Goliat Nangtang Barisan Israil
Salila opat puluh poé hiji raksasa nangtang Israil pikeun ngirim saurang lalaki, sarta kabéh pada sieun. Daud, nu keur nganteurkeun roti ka dulur-dulurna, ngarasa kahina pikeun balad perang Rama anu jumeneng. Manéhna nolak baju perang injeuman, milih lima batu tina walungan, sarta ngagubragkeun Goliat ku hiji.
17 1Urang Pelisti ngumpulkeun baladna pikeun perang, ngariung di Soko wewengkon Yuda, sarta masanggrahan di Epes-damim, antara Soko jeung Azeka. 2Saul jeung urang Israil ogé ngariung, masanggrahan di Lebak Ela, tuluy nyusun barisan perangna nyanghareupan urang Pelisti. 3Urang Pelisti narangtung dina hiji pasir, urang Israil dina pasir nu hiji deui pahareup-hareup, ari lebak aya di tengah-tengahna. 4Tuluy ti pasanggrahan urang Pelisti kaluar hiji jago, ngaranna Goliat, urang Gat, jangkungna kira-kira salapan kaki salapan inci. 5Dina sirahna aya topi waja tina tambaga; manéhna maké kere waju tina sisit anu beuratna kira-kira 125 pon. 6Mumbulan tambaga nutupan sukuna, jeung tumbak tambaga disoléndang di antara taktakna. 7Gagang tumbakna sagedé pamidangan tukang ninun, sarta mata beusina beuratna kira-kira 15 pon. Nu mawa tamengna leumpang ti hareupeunana. 8Manéhna nangtung tuluy gogorowokan ka barisan Israil, ceukna, “Naha maraneh kalaluar jeung baris-barisan rék perang? Lain kami ieu urang Pelisti, ari maraneh gandek Saul? Pilih hiji jelema, sina turun ka kami. 9Lamun manéhna bisa ngalawan sarta maéhan kami, kami kabéh baris jadi gandek maraneh; tapi lamun kami bisa ngéléhkeun sarta maéhan manéhna, maraneh kudu jadi gandek kami sarta ngawula ka kami.” 10Tuluy urang Pelisti téa ngomong deui, “Poé ieu kami nangtang barisan Israil! Sodorkeun ka kami hiji jelema, urang perang.”
11Barang Saul jeung sakumna urang Israil ngadéngé omongan urang Pelisti téa, kacida sarieuneun jeung paureun.
12Daud téh putra Isai, urang Éprata ti Bétléhém wewengkon Yuda, anu boga anak dalapan. Dina jaman Saul, Isai téh geus kolot, geus lanjut umurna. 13Tilu anak Isai nu cikal milu Saul ka médan perang: Éliab nu cikal, Abinadab nu kadua, jeung Sama nu katilu. 14Daud téh nu bungsu. Nu tilu cikal geus milu Saul, 15ari Daud mah bulak-balik ti Saul rék ngangon domba bapana di Bétléhém.
16Opat puluh poé lilana urang Pelisti téh maju saban isuk jeung saban soré, tuluy nangtung nangtang.
17Isai nitah ka Daud anakna, “Jang, bawakeun ka dulur-dulur hidep gandum sangray saseupan ieu jeung roti sapuluh siki ieu, buru-buru anteurkeun ka dulur-dulur di pasanggrahan. 18Jeung bawakeun kéju sapuluh siki ieu ka komandan pasukanana. Tingali kumaha kaayaan dulur-dulur hidep, tuluy bawa béjana ka dieu. 19Saul, dulur-dulur hidep, jeung sakumna urang Israil ayeuna aya di Lebak Ela, keur merangan urang Pelisti.”
