1 Para Raja 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹Prabu Dawud wis sepuh, lanjut ing yuswa. Panjenengane dikemuli sandhangan, nanging sarirane ora bisa anget. ²Para abdine banjur padha matur marang panjenengane: “Keparenga gusti kawula Sang Prabu dipadosaken prawan nem-neman, supados ngladosi saha ngopeni panjenengan. Prawan punika kajengipun tilem wonten ing pangkon panjenengan, supados gusti kawula Sang Prabu anget sarirane.” ³Wong-wong banjur padha nggoleki prawan ayu ing saindenging tanah Israel, lan nemu Abisag wong Sunem, tumuli diaturake marang Sang Prabu. ⁴Prawan mau ayu banget. Dheweke dadi juru ngopeni Sang Prabu lan ngladeni panjenengane, nanging Sang Prabu ora saresmi karo prawan mau.

Adonia Ngangkah Dhampar Kraton

⁵Anadene Adonia, anake Hagit, ngunggul-unggulake awake dhewe, kandhane: “Aku bakal jumeneng ratu.” Banjur dheweke nyawisake kreta perang lan prajurit jaranan, sarta wong seket kang padha mlayu ana ing ngarepe. ⁶Bapakne ora tau negur dheweke sadawaning urip, kanthi pitakon: “Yagene kowe nglakoni kang kaya mangkono?” Dheweke uga bagus banget rupane, laire urut sawise Absalom. ⁷Dheweke rembugan karo Yoab anake Zeruya lan Imam Abyatar, kang padha ngrojongi sarta mbiyantu Adonia. ⁸Nanging Imam Zadok, Benaya anake Yoyada, Nabi Natan, Simei, Rei, lan para prajurit kang gagah prakosa darbeke Prabu Dawud, ora padha ngetutake Adonia.

⁹Adonia banjur nyembeleh wedhus, sapi, lan pedhet lemu ing sacedhake watu Zohelet, cedhak karo En-Rogel. Dheweke ngulemi sakehing sedulure, yaiku para putrane Sang Prabu, lan sakehing punggawa kraton Yehuda. ¹⁰Nanging Nabi Natan, Benaya, para prawira, lan Suleman sadulure, ora diulemi.

¹¹Nabi Natan banjur matur marang Batsyeba, ibune Suleman: “Punapa panjenengan dereng mireng bilih Adonia, anake Hagit, sampun jumeneng ratu, mangka gusti kita Prabu Dawud boten pirsa? ¹²Pramila sumangga, kula badhe nyukani pitedah dhateng panjenengan, supados panjenengan saged milujengaken nyawa panjenengan piyambak sarta nyawanipun Suleman putra panjenengan. ¹³Kula aturi enggal sowan dhateng Prabu Dawud, lan munjuk: ‘Dhuh gusti kawula Sang Prabu, punapa panjenengan boten sampun supaos dhateng abdi panjenengan, "Suleman anakmu bakal jumeneng ratu nggenteni aku, lan dheweke bakal lenggah ing dhamparku"? Mangka kok sapunika Adonia ingkang jumeneng ratu?’ ¹⁴Sadangunipun panjenengan taksih munjuk atur dhateng Sang Prabu wonten ing ngriku, kula badhe lumebet nututi panjenengan saha neksekaken atur panjenengan.”

¹⁵Batsyeba banjur sowan ing ngarsane Sang Prabu, ing kamar pasareane—Sang Prabu wis sepuh banget, lan Abisag wong Sunem lagi ngladeni panjenengane. ¹⁶Batsyeba tumungkul sujud ngabekti marang Sang Prabu. Sang Prabu ngandika: “Apa kang kokkarepake?”

