Maxxanfameera

Seera Uumamaa 24 FHB Father's Heart Bible™

Ajaja kee isa jalqabaa irratti hir'ina 15% →
Kitaaba

Abrahaam Yisihaaqiif Niitii Barbaadu

Abrahaam garbicha isaa isa hangafa, Abbaa keenyaan kakachiisee, niitii Yisihaaqiif fira isaa biratti akka barbaadu deebisee erga. Garbichi boolla bishaanii bira mallattoo murtaa'e gaafata, Ribqaanis osoo inni kadhannaa isaa hin xumurin gaala kudhan obaasti. Ifatti ni deemtaa jedhamtee gaafatamnaan: Nan deema, jetti.

Boqonnaa 24.

Abrahaam ammas dulloomee, umrii isaa baay'ee dheeratee ture; Abbaan keenya waan hundumaan Abrahaamin eebbisee ture. Abrahaam tajaajilaa isaa isa hangafa, isa waan inni qabu hunda bulchu sanatti akkana jedhe, «Maaloo harka kee luka koo jala kaa'i, a a v2 Harka luka jala kaa'uun mallattoo durii kakaa cimaa fi hidhataa mirkaneessuu ture. Ani intala Kana'aanotaa, isaan gidduu kan ani jiraadhu keessaa ilma kootiif niitii akka hin fuune Abbaa waaqaa fi lafaatiin si kakachiisa, garuu gara biyya koo fi firoota kootti deemiitii ilma koo Yisihaaqiif niitii fuudhi.»

Tajaajilaan sun isa gaafatee, «Dubartiin sun biyya kanatti na wajjin yoo dhufuu didde maal ta'a? Ilma kee gara biyya ati irraa ba'e sanatti deebisee geessuu qabaa?»

Abrahaam isatti deebisee, «Of eeggadhu; ilma koo gara sanatti hin deebisin. Abbaan keenya, Abbaan waaqaa, mana abbaa kootii fi biyya firoota kootii irraa na baasee, na wajjin dubbatee, ‹Biyya kana sanyii keetiif nan kenna› jedhee naaf kakate sun, ergamaa isaa si dura in erga; atis achii ilma kootiif niitii in fuudha. Garuu yoo ishiin si hordofuu didde, kakaa koo kana irraa bilisa ba'ita; ilma koo garuu gara sanatti hin deebisin.»

Tajaajilaan sun harka isaa luka gooftaa isaa Abrahaam jala kaa'ee waa'ee kanaa isatti kakate. Tajaajilaan sun gaalawwan gooftaa isaa keessaa kudhan fi wantoota gooftaa isaa gaggaarii hunda harka isaatti qabatee, gara Arama-Naharayim, magaalaa Naahor ka'ee deeme. b b v10 Arama-Naharayim jechuun «Arama lageen lamaanii» jechuudha — naannoo Mesopotaamiyaa kaabaa keessa jiru, firoonni Abrahaam amma illee achi keessa jiraatan. Galgala yeroo dubartoonni bishaan waraabuuf ba'an, magaalaa alatti boolla bishaanii bira gaalawwan jilbeenfachiise. Ergasii akkana jedhee kadhate, «Yaa Abbaa gooftaa koo Abrahaam, har'a maaloo naaf milkaa'i, gooftaa koo Abrahaamiifis gaarummaa kee mul'isi. Kunoo, ani burqaa bishaanii bira dhaabadheera; intallonni namoota magaalaa kanaa bishaan waraabuuf ba'aa jiru. Intalli ani ‹Maaloo okkotee kee gadi gaadhi, akka ani dhugu› jedhee jedhu, isheen immoo ‹Dhugi, gaalawwan kees nan obaasa› jettee deebistu, isheen tajaajilaa kee Yisihaaqiif kan ati muuxxatte haa ta'u. Akkasiin ani akka ati gooftaa kootiif gaarummaa kee agarsiifte in beeka.»

Dubbii isaa osoo hin xumurin, Ribqaa—intala Betu'el, ilma Milkaa niitii Naahor obboleessa Abrahaam sanaa—okkotee ishee gatiittii irra baatee ba'ite. Durbichi baay'ee bareedduu turte; durbummaa kan nama tokkoollee hin beekne turte. Burqaatti gadi bu'ite, okkotee ishee guutattee ol ba'ite. Tajaajilaan sun ishee simachuuf fiigee, «Maaloo okkotee kee keessaa bishaan xiqqoo akkan dhuguuf naa heyyami» jedhe.

