Abraham soek ’n bruid vir Isak

Abraham stuur sy oudste dienaar terug na sy familie vir Isak se vrou, onder eed by ons Vader. Die dienaar vra 'n bepaalde teken by 'n put, en Rebekka gee tien kamele water voordat hy klaar gebid het. Toe sy reguit gevra word of sy sal gaan, sê sy: Ek sal.

Hoofstuk 24.

Abraham was nou oud, hoog bejaard, en ons Vader het Abraham in alles geseën. Abraham het vir sy oudste dienskneg, wat oor al sy besittings beheer gehad het, gesê: “Sit asseblief jou hand onder my dy, ^a Ek wil jou laat sweer by die Vader van hemel en aarde dat jy nie ’n vrou vir my seun uit die dogters van die Kanaäniete onder wie ek woon, sal neem nie, maar dat jy na my land en my familie sal gaan en ’n vrou vir my seun Isak sal kry.”

Die dienskneg het hom gevra: “Wat as die vrou my nie na hierdie land wil volg nie? Moet ek u seun terugneem na die land wat u verlaat het?”

Abraham het vir hom gesê: “Sorg dat jy my seun nie weer daarheen terugneem nie. Ons Vader, die Vader van die hemel, wat my uit my vader se huis en uit die land van my familie geneem het, wat met my gespreek het en vir my gesweer het: ‘Ek sal hierdie land aan jou nageslag gee’—hy sal sy engel voor jou uit stuur, en jy sal daar ’n vrou vir my seun neem. Maar as sy jou nie wil volg nie, is jy onthef van hierdie eed van my; net moet jy my seun nie weer daarheen terugneem nie.”

Toe sit die dienskneg sy hand onder die dy van Abraham, sy meester, en hy het vir hom hieroor gesweer. Die dienskneg het tien van sy meester se kamele geneem, en al die goeie dinge van sy meester in sy hand, en hy het vertrek na Aram-Naharaim, die stad van Nahor. ^b Hy het die kamele teen die aand buite die stad by die waterput laat kniel, die tyd wanneer die vroue uitgaan om water te skep. Toe het hy gebid: “Vader van my meester Abraham, gee my asseblief vandag voorspoed, en betoon u troue liefde aan my meester Abraham. Hier staan ek by die waterfontein, en die dogters van die manne van die stad kom uit om water te skep. Laat die jong vrou vir wie ek dit sê—‘Kantel asseblief jou kruik sodat ek kan drink’—en wat antwoord, ‘Drink, en ek sal ook u kamele water gee’—die een wees wat u vir u dienskneg Isak aangewys het. So sal ek weet dat u troue liefde aan my meester betoon het.”

Voordat hy klaar gepraat het, het Rebekka uitgekom—die dogter van Betuel, die seun van Milka, die vrou van Nahor, Abraham se broer—met haar kruik op haar skouer. Die meisie was baie mooi, ’n maagd wat geen man geken het nie. Sy het na die fontein afgegaan, haar kruik gevul en weer opgekom. Die dienskneg het haar tegemoet gehardloop en gesê: “Laat my asseblief ’n bietjie water uit jou kruik drink.”

“Drink, my heer,” het sy gesê, en sy het gou haar kruik van haar skouer laat afsak en hom te drinke gegee. Toe sy klaar vir hom te drinke gegee het, het sy gesê: “Ek sal ook vir u kamele water skep totdat hulle klaar gedrink het.” Sy het gou haar kruik in die drinkbak leeggemaak, weer na die put gehardloop en vir al sy kamele water geskep.

Die man het haar stilweg dopgehou om te weet of ons Vader sy reis laat slaag het, of nie. Toe die kamele klaar gedrink het, het die man ’n goue neusring geneem wat omtrent ’n vyfde van ’n ons geweeg het, en twee goue armbande vir haar polse wat omtrent vier onse geweeg het, en hy het gesê: “Wie se dogter is jy? Sê my asseblief, is daar plek in jou vader se huis vir ons om te oornag?”

Sy het hom geantwoord: “Ek is die dogter van Betuel, die seun wat Milka vir Nahor gebaar het.” Sy het ook gesê: “Ons het baie strooi en voer, en plek om te oornag.”

Toe het die man neergebuig en ons Vader aanbid. Hy het gesê: “Geseënd is ons Vader, die Vader van my meester Abraham, wat sy troue liefde en getrouheid teenoor my meester nie laat vaar het nie. Wat my betref, hy het my op die reis gelei na die huis van my meester se familie.”

Toe het die jong vrou gehardloop en haar moeder se huishouding van hierdie dinge vertel. Rebekka het ’n broer gehad met die naam Laban, en Laban het uitgehardloop na die man by die fontein. Toe hy die neusring en die armbande aan sy suster se polse sien en sy suster Rebekka hoor sê: “Die man het dit vir my gesê,” het hy uitgegaan na die man—en daar het hy by die kamele by die fontein gestaan. Hy het gesê: “Kom binne, geseënde van God. Waarom staan jy buite? Ek het die huis gereedgemaak en ’n plek vir die kamele.” Die man het die huis binnegegaan, en die kamele is afgelaai. Strooi en voer is vir die kamele gegee, en water om sy voete te was en die voete van die manne by hom. Kos is voor hom neergesit, maar hy het gesê: “Ek sal nie eet voordat ek gesê het wat ek wil sê nie.” “Praat maar,” het Laban gesê.