20Isuk-isuk kénéh Daud geus hudang, dombana dititipkeun ka nu ngangon, barangna dimuat, tuluy indit sakumaha nu dipiwarang ku Isai. Daud nepi ka pasanggrahan waktu balad keur maju ka barisanana bari surak-surak panggero perang. 21Urang Israil jeung urang Pelisti nyusun barisanana pahareup-hareup. 22Daud ninggalkeun barang bawaanana ka nu ngajaga barang, tuluy lumpat ka barisan perang, nepungan dulur-dulurna. 23Sabot keur ngobrol jeung dulur-dulurna, Goliat jago urang Pelisti ti Gat téa kaluar ti barisan Pelisti, tuluy gogorowokan nangtang cara biasana, kadéngéeun ku Daud. 24Barang urang Israil narénjo éta jelema, kabéh lalumpatan bakating ku sieun. 25Ceuk urang Israil, “Tenjo éta jelema nu datang saban poé téh. Datangna rék nangtang Israil. Sing saha nu bisa maéhan manéhna, ku raja bakal dipaparin harta loba, dirawuhkeun putrina, sarta kulawarga bapana dibébaskeun tina wajib kerja di Israil.”
26Daud nanya ka nu narangtung gigireunana, “Naon buruhanana pikeun jelema nu bisa maéhan éta urang Pelisti sarta nyingkahkeun éra Israil? Saha atuh ieu urang Pelisti nu teu disunat téh, nepi ka wani-wani nangtang balad Rama nu jumeneng?”
27Jalma réa tuluy nyaritakeun deui ka Daud naon nu bakal ditarima ku jelema nu bisa maéhan éta Pelisti.
28Barang Éliab, lanceuk cikal Daud, ngadéngé Daud ngobrol jeung jalma réa, ngabudah amarahna ka Daud, “Naha manéh turun ka dieu? Dititipkeun ka saha domba nu saeutik di gurun téh? Kami nyaho kana kaangkuhan jeung haté goréng manéh — turun ka dieu téh ngan rék lalajo perang!”
29Tuluy Daud ngajawab, “Ayeuna kuring téh geus nyieun naon? Ngan saukur nanya baé.” 30Tuluy manéhna malik ka nu séjén sarta nanya anu sarua, jalma réa ngajawabna cara tadi deui. 31Omongan Daud kadéngéeun ku batur, tuluy dilaporkeun ka Saul, sarta Daud dipénta sina ngadeuheus. 32Daud unjukan ka Saul, “Mugi ulah aya nu leutik haté ku éta urang Pelisti. Abdi badé ngalawan éta urang Pelisti.”
33Saur Saul, “Manéh moal bisa ngalawan éta urang Pelisti. Manéh téh kakara budak, ari manéhna geus jadi prajurit ti ngongora kénéh.”
34Daud unjukan ka Saul, “Abdi téh biasa ngangon domba bapa abdi. Upami aya singa atanapi biruang nu datang ngagondol domba ti kalangan, 35ku abdi diudag, dibabuk, sarta domba téa dileupaskeun tina sungutna. Waktos éta sato malik nerjang ka abdi, surina dicekel ku abdi, dibabuk, dugi ka paéh. 36Abdi parantos maéhan singa sareng biruang; ieu urang Pelisti nu teu disunat ogé bakal sapertos salah sahiji ti antarana, margi manéhna parantos nangtang balad Rama nu jumeneng.” 37Daud nyambung deui, “Rama urang, anu parantos nyalametkeun abdi tina cakar singa sareng biruang, bakal nyalametkeun abdi tina leungeun ieu urang Pelisti.” Saur Saul, “Pék indit — mugi Rama urang nyarengan ka manéh.”
38Tuluy Saul nganggoan Daud ku pakarang perang Saul sorangan. Dina sirah Daud dipasangan topi waja tambaga, tuluy dipakéan kere waju. 39Daud nyoléndangkeun pedang dina luhureun kere wajuna tuluy nyoba leumpang, tapi teu biasa. Pok unjukan ka Saul, “Abdi teu tiasa indit nganggo ieu sadayana, da teu biasa.” Tuluy kabéh dilaan deui.
