Ibrahim Milarian Garwa Keur Ishak

Abraham ngutus abdi anu pangkolotna balik ka baraya-barayana pikeun néangan pamajikan keur Ishak, disumpahkeun demi Rama urang. Abdi éta ménta tanda anu tangtu di hiji sumur, sarta Rebeka nginuman sapuluh onta saméméh manéhna réngsé ngadoa. Ditanya langsung naha manéhna daék indit, manéhna ngajawab: Abdi daék.

Pasal 24.

Ibrahim parantos sepuh, yuswana parantos lingsir, sarta Rama urang parantos ngaberkahan Ibrahim dina sagala perkara. Ibrahim nyarios ka gandek pangkolotna, nu ngurus sagala harta banda Ibrahim, saurna, “Pek, teundeun leungeun maneh handapeun pingping kami, ^a kami rek nyumpah maneh demi Rama nu kagungan langit jeung bumi, yen maneh moal nyokot pamajikan keur anak kami ti anak-anak awewe urang Kanaan, tempat kami ayeuna matuh, tapi kudu indit ka nagri kami jeung ka baraya kami, sarta pangnyokotkeun pamajikan keur anak kami, Ishak.”

Pok eta gandek nanya, “Kumaha upami eta wanoja teu kersaeun ngiring ka abdi ka ieu tanah? Naha putra juragan kedah dicandak deui ka tanah anu ku juragan parantos ditinggalkeun?”

Waler Ibrahim, “Masing ati-ati, ulah pisan anak kami dibawa deui ka ditu. Rama urang, Rama nu jumeneng di sawarga, anu geus nyandak kami ti imah bapa kami jeung ti tanah baraya kami, anu geus nimbalan ka kami sarta geus sumpah ka kami, ‘Ieu tanah ku Kami rek dipaparinkeun ka turunan maneh’—Mantenna bakal ngutus malaikat-Na miheulaan maneh, sarta maneh bakal bisa nyokot pamajikan keur anak kami ti ditu. Tapi upama eta awewe teu daekeun milu ka maneh, maneh bebas tina sumpah kami ieu; ngan ulah pisan anak kami dibawa deui ka ditu.”

Tuluy eta gandek numbkeun leungeunna handapeun pingping Ibrahim juraganana, sarta sumpah ka anjeunna ngeunaan perkara ieu. Tuluy eta gandek nyokot onta juraganana sapuluh, jeung mamawa rupa-rupa barang nu alus ti juraganana, tuluy miang ka Aram-Naharaim, kota Nahor. ^b Onta-onta teh ku anjeunna disina deku di luar kota, deukeut sumur cai, waktu sore, nalika para awewe kaluar rek nyiuk cai. Tuluy anjeunna neneda, “Nun Ama, Rama juragan abdi Ibrahim, mugi dinten ieu lampah abdi dihasilkeun, sareng mugi Ama mintonkeun sih kaasih ka juragan abdi Ibrahim. Ayeuna abdi ngadeg di sisi sumber cai, sareng para wanoja putri urang dieu keur kalaluar rek nyiuk cai. Mugi wanoja anu ku abdi dipenta kieu—‘Pangmiringkeun kendi anjeun, hayang nginum’—tur anu ngawaler, ‘Mangga leueut, onta-onta oge ku abdi rek dieusian cai’—nya eta pisan anu ku Ama parantos ditangtukeun pikeun Ishak abdi Ama. Ku kituna abdi bakal terang yen Ama parantos mintonkeun sih kaasih ka juragan abdi.”

Memeh anjeunna anggeus neneda, torojol Ribka kaluar—putri Betuel, nya putra Milka, garwa Nahor, dulurna Ibrahim—mawa kendi dina taktakna. Eta mojang teh kacida geulisna, parawan nu tacan kungsi dicabak ku lalaki. Manehna turun ka sumber cai, ngeusian kendina, tuluy naek deui. Gandek tea lumpat mapagkeun, pok ngomong, “Mugi abdi kenging nginum cai saeutik ti kendi anjeun.”

“Mangga leueut, juragan,” walerna, tuluy gancang nurunkeun kendina tina taktakna, terus ngahaturanan anjeunna nginum. Sanggeus ngahaturanan anjeunna nginum, manehna ngomong, “Onta-onta anjeun oge ku abdi bade dicaian, dugi ka sarareubeuheun.” Gancang manehna ngucurkeun eusi kendina kana palung, tuluy lumpat deui ka sumur, nyiuk cai pikeun sakabeh onta gandek tea.