Toe sê hy: “Ek is Abraham se dienskneg. Ons Vader het my meester ryklik geseën en hom welgesteld gemaak deur vir hom kleinvee en beeste, silwer en goud, slawe en slavinne, kamele en donkies te gee. Sara, my meester se vrou, het vir hom ’n seun in haar ouderdom gebaar; Abraham het alles wat hy besit, vir Isak gegee. My meester het my laat sweer: ‘Moenie ’n vrou vir my seun uit die Kanaänitiese vroue in wie se land ek woon, neem nie, maar gaan na my vader se huis, na my familie, en neem ’n vrou vir my seun.’ Ek het vir my meester gesê: ‘Miskien sal die vrou my nie volg nie.’ Maar hy het vir my gesê: ‘Ons Vader, voor wie ek gewandel het, sal sy engel saam met jou stuur en jou reis laat slaag, en jy sal ’n vrou vir my seun neem uit my geslag en uit my vader se huis. Dan sal jy vry wees van my eed sodra jy by my familie kom; as hulle weier om haar vir jou te gee, sal jy vry wees van my eed.’ Toe ek vandag by die fontein gekom het, het ek gesê: ‘Vader van my meester Abraham, as u my reis wil laat slaag, hier staan ek by die waterfontein. Wanneer ’n jong vrou dan uitkom om water te skep en ek vir haar sê, “Gee my asseblief ’n bietjie water uit jou kruik om te drink,” en sy vir my sê, “Drink, en ek sal ook vir u kamele water skep”—laat sy die vrou wees wat ons Vader vir my meester se seun aangewys het.’ Voordat ek klaar in my hart gebid het, het Rebekka uitgekom, met haar kruik op haar skouer, na die fontein afgegaan en water geskep. Ek het vir haar gesê: ‘Laat my asseblief drink.’ Sy het gou haar kruik van haar skouer laat afsak en gesê: ‘Drink—ek sal ook vir u kamele water gee.’ Toe het ek gedrink, en sy het ook die kamele water gegee. Ek het gevra: ‘Wie se dogter is jy?’ Sy het gesê: ‘Die dogter van Betuel, die seun van Nahor, wat Milka vir hom gebaar het.’ Toe het ek die ring aan haar neus gesit en die armbande aan haar polse. Ek het neergebuig en ons Vader aanbid, en ek het die Vader van my meester Abraham geprys, wat my op die regte pad gelei het om die dogter van my meester se bloedverwant vir sy seun te neem. As julle nou troue liefde en trou aan my meester wil betoon, sê my; so nie, sê my, sodat ek regs of links kan draai.”

Laban en Betuel het geantwoord: “Dit kom van God; ons kan nie goed of kwaad sê nie. Rebekka is voor jou; neem haar en gaan—laat sy die vrou van jou meester se seun wees, soos ons Vader gespreek het.”

Toe Abraham se dienskneg hulle woorde hoor, het hy hom tot op die grond voor ons Vader neergebuig. Die dienskneg het silwer- en goudvoorwerpe en klere uitgehaal en dit vir Rebekka gegee, en hy het kosbare geskenke aan haar broer en haar moeder gegee. Hy en die manne by hom het geëet en gedrink en daar oornag. Die môre het hulle opgestaan, en hy het gesê: “Stuur my na my meester toe.”

Maar haar broer en haar moeder het gesê: “Laat die jong vrou ’n dag of tien by ons bly; daarna kan sy gaan.”

Maar hy het gesê: “Moenie my ophou nie—ons Vader het my reis laat slaag. Stuur my weg, laat my na my meester toe gaan.”

Hulle het gesê: “Kom ons roep die jong vrou en vra haar daaroor.” Hulle het Rebekka geroep en gevra: “Sal jy saam met hierdie man gaan?” “Ek sal gaan,” het sy gesê.

Toe het hulle hulle suster Rebekka en haar oppasser weggestuur, saam met Abraham se dienskneg en sy manne. Hulle het Rebekka geseën en gesê: “Ons suster, mag jy die moeder word van duisende by duisende; mag jou nageslag die stede inneem van dié wat hulle haat.” ^c

Rebekka en haar diensmeisies het opgestaan, op die kamele geklim en die man gevolg. So het die dienskneg vir Rebekka geneem en verder gegaan.

Isak het intussen van Beër-Lagai-Roï gekom, want hy het in die Negev gewoon. Isak het teen die aand uitgegaan om in die veld te peins; toe hy opkyk, het hy kamele sien aankom. Rebekka het ook opgekyk, en toe sy vir Isak sien, het sy van haar kameel afgeklim. Sy het die dienskneg gevra: “Wie is daardie man wat oor die veld aanstap om ons te ontmoet?” “My meester,” het hy geantwoord. Toe het sy haar sluier geneem en haarself bedek.

Toe het die dienskneg vir Isak alles vertel wat hy gedoen het. Isak het haar in die tent van sy moeder Sara ingebring, met Rebekka getrou en haar liefgehad. So is Isak getroos ná die dood van sy moeder.