«Dhugi, gooftaa koo» jetteetii, daftee okkotee ishee gatiittii irraa gadi buusitee isa obaaste. Isa obaasuu erga xumurtee, «Gaalawwan keetiifis hanga dhuganii xumuranitti bishaan nan waraaba» jette. Dafattee okkotee ishee bishaan obaasaa keessatti dhangalaasteetii, bishaan waraabuuf deebitee gara boollaatti fiigite; gaalawwan isaa hundaaf bishaan waraabde.

Namichi Abbaan keenya karaa isaa milkeesse moo hin milkeessine akka beekuuf, callisee ishee ilaalaa ture. Gaalawwan dhuganii erga xumuranii, namichi faaya funyaanii warqee ulfaatinni isaa ounsii tokkoo keessaa harka shanaffaa ta'u fi gamna harkaa warqee ishee lamaaf ulfaatinni isaa ounsii afur ta'u fudhatee, «Ati intala eenyuu? Maaloo naaf himi, mana abbaa keetii keessa nuuf bakki bultii jiraa?» jedhe.

Isheenis isatti deebistee, «Ani intala Betu'el, ilma Milkaan Naahoriif deesse sanaa dha» jette. Ishiinis, «Nu biratti marga fi nyaanni beelladaa baay'een jira, bakki bultiis jira» jette.

Yommus namichi gad jedhee Abbaa keenyaaf sagade. Innis, «Abbaan keenya, Abbaan gooftaa koo Abrahaam, gaarummaa fi amanamummaa isaa gooftaa kootiif hin dhiifne sun haa eebbifamu. Anaaf immoo, karaa irratti mana firoota gooftaa kootii bira na geesse» jedhe.

Yommus durbichi fiigdee waa'ee wantoota kanaa warra mana haadha ishee keessa jiraniif himte. Ribqaan obboleessa Laabaan jedhamu qabdi ture; Laabaanis burqaa biratti gara namichaatti ba'ee fiige. Faaya funyaanii fi gamna harkaa obboleettii isaa irra jiru yommuu argu, obboleettii isaa Ribqaa, «Namichi kana naan jedhe» jettu yommuu dhaga'u, gara namichaatti ba'e—kunoo, inni burqaa biratti gaalawwan bira dhaabatee ture. Innis, «Yaa kan Waaqayyoon eebbifamte, seeni. Maaliif alatti dhaabatta? Ani mana fi bakka gaalawwaniif qopheesseera» jedhe. Namichi mana seene; gaalawwan irraa ba'aan buufame. Gaalawwaniif marga fi nyaanni, isaaf fi namoota isa wajjiniif immoo miilla dhiqachuuf bishaan kenname. Nyaanni fuuldura isaa kaa'ame; inni garuu, «Hanga waan ani dubbachuu qabu dubbadhutti hin nyaadhu» jedhe. «Dubbadhu,» jedhe Laabaan.

Kanaaf inni akkana jedhe, «Ani tajaajilaa Abrahaam dha. Abbaan keenya gooftaa koo baay'ee eebbiseera, qabeenyaan guddiseera; hoolaa fi sa'a, meetii fi warqee, tajaajiltoota dhiiraa fi dubartii, gaalawwan fi harree isaaf kenneera. Saaraan niitiin gooftaa kootii yeroo dulloomte ilma isaaf deesse; Abrahaam waan inni qabu hunda Yisihaaqiif kenneera. Gooftaan koo akkana jedhee na kakachiise: ‹Ilma kootiif dubartoota Kana'aanotaa kanneen biyya isaanii keessa ani jiraadhu keessaa niitii hin fuudhin, garuu gara mana abbaa koo, gara firoota kootti deemiitii ilma kootiif niitii fuudhi.› Ani gooftaa koo, ‹Dubartiin sun na hin hordoftu ta'a› jedheen. Inni garuu akkana naan jedhe, ‹Abbaan keenya, isa ani fuula isaa dura deemaa ture, ergamaa isaa si wajjin in erga, karaa kees in milkeessa; atis maatii koo fi mana abbaa kootii keessaa ilma kootiif niitii in fuudha. Yeroo ati maatii kootti ga'ite, achumaan kakaa kootii bilisa in ba'ita; yoo ishee sitti kennuu didan, ati kakaa kootii bilisa in ba'ita.› Har'a yommuu burqaatti dhufu akkana jedheen, ‹Yaa Abbaa gooftaa koo Abrahaam, karaa koo yoo milkeessite, kunoo, ani burqaa bishaanii bira dhaabadheera. Kanaaf yommuu intalli bishaan waraabuuf ba'u, ani ishee, «Maaloo okkotee kee keessaa bishaan xiqqoo akkan dhuguuf naa kenni» jedhu, isheenis, «Dhugi, gaalawwan keetiifis nan waraaba» jettu—intalli sun intala Abbaan keenya ilma gooftaa kootiif muuxxate haa ta'u.› Ani garaa koo keessatti kadhachuu osoo hin xumurin, Ribqaan okkotee ishee gatiittii irra baatee ba'ite, burqaatti gadi bu'itee bishaan waraabde. Anis, ‹Maaloo akkan dhuguuf naa heyyami› jedheen ishee. Dafattee okkotee ishee gatiittii irraa gadi buusitee, ‹Dhugi—gaalawwan kees nan obaasa› jette. Kanaaf ani dhugee, isheenis gaalawwan obaaste. Anis, ‹Ati intala eenyuu?› jedhee ishee gaafadhe. Isheenis, ‹Intala Betu'el, ilma Naahor, isa Milkaan isaaf deesse› jette. Ergasii faaya funyaanii funyaan ishee irratti, gamna harkaa immoo harka ishee irratti kaa'e. Gad jedhee Abbaa keenyaaf sagadee, Abbaa gooftaa koo Abrahaam, isa intala firoota gooftaa kootii ilma isaaf fudhachuuf karaa dhugaa irra na geesse sana eebbise. Amma yoo isin gooftaa koo wajjin gaarummaa fi dhugaadhaan jiraattan, naaf himaa; yoo hin taane illee naaf himaa, akka ani gara mirgaa yookaan gara bitaatti deebi'uuf.»