Eta jalma neuteup manehna bari jempe, hayang nyaho naha lampahna teh dihasilkeun ku Rama urang atawa henteu. Sanggeus onta-onta tea rareubeuh, eta jalma nyokot anting-anting irung tina emas, beuratna kira-kira saparlima ons, jeung dua gelang emas keur dua pigeulang leungeunna, beuratna kira-kira opat ons, tuluy ngomong, “Anjeun teh putri saha? Wartoskeun ka abdi, naha di bumi ama anjeun aya tempat pikeun kami ngareureuhkeun peuting?”

Walerna, “Abdi teh putri Betuel, putra anu dibabarkeun ku Milka ka Nahor.” Manehna nambahan, “Di abdi mah seueur jarami sareng parab, oge aya tempat pikeun ngareureuhkeun peuting.”

Tuluy eta jalma nyuuh sarta sujud ka Rama urang. Pokna, “Mulya Rama urang, Rama juragan abdi Ibrahim, anu henteu ngantunkeun sih kaasih sareng kasatiaana-Na ka juragan abdi. Dupi abdi, ku Mantenna parantos dicandak kana jalan nuju ka bumi baraya juragan abdi.”

Tuluy mojang tea lumpat, terus bebeja ka saeusi imah indungna ngeunaan hal eta. Ari Ribka boga dulur lalaki ngaran Laban, tuluy Laban lumpat kaluar nepungan eta jalma di sisi sumber cai. Sanggeus nenjo anting-anting irung jeung gelang dina pigeulang leungeun adina, jeung ngadenge adina, Ribka, ngomong, “Kieu cek eta jalma ka kuring,” tuluy manehna kaluar nepungan eta jalma—geuning anjeunna keur ngadeg gigireun onta-onta di sisi sumber cai. Pok Laban ngomong, “Mangga lebet, nu diberkahan ku Allah. Ku naon ngadeg bae di luar? Imah jeung tempat keur onta-onta geus disadiakeun ku kuring.” Tuluy eta jalma asup ka imah, onta-onta dieuntreukkeun muatanana. Onta-onta dibere jarami jeung parab, sarta disadiakeun cai keur meresihan suku anjeunna jeung suku jalma-jalma nu marengan anjeunna. Tuluy disuguhan kadaharan, tapi ceuk eta jalma, “Abdi moal neda heula samemeh nepikeun naon anu kedah dipihatur.” Ceuk Laban, “Mangga, cariosan.”

Tuluy pok ngomong, “Abdi teh gandek Ibrahim. Rama urang parantos ngaberkahan juragan abdi kalayan ageung, dugi ka jegud, dipaparin domba jeung sapi, perak, emas, gandek lalaki jeung awewe, onta, sareng kalde. Sarah, garwa juragan abdi, parantos ngalahirkeun hiji putra nalika anjeunna parantos sepuh; sarta sadaya anu dipibanda ku Ibrahim parantos dipaparinkeun ka Ishak. Juragan abdi parantos nyumpah abdi, saurna, ‘Ulah nyokot pamajikan keur anak kami ti awewe urang Kanaan, nu tanahna ayeuna dicicingan ku kami, tapi kudu indit ka imah bapa kami, ka baraya kami, sarta pangnyokotkeun pamajikan keur anak kami.’ Abdi matur ka juragan, ‘Bilih eta wanoja teu kersaeun ngiring ka abdi.’ Tapi waler juragan ka abdi, ‘Rama urang, anu di payuna-Na kami geus ngalakonan hirup, bakal ngutus malaikat-Na nyarengan maneh sarta bakal ngahasilkeun lampah maneh, nepi ka maneh bisa nyokot pamajikan keur anak kami ti kaom kami jeung ti imah bapa kami. Lamun maneh geus nepi ka kulawarga kami, maneh bebas tina sumpah kami; lamun maranehna teu daekeun masrahkeun manehna ka maneh, maneh bebas tina sumpah kami.’ Dinten ieu, basa abdi dongkap ka sumber cai, abdi neneda, ‘Nun Ama, Rama juragan abdi Ibrahim, upami Ama kersa ngahasilkeun lampah abdi, ayeuna abdi ngadeg di sisi sumber cai. Mugi aya wanoja anu kaluar rek nyiuk cai, tuluy ku abdi dipenta, “Mugi abdi dipaparin cai saeutik ti kendi anjeun pikeun nginum,” tur manehna ngawaler ka abdi, “Mangga leueut, onta-onta anjeun oge ku abdi rek dicaian”—mugi manehna jadi wanoja anu ku Rama urang parantos ditangtukeun pikeun putra juragan abdi.’ Memeh abdi anggeus neneda dina jero hate, torojol Ribka kaluar, mawa kendi dina taktakna, tuluy turun ka sumber cai sarta nyiuk cai. Abdi nyarios ka manehna, ‘Mugi abdi kenging nginum.’ Gancang manehna nurunkeun kendina tina taktak, pokna, ‘Mangga leueut—onta-onta oge ku abdi rek dicaian.’ Tuluy abdi nginum, sarta onta-onta oge dicaian ku manehna. Abdi naros, ‘Anjeun teh putri saha?’ Walerna, ‘Putri Betuel, putra Nahor, anu dibabarkeun ku Milka ka anjeunna.’ Tuluy anting-anting dipasangkeun kana irungna sarta gelang kana pigeulang leungeunna ku abdi. Abdi nyuuh sarta sujud ka Rama urang, sarta muji Rama juragan abdi Ibrahim, anu parantos nuyun abdi kana jalan anu bener pikeun nyokot putri baraya juragan abdi keur putrana. Ayeuna, upami aranjeun kersa nembongkeun sih kaasih sareng kayaktian ka juragan abdi, wartoskeun ka abdi; upami henteu, wartoskeun oge, supados abdi tiasa nangtukeun ka katuhu atanapi ka kenca.”

