2 Samuel 24 FHB Father's Heart Bible™

24 ¹Bebendune Rama kita murub maneh marang Israel, temah Panjenengane njalari Prabu Dawud nglawan wong-wong mau, kanthi ngandika: “Lungaa, nganakna cacah jiwa Israel lan Yehuda.”

²Mulane Sang Prabu ngandika marang Yoab, senapatining wadyabala kang ndherek Sang Prabu: “Lungaa saiki, ndlajahana sakabehing taler Israel, saka Dan tekan Bersyeba, lan cacahna rakyat, supaya aku ngerti cacahe bangsa iki.”

³Nanging Yoab munjuk marang Sang Prabu: “Mugi Rama panjenengan karsaa nambahi rakyat punika ngantos tikel satus saking cacahipun samangke, saha mugi tingalipun gusti kawula Sang Prabu saged nyipati prakawis punika. Nanging kenging punapa gusti kawula Sang Prabu karsa nindakaken prakawis punika?”

⁴Nanging dhawuhe Sang Prabu iku ngalahake Yoab lan para senapatining wadyabala. Mulane Yoab lan para senapatining wadyabala padha mangkat saka ngarsane Sang Prabu, arep nyacahake rakyat Israel. ⁵Wong-wong mau padha nyabrang Kali Yarden lan ngedegake tarub cedhak Aroer, ing sisih kidule kutha kang ana ing satengahing lebak, ngener menyang Gad lan banjur tekan Yazer. ⁶Banjur padha tekan ing Gilead lan ing tlatah Tahtim-Hodsi, sarta tekan ing Dan-Yaan lan ngubengi tekan Sidon, ⁷lan tekan ing beteng Tirus sarta ing sakabehing kuthane wong Hewi lan wong Kanaan, banjur padha metu menyang Negeb ing Yehuda, ing Bersyeba. ⁸Sawuse ndlajahi sakehing tanah mau, banjur padha tekan ing Yerusalem ing pungkasane sangang sasi rong puluh dina. ⁹Yoab banjur ngaturake wilangane cacah jiwa mau marang Sang Prabu: ing Israel ana wong prawira kang ngunus pedhang wolung atus ewu, dene Yehuda ana limang atus ewu.

¹⁰Nanging sawuse nyacahake rakyat mau, Prabu Dawud rumangsa kaduwung ing batin. Prabu Dawud banjur munjuk marang Rama kita: “Kawula sampun nglampahi dosa ageng ing bab punapa ingkang sampun kawula tindakaken. Samangke, dhuh Rama kawula, mugi karsaa mbirat kalepatanipun abdi Paduka, awit kawula sampun tumindak kalintu sanget.”

¹¹Bareng Prabu Dawud wungu ing wayah esuk, pangandikane Rama kita rawuh marang Nabi Gad, juru wecane Prabu Dawud:

¹²“Lungaa lan kandhaa marang Dawud, ‘Mangkene pangandikane Rama kita: Aku ngacungake telung prakara marang kowe. Milihana salah siji, nuli bakal Daktindakake marang kowe.’”

¹³Mulane Gad sowan marang Prabu Dawud lan ngaturi uninga, pitakone: “Punapa nagari panjenengan badhe katempuh pailan tigang taun? Utawi panjenengan badhe lumajeng tigang wulan saking ngajenging mengsah ingkang nututi panjenengan? Utawi badhe wonten pageblug tigang dinten wonten ing nagari panjenengan? Samangke mugi dipun galih rumiyin, lan panjenengan netepna wangsulan ingkang kedah kawula aturaken dhateng ingkang ngutus kawula.”

¹⁴Prabu Dawud banjur ngandika marang Gad: “Aku lagi nandhang kasusahan gedhe banget. Becike kita padha tiba ing astane Rama kita, awit welas asihe gedhe banget; nanging aja nganti aku tiba ing tangane manungsa.”

¹⁵Mulane Rama kita ndhatengake pageblug marang Israel wiwit wayah esuk tekan wektu kang wis katemtokake, temah ana wong pitung puluh ewu kang padha mati, saka Dan tekan Bersyeba. ^a a v15 Tembung “wektu kang wis katemtokake” bokmanawa nuduhake wayah kang wis ditemtokake kanggo kurban ing wayah sore.

¹⁶Nanging bareng malaekat mau ngacungake astane ngener Yerusalem arep numpes kutha iku, Rama kita banjur piduwung ing bab bilai mau lan ngandika marang malaekat kang lagi numpes rakyat: “Wis cukup! Saiki tahanen astamu.” Nalika iku malaekate Rama kita ana ing papan pangirikan gandume Arauna, wong Yebus.

¹⁷Bareng Prabu Dawud weruh malaekat kang lagi numpes rakyat mau, banjur munjuk marang Rama kita: “Lah, kawula punika ingkang damel dosa; kawula punika ingkang lepat. Nanging menda-menda punika sampun nglampahi punapa? Mugi asta Paduka dhawaha dhateng kawula saha dhateng brayatipun bapa kawula.”

Prabu Dawud Yasa Misbyah

¹⁸Ing dina iku Gad sowan marang Prabu Dawud lan munjuk marang panjenengane: “Mugi panjenengan minggah lan yasa misbyah konjuk dhateng Rama kita wonten ing papan pangirikan gandumipun Arauna, tiyang Yebus.” ¹⁹Mulane Prabu Dawud banjur minggah, miturut pangandikane Gad, kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita. ²⁰Bareng Arauna ndeleng mangisor lan weruh Sang Prabu sarta para abdine padha marani dheweke, banjur metu lan sujud ing ngarsane Sang Prabu kanthi rai konjem ing lemah. ²¹Arauna banjur munjuk: “Punapa prelunipun gusti kawula Sang Prabu rawuh dhateng abdinipun?” Wangsulane Prabu Dawud: “Arep tuku papan pangirikan gandum iki saka kowe, arep yasa misbyah konjuk marang Rama kita, supaya pageblug iku ditahan, ora nempuh rakyat maneh.”

²²Arauna munjuk marang Prabu Dawud: “Mugi gusti kawula Sang Prabu mundhut lan ngaturaken kurban punapa kemawon ingkang dipun keparengaken. Lah, punika lembunipun kangge kurban obaran, saha piranti pangirik lan pasangan lembu kangge kajengipun. ²³Sadaya punika, dhuh Sang Prabu, kaaturaken dening Arauna dhateng Sang Prabu.” Arauna banjur munjuk marang Sang Prabu: “Mugi Sang Yehuwah, Allah panjenengan, karsa nampi panjenengan.”

²⁴Nanging Sang Prabu ngandika marang Arauna: “Ora, aku kudu tuku saka kowe kanthi mbayar regane. Aku ora bakal nyaosake kurban obaran marang Ramaku kang ora nganggo wragad apa-apa.” Mulane Prabu Dawud banjur tuku papan pangirikan gandum lan lembu-lembu mau kanthi rega watara siji koma loro pon salaka. ²⁵Prabu Dawud banjur yasa misbyah ing kono konjuk marang Rama kita sarta nyaosake kurban obaran lan kurban karahayon. Mula Rama kita banjur nampi panyuwun kanggo nagara iku, temah pageblug mau ditahan, ora nempuh Israel maneh.