Laabaan fi Betu'el deebisanii, «Kun Waaqayyo biraa dha; nu gaarii yookaan hamaa dubbachuu hin dandeenyu. Ribqaan fuula kee dura jirti; fudhatii deemi—akka Abbaan keenya dubbate, niitii ilma gooftaa keetii haa taatu.»

Tajaajilaan Abrahaam dubbii isaanii yommuu dhaga'u, Abbaa keenya dura lafatti gad jedhee sagade. Tajaajilaan sun meetii fi warqee fi wayyaa baasee Ribqaaf kenne; obboleessa isheetii fi haadha isheetiif immoo kennaa gati-qabeessa kenne. Inni fi namoonni isa wajjiniis nyaatanii, dhugan, achitti bulan. Ganama ka'anii, inni, «Gooftaa koo bira na erguu» jedhe.

Obboleessi ishee fi haati isheetii garuu, «Durbichi nu bira guyyaa kudhan ta'u haa turtu; ergasii in deemti» jedhan.

Inni garuu, «Na hin tursiinaa—Abbaan keenya karaa koo milkeesseera. Na ergaa, gara gooftaa kootti haa deemu» jedhe.

Isaanis, «Durbicha waamnee waa'ee kanaa haa gaafannu» jedhan. Ribqaa waamanii, «Namicha kana wajjin in deemtaa?» jedhanii gaafatan. «In deema,» jette isheen.

Kanaaf obboleettii isaanii Ribqaa fi dubartii ishee kunuunsite, tajaajilaa Abrahaam fi namoota isaa wajjin ergan. Ribqaa eebbisanii, «Obboleettii keenya, ati haadha kumaatamaa fi kumaatamaa haa taatu; sanyiin kee magaalaa warra isaan jibbanii haa dhuunfatu» jedhan. c c v60 Karra diinaa qabuun humna isaa qabuu ture; eebbichi sanyiin Ribqaa warra isaan mormanii irratti akka injifatan kadhata.

Ribqaa fi tajaajiltoonni ishee ka'anii, gaalawwan yaabatanii, namicha hordofan. Kanaaf tajaajilaan sun Ribqaa fudhatee deeme.

Yisihaaq yeroo sanatti Beer-lahay-ro'ii irraa dhufee ture, sababii inni Negeb keessa jiraachaa tureef. Yisihaaq galgala yaaduuf dirree keessa ba'e; ol ilaalee gaalawwan dhufaa jiran arge. Ribqaanis ol ilaalte; Yisihaaqin yommuu argitu, gaalaa irraa gad bu'ite. Tajaajilaa sana, «Namichi dirree keessa nu simachuuf dhufaa jiru sun eenyu?» jettee gaafatte. «Gooftaa koo» jedhee deebise. Kanaaf isheen golgaa ishee fudhattee of haguuggatte.

Ergasii tajaajilaan sun waan hojjete hunda Yisihaaqiif hime. Yisihaaq dunkaana haadha isaa Saaraa keessa ishee galchee, Ribqaa fuudhe, jaallates. Kanaaf Yisihaaq du'a haadha isaatiin booda jajjabeeffame.