¹⁷Ature Batsyeba: “Dhuh gusti kawula, panjenengan piyambak sampun supaos dhateng abdi panjenengan demi Rama panjenengan, mangkaten, ‘Suleman anakmu bakal jumeneng ratu nggenteni aku lan bakal lenggah ing dhamparku.’ ¹⁸Nanging sapunika Adonia sampun jumeneng ratu, mangka panjenengan, gusti kawula Sang Prabu, boten pirsa. ¹⁹Piyambakipun sampun nyembeleh sapi, pedhet lemu, saha wedhus pintenipun kathah, sarta ngulemi sakehing putra Sang Prabu, Imam Abyatar, lan Yoab, senapatining wadyabala, nanging boten ngulemi Suleman, abdi panjenengan. ²⁰Dhuh gusti kawula Sang Prabu, paningaling tiyang Israel sadaya sami tumuju dhateng panjenengan, ngentosi dhawuh sinten ingkang badhe lenggah ing dhampar gusti kawula Sang Prabu sasampunipun panjenengan. ²¹Manawi boten mekaten, benjing menawi gusti kawula Sang Prabu sampun sumare nunggil kaliyan para leluhur, kula saha anak kula Suleman badhe kaetang dados tiyang ingkang kaluputan.”

²²Nalika Batsyeba isih matur marang Sang Prabu, Nabi Natan rawuh. ²³Banjur ana kang ngaturi uninga marang Sang Prabu: “Nabi Natan sampun rawuh.” Nabi Natan lumebet lan sujud ing ngarsane Sang Prabu nganti raine konjem ing bumi.

²⁴Nabi Natan matur: “Dhuh gusti kawula Sang Prabu, punapa panjenengan sampun ngandika, ‘Adonia bakal jumeneng ratu nggenteni aku lan bakal lenggah ing dhamparku’? ²⁵Awit ing dinten punika piyambakipun sampun mandhap saha nyembeleh sapi, pedhet lemu, lan wedhus pintenipun kathah, tuwin ngulemi sakehing putra Sang Prabu, para senapati, saha Imam Abyatar. Samangke sami nedha lan ngombe wonten ing ngajengipun, sarta sami surak-surak, ‘Sugeng Prabu Adonia!’ ²⁶Nanging kula, abdi panjenengan, Imam Zadok, Benaya anake Yoyada, saha Suleman, abdi panjenengan—sadaya punika boten dipunulemi dening Adonia. ²⁷Punapa prakawis punika kadhawuhaken dening gusti kawula Sang Prabu tanpa paring pirsa dhateng para abdi panjenengan, sinten ingkang badhe lenggah ing dhampar panjenengan sasampunipun panjenengan?”

Prabu Dawud Sumpah yen Suleman Bakal Jumeneng Ratu

²⁸Prabu Dawud banjur paring wangsulan: “Undangen Batsyeba mrene.” Batsyeba tumuli sowan ing ngarsane Sang Prabu lan ngadeg ana ing ngarsane. ²⁹Sang Prabu banjur sumpah, pangandikane: “Demi Rama kita kang gesang, kang wis ngluwari nyawaku saka sakehing karibedan, ³⁰kaya anggonku wis supaos marang kowe demi Rama kita, Allahe Israel, satemene Suleman anakmu bakal jumeneng ratu nggenteni aku, lan bakal lenggah ing dhamparku ngganteni aku—iku bakal daklakoni ing dina iki.”

³¹Batsyeba banjur tumungkul nganti raine konjem ing bumi, sujud ing ngarsane Sang Prabu, sarta matur: “Mugi gusti kawula Prabu Dawud gesang langgeng ing salami-laminipun!”

³²Prabu Dawud banjur ngandika: “Undangen Imam Zadok, Nabi Natan, lan Benaya anake Yoyada.” Wong-wong mau tumuli padha sowan ing ngarsane Sang Prabu. ³³Sang Prabu banjur ngandika marang wong-wong mau: “Gawanen para abdine gustimu, titihna anakku Suleman ing bihal titihanku dhewe, lan iridna mudhun menyang Gihon. ³⁴Imam Zadok lan Nabi Natan supaya njebadi dheweke dadi ratu ngratoni Israel ana ing kono. Sabanjure unekna kalasangka, lan surak-suraka: ‘Sugeng Prabu Suleman!’ ³⁵Banjur padha ngiringna dheweke munggah, lan dheweke bakal teka sarta lenggah ing dhamparku lan jumeneng ratu nggenteni aku, amarga dheweke wis dakangkat dadi panguwasa ing Israel lan Yehuda.”

³⁶Benaya anake Yoyada banjur munjuk wangsulan marang Sang Prabu: “Amin! Mugi Rama kita, Gusti Allahipun gusti kawula Sang Prabu, karsa ngleresaken prakawis punika. ³⁷Kadosdene Rama kita nunggil kaliyan gusti kawula Sang Prabu, mekaten ugi mugi Panjenenganipun nunggila kaliyan Suleman, saha mugi karsaa ngluhuraken dhamparipun ngungkuli dhampar gusti kawula Prabu Dawud.”