Laban jeung Betuel ngawaler, “Ieu mah ti Allah; kami teu bisa ngomong hade atawa goreng. Tuh Ribka aya di hareupeun anjeun; candak, bawa mios—sina jadi pamajikan putra juragan anjeun, sakumaha anu geus dipangandikakeun ku Rama urang.”

Sanggeus gandek Ibrahim ngadenge omonganana, anjeunna nyuuh kana taneuh di payuneun Rama urang. Tuluy gandek tea ngaluarkeun barang-barang tina perak jeung emas sarta pakean, dibikeun ka Ribka, sarta mere pangbakti anu marahal ka dulur jeung ka indung Ribka. Anjeunna jeung jalma-jalma nu marengan dalahar, nginum, sarta nginep di dinya. Isukna maranehna harudang, tuluy pok ngomong, “Mugi abdi diwidian mios ka juragan abdi.”

Tapi ceuk dulur jeung indung Ribka, “Keun sina mojang teh cicing heula jeung kami sapuluh poe deui atawa sakitu; sanggeus kitu kakara bisa indit.”

Tapi ceuk gandek tea, “Mugi abdi ulah dihalang-halang—Rama urang parantos ngahasilkeun lampah abdi. Mugi abdi diwidian mios, supados tiasa mulih ka juragan abdi.”

Ceuk maranehna, “Urang calukan heula mojangna, urang tanya ka manehna.” Tuluy Ribka dicalukan, tuluy ditanya, “Daek milu jeung ieu jalma?” Walerna, “Daek.”

Tuluy maranehna ngajurungkeun Ribka, adina, jeung inang pangasuhna, bareng jeung gandek Ibrahim katut jalma-jalmana. Maranehna ngaberkahan Ribka, pokna, “Nyai dulur kami, mugia anjeun jadi indung ti rebuan rebuan jelema; mugia turunan anjeun ngarebut kota-kota jalma-jalma nu ngewa ka maranehna.” ^c

Tuluy Ribka jeung para parawan pangiringna harudang, tarumpak onta, sarta naluturkeun eta jalma. Kitu gandek tea mawa Ribka terus miang.

Harita Ishak nembe sumping ti Beer-Lahai-Roi, sabab anjeunna calik di Tanah Negeb. Nalika sore, Ishak angkat ka tegalan seja tapakur; waktu anjeunna tanggah, katingali aya onta-onta keur daratang. Ribka oge neuteup, sarta waktu nenjo Ishak, manehna turun tina ontana. Manehna nanya ka gandek tea, “Saha eta jalma anu leumpang meuntas tegalan rek mapag ka urang?” Walerna, “Juragan abdi.” Tuluy manehna nyokot karudungna, terus nutupan beungeutna.

Tuluy gandek tea nyaritakeun ka Ishak sagala hal anu geus dilampahkeunana. Ishak mawa Ribka ka jero kemah Sarah, indungna, tuluy ngawin ka Ribka sarta mikaasih ka manehna. Ku kituna Ishak kalipur manahna sanggeus pupus indungna.