40Daud nyokot iteukna, milih lima batu anu lemes tina dasar walungan, diasupkeun kana kantong pangangonna, tuluy bari nyekel bandring maju nyampeurkeun urang Pelisti. 41Harita urang Pelisti téh, jeung nu mawa tamengna leumpang ti hareupeunana, beuki lila beuki deukeut ka Daud. 42Urang Pelisti téa neuteup ka Daud, ningali yén Daud téh ngan budak baé — beungeutna beureum jeung kasép — tuluy ngahina ka manéhna. 43Ceukna ka Daud, “Naha kami ieu anjing, nepi ka didatangan ku manéh mawa iteuk?” Tuluy urang Pelisti téa nyumpahan Daud bari nyambat dewa-dewana. 44Ceukna deui, “Pék ka dieu, sina daging manéh ku kami dibikeun ka manuk di awang-awang jeung sato galak di tegalan.”
45Daud ngajawab ka urang Pelisti, “Manéh datang ka kami mawa pedang, tumbak, jeung tumbak leutik, tapi kami datang ka manéh demi jenengan Rama balad sawarga, Rama barisan Israil, anu ku manéh ditangtang téa. 46Poé ieu Rama urang bakal nyerenkeun manéh ka kami, sarta manéh ku kami baris ditarajang jeung sirahna diteukteuk. Dina poé ieu kénéh, bangké balad Pelisti ku kami bakal dibikeun ka manuk di awang-awang jeung sato galak di bumi, sarta sakuliah bumi bakal nyaho yén di Israil aya Rama urang.
47Sakabéh nu ngariung di dieu bakal nyaho yén Rama urang nyalametkeun teu kudu ku pedang atawa tumbak; ieu perang téh kagungan Rama urang, sarta Mantenna bakal nyerenkeun maraneh kabéh kana leungeun kami.”
48Waktu urang Pelisti maju rék nerjang, Daud gagancangan lumpat ka barisan perang pikeun mapagna. 49Daud ngasupkeun leungeun kana kantongna, nyokot sabiji batu, dibandringkeun, keuna kana tarang urang Pelisti. Batu téh anclub kana tarangna, tuluy manéhna labuh nangkuban kana taneuh. 50Nya kitu Daud ngéléhkeun urang Pelisti téh ngan ku bandring jeung sabiji batu; teu nyekel pedang-pedang acan, manéhna geus bisa numbuk tuluy maéhan éta urang Pelisti. 51Daud lumpat tuluy nangtung dina luhureunana. Pedang urang Pelisti téa dicabut tina sarangkana, dipaké maéhan manéhna, sarta sirahna diteukteuk ku éta pedang. Barang urang Pelisti narénjo jagoanana geus paéh, kabéh lalumpatan.
52Tuluy urang Israil jeung urang Yuda narangtung bari surak, ngudag-ngudag urang Pelisti nepi ka lawang kota Gat jeung gapura kota Ékron. Bangké urang Pelisti ngabagug di sapanjang jalan ka Saaraim, nepi ka Gat jeung Ékron. 53Sanggeus balik ti ngudag urang Pelisti, urang Israil ngarampas eusi pasanggrahanana. 54Daud mawa sirah urang Pelisti téa ka Yérusalém, ari pakarang Goliat disimpen dina kémahna sorangan. 55Waktu ningali Daud maju mapag urang Pelisti, Saul naros ka Abner, panglima baladna, “Anak saha éta budak téh, Abner?” Walon Abner, “Demi Gusti jumeneng, nun raja, abdi henteu terang.”
56Saur raja, “Pék téangan anak saha éta budak téh.”
57Sanggeus Daud balik tina maéhan urang Pelisti, ku Abner dicandak ngadeuheus ka Saul, bari Daud nyekel sirah urang Pelisti téa. 58Saur Saul, “Anak saha hidep téh, Jang?” Daud unjukan, “Abdi téh anak Isai, gandek Gusti, ti Bétléhém.”