³⁸Imam Zadok, Nabi Natan, Benaya anake Yoyada, lan wong Kreti sarta wong Pleti banjur padha mudhun, nitihake Suleman ing bihal titihane Prabu Dawud, lan ngirid panjenengane menyang Gihon. ³⁹Imam Zadok tumuli njupuk sungu isi lenga jebad saka ing Tarub Suci, banjur njebadi Suleman. Wong-wong padha ngunekake kalasangka, lan wong kabeh padha surak-surak: “Sugeng Prabu Suleman!”

⁴⁰Rakyat kabeh padha ngiringake dheweke munggah karo ngunekake suling, sarta padha bungah-bungah banget, nganti bumi kaya-kaya mbengkah dening swarane.

⁴¹Adonia lan sakehing tamune padha krungu swara mau, nalika lagi wae padha rampung mangan. Bareng Yoab krungu swarane kalasangka, banjur pitakon: “Yagene kutha kok ribut kaya mangkono?”

⁴²Nalika Yoab isih ngomong, Yonatan anake Imam Abyatar teka. Adonia banjur kandha: “Mlebua—kowe iku wong kang becik, lan mesthi nggawa kabar kang nyenengake.”

⁴³Nanging wangsulane Yonatan marang Adonia: “Ora—gusti kita Prabu Dawud wis njumenengake Suleman dadi ratu. ⁴⁴Sang Prabu wis ngutus Imam Zadok, Nabi Natan, Benaya anake Yoyada, lan wong Kreti sarta wong Pleti ndherekake Suleman. Wong-wong mau wis nitihake dheweke ing bihal titihane Sang Prabu. ⁴⁵Imam Zadok lan Nabi Natan wis njebadi dheweke dadi ratu ana ing Gihon, banjur padha munggah saka ing kono kanthi bungah-bungah, nganti kutha dadi gumuruh. Iya iku swara kang kokrungu mau. ⁴⁶Malah Suleman wis lenggah ing dhampar kraton. ⁴⁷Para abdine Sang Prabu uga wis padha sowan ngaturake pamuji basuki marang gusti kita Prabu Dawud, ature: ‘Mugi Rama panjenengan ndadosaken asmane Suleman misuwur ngungkuli asma panjenengan, saha dhamparipun luwih luhur katimbang dhampar panjenengan.’ Sang Prabu banjur sujud ana ing pasareane. ⁴⁸Sang Prabu uga wis ngandika mangkene: ‘Pinujia Rama kita, Gusti Allahe Israel, kang ing dina iki wis maringi wong kang lenggah ing dhamparku, lan mripatku dhewe kang nyipati kabeh iku.’”

⁴⁹Sakehing tamune Adonia banjur padha giris. Kabeh padha ngadeg lan buyar, siji-sijine padha mlayu metu dalane dhewe-dhewe. ⁵⁰Nanging Adonia wedi marang Suleman. Mula dheweke banjur ngadeg, lunga, lan nyekeli sungu-sunguning misbyah. ^a a v50 Nyekeli pojok-pojok misbyah kang mencungul iku sawijining tindakan kuna kanggo golek pangayoman — panyuwun kang ngeres-eresi supaya diparingi welas lan pangreksa saka paukuman pati. ⁵¹Suleman tumuli dikabari: “Adonia wedi marang panjenengan dalem, mula wis nyekeli sungu-sunguning misbyah, pangucape: ‘Prabu Suleman mugi karsaa supaos rumiyin dhateng kula, bilih boten badhe nyedani abdinipun kanthi pedhang.’”

⁵²Pangandikane Suleman: “Manawa dheweke wong kang becik, ora bakal ana rambute siji wae kang tiba ing bumi; nanging yen tinemu piala ana ing awake, dheweke bakal mati.”

⁵³Prabu Suleman banjur utusan nimbali dheweke, temah wong-wong padha ngudhunake Adonia saka ing misbyah. Adonia banjur sowan sujud marang Prabu Suleman, lan Prabu Suleman ngandika: “Muliha menyang omahmu.”