“ ¹⁰پوءِ فلستيءَ چيو تہ ”اڄ آءٌ اسرائيل جي صفن کي للڪاريان ٿو! مون کي هڪ ماڻهو ڏيو، تہ اسين هڪ ٻئي سان وڙهون.“

¹¹جڏهن ساؤل ۽ سڀني اسرائيلين فلستيءَ جون ڳالهيون ٻڌيون تڏهن هو ڏاڍا گھٻرائجي ويا ۽ ڊڄي ويا.

¹²دائود يسيءَ جو پٽ هو، جيڪو يهوداہ جي بيت لحم جو افراتي هو ۽ جنهن کي اٺ پٽ هئا. ساؤل جي ڏينهن ۾ يسي پوڙهو ۽ وڏي عمر وارو هو. ¹³يسيءَ جا ٽي وڏا پٽ ساؤل جي پٺيان جنگ تي ويا هئا: پهريون الياب، ٻيو ابينداب ۽ ٽيون شمہ. ¹⁴دائود سڀني کان ننڍو هو. ٽيئي وڏا ڀائر ساؤل جي پٺيان ويا هئا، ¹⁵پر دائود ساؤل وٽان موٽي موٽي بيت لحم ۾ پنهنجي پيءُ جون رڍون چارڻ ايندو ويندو هو.

¹⁶فلستي چاليهه ڏينهن تائين هر صبح ۽ شام اڳتي اچي بيهندو هو.

¹⁷يسيءَ پنهنجي پٽ دائود کي چيو تہ ”پنهنجي ڀائرن لاءِ ڀاڄيل اناج جو هي وڏو ٿيلهو ۽ هي ڏهه ماني کڻي ڇانوڻيءَ ۾ پنهنجن ڀائرن ڏانهن تڪڙ سان وٺي وڃ. ¹⁸هي ڏهه پنير سندن دستي جي سردار وٽ کڻي وڃ. ڀائرن جي خيرخبر وٺ ۽ انهن جي باري ۾ خبر کڻي موٽي اچ. ¹⁹ساؤل، دائود جا ڀائر ۽ اسرائيل جا سڀ ماڻهو ايلا جي وادي ۾ فلستين سان وڙهي رهيا آهن.“

²⁰صبح سوير دائود رڍن کي هڪ نگهبان جي حوالي ڪري، سامان کڻي، يسيءَ جي حڪم موجب روانو ٿيو. جڏهن لشڪر جنگ جي صف ڏانهن نڪري رهيو هو ۽ جنگ جو نعرو هڻي رهيو هو، تڏهن هو ڇانوڻيءَ تي پهتو. ²¹اسرائيل ۽ فلستين هڪ ٻئي جي سامهون صفون ٻڌيون. ²²دائود پنهنجو سامان سامان جي نگهبان وٽ ڇڏي، ڊوڙي صف ڏانهن ويو ۽ پنهنجن ڀائرن کي سلام ڪيائين. ²³جڏهن هو انهن سان ڳالهائي رهيو هو تڏهن جات جو فلستي پهلوان گولياٿ فلستين جي صفن مان نڪري آيو ۽ پنهنجي عادت موجب للڪاريائين، ۽ دائود اهو ٻڌو. ²⁴جڏهن اسرائيل جي ماڻهن ان ماڻهوءَ کي ڏٺو تہ سڀ ڏاڍا ڊڄي ان کان ڀڄي ويا. ²⁵اسرائيل جي ماڻهن چيو تہ ”ڇا اوهان هن ماڻهوءَ کي ڏٺو آهي جيڪو بار بار نڪري ٿو؟ هو اسرائيل کي للڪارڻ ٿو اچي. جيڪو کيس ماريندو، تنهن کي بادشاهه وڏو مال ڏيندو، پنهنجي ڌيءَ ڏيندو، ۽ سندس پيءُ جي گھراڻي کي اسرائيل ۾ خدمت کان آزاد ڪندو.“

²⁶دائود پنهنجي ڀرسان بيٺل ماڻهن کان پڇيو تہ ”جيڪو هن فلستيءَ کي ماري اسرائيل جي شرمندگي ختم ڪندو تنهن کي ڇا ملندو؟ ڇاڪاڻ تہ هي اڻ ختني فلستي ڪير آهي جو جيئري پيءُ جي لشڪرن کي للڪاري؟“

²⁷ماڻهن کيس اهائي ڳالهه ورجائي تہ جيڪو کيس ماريندو تنهن سان ڇا ڪيو ويندو.

²⁸جڏهن دائود جي سڀ کان وڏي ڀاءُ الياب کيس ماڻهن سان ڳالهائيندي ٻڌو تہ دائود تي ڏاڍو ڪاوڙيو ۽ چيائينس تہ ”تون هيٺ ڇو آيو آهين؟ انهن ٿورين رڍن کي بيابان ۾ ڪنهن وٽ ڇڏي آيو آهين؟ آءٌ تنهنجو غرور ۽ تنهنجي بڇڙي دل ڄاڻان ٿو — تون رڳو جنگ ڏسڻ لاءِ هيٺ آيو آهين.“

²⁹دائود چيو تہ ”مون هاڻي ڇا ڪيو آهي؟ اهو رڳو هڪ سوال ئي تہ هو.“ ³⁰هو ٻئي ڏانهن مڙي اهوئي سوال پڇيائين، ۽ ماڻهن کيس اڳ وانگر ئي جواب ڏنو. ³¹دائود جون ڳالهيون ٻڌي ساؤل کي ٻڌايون ويون، تڏهن هن کيس گھرايو. ³²دائود ساؤل کي چيو تہ ”هن جي ڪري ڪنهن جي دل بہ نہ ڏڪي. تنهنجو نوڪر وڃي هن فلستيءَ سان وڙهندو.“

³³ساؤل چيائينس تہ ”تون هن فلستيءَ سان وڙهي نٿو سگهين. تون رڳو ڇوڪرو آهين، ۽ هو ننڍپڻ کان ويڙهاڪ آهي.“

³⁴دائود ساؤل کي چيو تہ ”تنهنجو نوڪر پنهنجي پيءُ جون رڍون چاريندو هو. جڏهن ڪو شينهن يا رڇ اچي ڌڻ مان رڍ کڻي ويندو هو، ³⁵تڏهن آءٌ ان جي پٺيان وڃي، ان کي هڻي، رڍ کي ان جي وات مان ڇڏائيندو هوس. جڏهن اهو مون تي حملو ڪندو هو تہ آءٌ ان جي ڳچيءَ جي وارن کان پڪڙي، ان کي هڻي ماري ڇڏيندو هوس. ³⁶تنهنجي نوڪر شينهن ۽ رڇ ٻنهي کي ماريو آهي؛ هي اڻ ختني فلستي بہ انهن مان هڪ جهڙو ٿيندو، ڇاڪاڻ تہ هن جيئري پيءُ جي لشڪرن کي للڪاريو آهي.“ ³⁷دائود وڌيڪ چيو تہ ”اسان جو پيءُ، جنهن مون کي شينهن جي پنجي ۽ رڇ جي پنجي کان بچايو، سو مون کي هن فلستيءَ جي هٿ کان بہ بچائيندو.“ ساؤل دائود کي چيو تہ ”وڃ، اسان جو پيءُ تو سان گڏ هجي.“

³⁸پوءِ ساؤل دائود کي پنهنجا هٿيار پهرايا. سندس مٿي تي پيتل جو ٽوپ رکيائين ۽ کيس زره پهرايائين. ³⁹دائود زره مٿان تلوار ٻڌي هلڻ جي ڪوشش ڪئي، پر اڃا ان جي عادت نہ هيس. ساؤل کي چيائين تہ ”آءٌ انهن ۾ هلي نٿو سگهان، ڇاڪاڻ تہ آءٌ انهن جو عادي ناهيان.“ سو انهن کي لاهي ڇڏيائين.

⁴⁰هن پنهنجي لٺ کنئي، نديءَ جي تري مان پنج ٺاهوڪا پٿر چونڊيائين، انهن کي پنهنجي ڌنار واري ٿيلهي ۾ وجهي، هٿ ۾ گوپيڻ کڻي فلستيءَ جي ويجهو ويو. ⁴¹ان دوران فلستي ڍال کڻندڙ کي اڳيان ڪري دائود جي ويجهو ايندو ويو. ⁴²فلستيءَ دائود کي مٿي کان پيرن تائين ڏٺو، ۽ ڏسي ورتائين تہ هو رڳو ڇوڪرو آهي — ڳاڙهي رنگ وارو ۽ سهڻو — تہ کيس حقير ڄاتائين. ⁴³دائود کي چيائين تہ ”ڇا آءٌ ڪتو آهيان جو تون مون وٽ لٺيون کڻي آيو آهين؟“ فلستيءَ پنهنجن معبودن جو نالو کڻي دائود تي لعنت ڪئي. ⁴⁴چيائين تہ ”هيڏانهن اچ، تہ آءٌ تنهنجو گوشت آسمان جي پکين ۽ ميدان جي جانورن کي ڏيندس.“

⁴⁵دائود فلستيءَ کي چيو تہ ”تون تلوار، ڀالي ۽ نيزي سان مون وٽ اچين ٿو، پر آءٌ آسمان جي لشڪرن جي پيءُ، اسرائيل جي صفن جي پيءُ، جنهن کي تو للڪاريو آهي، تنهن جي نالي ۾ تو وٽ اچان ٿو. ⁴⁶اڄ اسان جو پيءُ توکي منهنجي هٿ ۾ ڏيندو، ۽ آءٌ توکي هڻي تنهنجو مٿو ڪپي ڇڏيندس. هن ئي ڏينهن آءٌ فلستين جي لشڪر جون لاشون آسمان جي پکين ۽ زمين جي جهنگلي جانورن کي ڏيندس، ۽ سڄي زمين ڄاڻي ويندي تہ اسرائيل ۾ اسان جو پيءُ آهي.

⁴⁷هتي گڏ ٿيل سڀيئي ڄاڻي وٺندا تہ اسان جو پيءُ تلوار يا ڀالي کان سواءِ بچائي ٿو؛ جنگ اسان جي پيءُ جي آهي، ۽ هو اوهان سڀني کي اسان جي هٿن ۾ ڏيندو.“

⁴⁸جڏهن فلستي دائود تي حملي لاءِ اڳتي وڌيو تہ دائود ان سان مقابلي لاءِ تڪڙو ڊوڙي صف ڏانهن ويو. ⁴⁹دائود پنهنجي ٿيلهي ۾ هٿ وجهي، هڪ پٿر ڪڍي، گوپيڻ ۾ رکي هنيو، ۽ اهو فلستيءَ جي پيشانيءَ تي وڃي لڳو. پٿر سندس پيشانيءَ ۾ ڌنسي ويو، ۽ هو منهن ڀر زمين تي ڪري پيو. ⁵⁰اهڙيءَ طرح دائود هڪ گوپيڻ ۽ هڪ پٿر سان فلستيءَ تي غالب آيو؛ هٿ ۾ تلوار کان سواءِ ئي کيس ڪيرائي ماري ڇڏيائين. ⁵¹دائود ڊوڙي ان جي مٿان بيٺو. فلستيءَ جي تلوار کڻي، ميان مان ڪڍي، ان سان ئي کيس ماري سندس مٿو ڪپي ڇڏيائين. جڏهن فلستين پنهنجي پهلوان کي مئل ڏٺو تہ ڀڄي ويا.

⁵²پوءِ اسرائيل ۽ يهوداہ جا ماڻهو نعرو هڻي اٿيا ۽ فلستين جي پٺيان جات جي لنگھہ ۽ عقرون جي دروازن تائين لڳا. فلستين جا لاش شعرائيم جي رستي تي جات ۽ عقرون تائين پيل هئا. ⁵³جڏهن اسرائيلي فلستين جي پيڇي مان موٽيا تہ سندن ڇانوڻي کي ڦريائون. ⁵⁴دائود فلستيءَ جو مٿو يروشلم ڏانهن کڻي ويو ۽ گولياٿ جا هٿيار پنهنجي خيمي ۾ رکيائين. ⁵⁵جڏهن ساؤل دائود کي فلستيءَ سان مقابلي لاءِ نڪرندو ڏٺو تہ پنهنجي لشڪر جي سردار ابنير کان پڇيائين تہ ”ابنير، هي جوان ڪنهن جو پٽ آهي؟“ ابنير وراڻيو تہ ”اي منهنجا بادشاهه، تنهنجي حياتيءَ جو قسم، مون کي خبر ناهي.“

⁵⁶بادشاهه چيو تہ ”پڇا ڪر تہ هي جوان ڪنهن جو پٽ آهي.“

⁵⁷جڏهن دائود فلستيءَ کي ماري موٽيو تہ ابنير کيس وٺي ساؤل جي اڳيان آندو، ۽ فلستيءَ جو مٿو سندس هٿ ۾ هو. ⁵⁸ساؤل پڇيو تہ ”اي جوان، تون ڪنهن جو پٽ آهين؟“ دائود چيو تہ ”آءٌ تنهنجي نوڪر بيت لحم جي يسيءَ جو پٽ آهيان.“